Jest taka teoria, że w literaturze dobrze sprawdzają się kontrasty. Kierując się nią, wróciłem dziś do swojego wczorajszego wiersza i postanowiłem dopisać do niego kolejny, tak żeby powstał z tego wszystkiego dyptyk. Niezależnie jednak od tego wczorajszego mojego wytworu, jest to również kolejna odpowiedź, czyli di risposta na wiersz di proposta zaproponowany przez koleżankę @UmytaPacha w trwającej właśnie XLIII edycji konkursu #nasonety w kawiarni #zafirewallem :

***

Wiersz o rozwolnieniu

Gówniana trąba w symfonii dup

swą dętą partię wygrywa kolejną.

W fotokomórce czas skończył się już

i światło zgasło. Zrobiło się ciemno.

Wcześniej, jak skrzypek, ktoś obok wyżynał

dźwięki wysokie, w tonacji H.

Druga zaś, po mojej lewej, kabina

rytm nadawała. Bo grał tam bas.

Smectę, Stoperan żarłem jak prosię;

Laremid, Imodium doza po dozie

łykałem – efektów ni śladu!

I zastanawiam się: „Co też ja zjadłem?!”

No, były śliwki. I mleko zsiadałe.

I teraz leci. Jak z wodospadu.