Czyta się fajnie, ale jest trochę śmiesznostek.

Dobra dam dalszą część, bo idę spać:

Wiedźmin nie zareagował od razu. Pozwolił, by wzrok przystosował się do mroku, a uszy wyłapały każdy dźwięk. Krople wody ściekały z jego płaszcza na podłogę, tworząc kałużę, która z każdą chwilą zdawała się coraz bardziej odcinać go od rzeczywistości.

— Kim jesteś? — zapytał, jego głos był ochrypły, ale mocny. — Demonem? Klątwą? Zjawą?

Istota poruszyła się, jakby chciała wstać, ale zatrzymała się w połowie ruchu. Jej chude palce zacisnęły się na poręczy krzesła, wydając cichy, nieprzyjemny skrzyp.

— Jestem wszystkim, czego nienawidzisz — wyszeptała. — Strachem, który cię zżera, starością, która odbiera siły. Jestem twoją przeszłością, Wiedźminie. Twoimi grzechami.

Wiedźmin powoli zsunął z pleców futerał z mieczem. Ostrze połyskiwało w słabym świetle wpadającym przez szpary w deskach. Starzec sięgnął do sakwy u pasa, wyciągając niewielki flakonik z eliksirem.

— Nazywaj się, jak chcesz. Wszyscy próbują być czymś więcej, niż są — powiedział, przełykając zawartość fiolki jednym haustem. — Ale w końcu wszyscy krwawicie.

Demon zaśmiał się, a dźwięk wypełnił całą karczmę. Ściany zdawały się drżeć, a powietrze zgęstniało. Z cienia wyłoniły się wijące się macki – zbyt długie, zbyt cienkie, przypominające pajęcze odnóża.

— Myślisz, że wystarczy miecz? — syknęła istota. — Myślisz, że jeszcze potrafisz walczyć? Ty, który zrezygnował z życia?

Wiedźmin uśmiechnął się lekko.

— Myślisz, że pierwszy raz to słyszę?

Rzucił się do przodu, szybciej, niż można by się spodziewać po kimś w jego wieku. Ostrze przecięło pierwszą z macek, która padła na podłogę z obrzydliwym mlaśnięciem. Wiedźmin poruszał się wolniej niż dawniej, ale ciosy były precyzyjne. Wiedział, że każda sekunda tej walki będzie wymagała więcej, niż mógł z siebie dać.

Demon zawył, a karczma zdawała się rozpadać od tego dźwięku. Macki śmignęły w stronę wiedźmina, jedna owinęła się wokół jego nogi, ściągając go na ziemię. Uderzył mocno, wypuszczając na chwilę miecz, ale szybko sięgnął po srebrny sztylet. Jednym ruchem przeciął mackę, uwalniając się.

— Czy to wszystko, co masz? — wysapał, podnosząc się z trudem.

Demon przysunął się bliżej, teraz bardziej przypominał człowieka niż widmo, ale twarz była zniekształcona, jakby stopiona.

— Twoje ciało jest złamane, wiedźminie. Twój duch ledwie się tli. A jednak walczysz. Dlaczego?

— Bo to jedyne, co znam — odparł, chwytając miecz oburącz.

Istota zaatakowała z furia, a walka stała się chaotyczna. Wiedźmin poruszał się z trudem, każdy cios kosztował go siły, ale każdy był wymierzony z dokładnością, jaką potrafił osiągnąć tylko ktoś, kto całe życie spędził na krawędzi śmierci.

W końcu znalazł lukę w obronie demona. Zanurzył miecz głęboko w jego ciele, a istota zawyła tak, że dźwięk ten mógłby wzbudzić przerażenie nawet u najodważniejszych. Wiedźmin jednak nie drgnął. Trzymał ostrze mocno, aż demon opadł na ziemię, wijąc się w konwulsjach.

Szok jakie to dobre i wciągające

O, i przynajmniej nie nawalone łaciny jak rodzynków w serniku.

Martin nie umie skończyć Pieśni Lodu i Ognia, może powinien nakarmić prompta tym co napisał do tej pory i konspektem reszty a model by mu to uzupełnił. Potem tylko poprawki i za rok możnaby drukować.

Nie zdziwię się zresztą jeśli tak się stanie w przypadku gdy zejdzie nie skończywszy sagi.

To ma lepszy klimat niż ostatnie 2 książki