Tradycyjnie na piatek Komsomolska #pravda , ktorej zarowno dobor tematow jaki sposob narracji trzyma jej poziom (kazdy art. to "perelka" sowieckiej demagogii):

• Korespondent Komsomołki spotkał się z księżmi, którzy wraz z nastolatkami pomagają naszym żołnierzom na froncie, i zobaczył, jak powstają świece okopowe.
  

• Po Krokusie wszystko się zmieniło: skorumpowani urzędnicy trafili za kratki, a migranci zostali zmuszeni do prawdziwej nauki języka rosyjskiego. Korespondentka KP.RU Dina Karpitskaya próbowała kupić "Certyfikat znajomości języka rosyjskiego" dla migrantów. I zobaczyła, jak wszystko się zmieniło
  

• YouTube w Rosji zostanie spowolniony trzykrotnie: jak oglądać filmy teraz i co będzie dalej MP Hinshain: prędkość pobierania YouTube na komputerach PC może spaść o 70 procent wczoraj
  

• Trump uderzył w Zełenskiego: Rosja jest niezwyciężona - pamiętaj, jak skończyli Hitler i Napoleon Trump porównał Zełenskiego do Hitlera i Napoleona i przypomniał, że Rosja jest niezwyciężona.
  

A ze zaciekawily mnie "swiece okopowe" to czytajcie razem ze mna (w tekscie ponizej pogrubilem zebyscie mogli w domu wykonac swoja swiece ze swoim ksiedzem, sloik=puszka):

Korespondent "Komsomołki" spotkał się z księżmi, którzy razem z nastolatkami pomagają naszym bojownikom na linii frontu, i zobaczył, jak robi się świece okopowe.

- Ojcze! Ojcze! Przyszedł do nas wojskowy, młody człowiek, kupił 300 zniczy dla swoich zmarłych kolegów, płakał, wysłuchaliśmy go, uspokoiliśmy, chociaż co tam... - wygląda na to, że asystentka klasztoru Julia Wołkowa sama się rozpłacze. - Rozumiecie! To on stracił tylu przyjaciół na froncie.

Julia pochodzi z Ługańska, ale od ponad dekady mieszka w klasztorze Nikolskaja w Starej Ładodze. Pracuje w klasztornej kawiarni i łapie wiadomości z ojczyzny - pozostał tam jej 85-letni ojciec. Mówi, że kiedy lotnictwo AFU uderzyło rakietami w jej rodzinne miasto Chasov Yar, chciała dołączyć do milicji i iść na wojnę, ale jej dolegliwości uniemożliwiły jej to.

A wszyscy tutaj są tak wojowniczy, że szkoda, że są zakonnikami.

Ojciec Filaret, opat klasztoru św. Mikołaja, wzdycha.

On sam, jak go nazywają, jest wtajemniczony - był w Donbasie wiele razy. Kilka lat temu pojechaliśmy razem do szpitala w Doniecku, niedaleko linii frontu, gdzie nasze rozmowy z rannymi były czasami zagłuszane przez eksplozje. Potem rozmawialiśmy z żołnierzami w rembazie. Przypomnieliśmy sobie, jak chodziliśmy po mostach, a tłusta ziemia Donbasu zmieszana z olejem napędowym i olejem opałowym pokrywała nasze stopy i zakrywała rąbek sutanny księdza. Ale tam i tutaj, w Starej Ładodze, gdzie wszystko jest przesiąknięte starożytnością, spokojem i niespiesznością, dziwnie jest myśleć o wojnie. Oni jednak myślą. I pomagają. Symbolicznie, z najstarszej stolicy pierwszego państwa rosyjskiego (którą według tradycji była Stara Ładoga), pomoc wędruje do Doniecka, stolicy bardzo młodej republiki.

- Na drugi dzień zawieziemy wypalone świece do szkoły technicznej w Wołkowie. Jest ich tam już bardzo dużo, ponad 15 kg, a uczniowie robią z nich świece okopowe", wyjaśnia ojciec Filaret. - W rzeczywistości jest cała kolejka po te świece, aby pomóc naszym chłopakom na froncie. Rozdajemy je w Petersburgu i okolicznych miastach.

Następnego dnia ładujemy kilka toreb do samochodu i jedziemy do technikum. Uczniowie witają nas: "Jest lato. Jest gorąco, a wy siedzicie w klasach" - zastanawiałem się nad młodymi ludźmi. "Mamy praktykę" - odpowiedzieli zgodnie przyszli spawacze, monterzy i kucharze. Byłem nawet zaskoczony taką sumiennością - inni już dawno rzuciliby wszystko i poszli na świeże powietrze lub korzystaliby z telefonów, ale ci uczniowie wyglądali jak z przykładowego filmu o "klubie hobbystów". Potem przypomniałem sobie niedawne zdanie kogoś z grupy moskiewskiej młodzieży: "ta wojna nie jest nasza" i "czy mieszkańcy Mariupola chcieli wyzwolenia?". Wtedy poczułam nawet chłód. Jako kobiecie z Donbasu trudno mi było wyjaśnić coś oczywistego - coś, co dla mnie nie wymaga żadnego dowodu. Tak, czekaliśmy osiem lat... Ale są też inne dzieci, dzięki Bogu.

Polowanie na słoiki

Wykonanie świecy okopowej to cała sztuka. Jest to wyjaśnione na palcach:

1. Najpierw musisz znaleźć wystarczającą liczbę metalowych puszek. I nie każda puszka jest odpowiednia - jeśli puszka ma obrazek, to nie jest dobra. Jeśli ma papierową etykietę, to lepiej, ale etykietę trzeba odkleić i wszystko oczyścić z kleju.

2. Brzegi słoika - zaginamy szczypcami, tak aby stały się idealnie płaskie i nie mogły skaleczyć dłoni.

3. W specjalnym, poświęconym czajniczku topią się świece. Zapach jest m-m-m-m-m-m, jak w kościele w wielkie święto. 4. Potem najbardziej żmudne - z roztopionego wosku trzeba wydobyć resztki knotów.

5. Teraz najbardziej odpowiedzialną częścią jest wykonanie knota krzyżowego z gęstej tektury. Wkłada się go do słoika i wylewa z czajnika z roztopionym woskiem. Po kilku godzinach stygnie i świeca jest gotowa do wysłania na front (nawiasem mówiąc, cena jednej takiej świecy na targowiskach wynosi poniżej 400 rubli!).

- Na początku sami przynosiliśmy słoiki: rozgłaszaliśmy wśród przyjaciół i znajomych. To była zima, kiedy wszyscy kupują groszek i kukurydzę na sałatki sylwestrowe. Chodziliśmy do pracy i nosiliśmy torby pełne pustych puszek. A potem zadziałała poczta pantoflowa i setki puszek przywieziono do nas z Petersburga" - powiedziała Jelizawieta Iwanowa, kierownik działu socjalnego w technikum. - Wielu uczniów ma w rodzinie kogoś, kto walczył na wojnie - niektórzy zgłosili się na ochotnika, inni zostali zmobilizowani. Niestety są też tacy, których ojciec zginął. Więc nie ma potrzeby niczego wyjaśniać dzieciom tutaj. Nawiasem mówiąc, nie jest to nasza jedyna platforma. Tkamy również siatki maskujące, zbieramy paczki i piszemy listy do żołnierzy.

Czy to tylko świece, czy mają jakąś specjalną moc? Przecież są odlane ze świec kościelnych, które tysiące ludzi stawiało i modliło się za swoich bliskich" - pytam księdza.

- Nie ma w tym żadnego mistycyzmu. Świeca jest raczej symbolem naszej wiary w Boga. A to, co robimy, jest symbolem jedności. Jak mawiano: wszystko dla frontu, wszystko dla zwycięstwa. Jednoczymy się więc, by pomóc frontowi. A żołnierze czują nasze wsparcie" - wyjaśnia biskup. - W praktyce świeca okopowa pali się do 8 godzin, nie jest zdmuchiwana przez wiatr, można ogrzać ziemiankę lub zagotować i ugotować jedzenie, jeśli umieści się kilka takich świec w "burzhujce". Od 2023 r. przed każdym niedzielnym nabożeństwem w klasztorze św. Mikołaja umieszczana jest taca, a obok niej informacja o zbiórce pomocy dla wojska w Donbasie.

- Niedawno obliczyłem: od lutego 2023 roku zebraliśmy 508 000 rubli. Rozumiesz? To jest w małej wiosce, gdzie ludziom nie żyje się dobrze. Ludzie przynoszą swoje kopiejki - jakieś 100, jakieś 200 rubli. Wysyłamy te pieniądze na Sachalin - do naszych przyjaciół, do stowarzyszenia matek żołnierzy. Oni wiedzą, czego potrzebują żołnierze, co im kupić" - mówi ojciec Filaret. - Parafianie robią na drutach skarpety dla żołnierzy, zbierają dary i leki na przeziębienie. Przynoszą to wszystko do nas, abym mógł zawieźć to chłopakom w Donbasie. - Ależ jesteście niespokojni, zupełnie jak walczący mnisi w Rosji! - Podziwiam was.

- Kiedy wszystko się zaczęło, często zadawałem sobie pytanie - co mogę zrobić? Otrzymałem błogosławieństwo i pojechałem do Donbasu, aby zobaczyć wszystko na własne oczy. I już pierwszego dnia dowiedziałem się, jak wygląda ostrzał: jechaliśmy centralną ulicą Doniecka i w ciągu zaledwie kilku minut wleciał w nią stary autobus pasażerski pełen ludzi. Tam, wraz z babcią, jej wnuczka z pierwszej klasy została spalona żywcem" - głos księdza drży. - Szkoła jest na odludziu, a mama dziewczynki była wtedy w pracy i babcia zabrała ją ze sobą - nie było z kim jej zostawić. Ta śmierć mnie zaorała. Zdałem sobie sprawę, że nie mogę być dłużej obojętny. Gdy tylko zacząłem wspierać Donbas, otrzymałem pogróżki w mediach społecznościowych: "SBU cię wytropi, złapiemy cię i wyrwiemy ci nogi! Przyzwyczaiłem się do tego i nie zwracam na to uwagi.

- Kiedy chłopcy wrócą, będzie tak wielu ludzi z zespołem pourazowym... Prawdopodobnie będzie też praca dla księży? - Niedawno mieliśmy spotkanie w Petersburgu z Władyką i rozmawialiśmy o tym, jak wielu chłopaków wraca, okaleczonych - zarówno fizycznie, jak i psychicznie. A kiedy działania wojenne się skończą... "Ojcowie, przygotujcie się" - to wszystko, co nam powiedział. Obejrzałem już budynek byłej żeńskiej szkoły kościelnej w Ładodze. Myślę, że można by tam otworzyć ośrodek rehabilitacyjny dla naszych obrońców. A miejsca tutaj są cudowne, sama natura pomogłaby w powrocie do zdrowia, a my moglibyśmy przyjmować chłopców wraz z ich rodzinami. Wraz z braćmi uczestniczylibyśmy w pomocy psychologicznej dla żołnierzy.

- Czy zawsze znajdujesz odpowiedzi na trudne pytania wojskowych? - Kiedyś zwrócił się do mnie bojownik, który służył w Donbasie przez wiele lat, był ranny, miał tu rodzinę i dzieci. Wyznał, jak bardzo jest zmęczony. "Co powinienem zrobić, ojcze - wrócić do moich towarzyszy po szpitalu czy ratować się dla mojej rodziny?". Czekał na jakieś gotowe rozwiązanie ode mnie

I co odpowiedziałeś? - Powiedziałem mu, że to tylko jego wybór. Zrobił już tak wiele dla swojej ojczyzny, że nikt nie może go osądzać, bez względu na to, co zrobi. On znów walczy. Modlę się za niego każdego dnia. I za setki naszych chłopców takich jak on. A na początku jesieni znów jadę do Donbasu.

A zatem do dziela!

#rosja #ukraina #wojna