Trochę tłumacząc się z nieobecności, trochę chwaląc się wyjazdem, trochę polecając festiwal zamieszczam swoją odpowiedź na wiersz di proposta od kolegi @Piechur w XLIV edycji konkursu #nasonety w kawiarni #zafirewallem.

To jeden z tych rzadkich przypadków, kiedy wytwór mój inspirowany jest własnym doświadczeniem, co też dokumentuję zdjęciami. Generalnie nie wierzę we wszelkiej maści znaki, amulety i inne talizmany. Ale może to, co mi się w tej Łodzi przydarzyło, to znak, że warto by zacząć w to wszystko wierzyć?

***

Pan Julian Tuwim i Light Move Festival

Na ławce w Łodzi leżała bandana.

Dosiadłem się tam do pana Juliana

Tuwima. Zauważyłem ją w czasie rozmowy.

A kolor tej bandany to był fioletowy.

To wczesny był wieczór, Łódź zwykle tonie

w półmroku wtedy; latarnie są wówczas jeszcze zgaszone

i nie zauważyłbym jej może, gdybym tak tam usiadł

innego wieczoru. Lub nie tam, na Piotrkowskiej, a choćby na Brusie.

Bo, tak już jest w łódzkim, wrześniowym zwyczaju,

że centrum jej dwie noce co rok rozświetlają

instalacje, mappingi – światło na ulicy.

Co można tym światłem zrobić na starej kamienicy!

W tym świetle dostrzegłem ją. Zabrałem – to moja bandana!

I – tak trochę się łudzę – że mi tam ją dano

celowo. Żebym, gdy piszę, to wtedy… No, wiecie…

Jak Łódź wrześniem świeci, bym i ja tak świecił.