Jako że chwilę już jestem na tym portalu, nawet kojarzę niektórych po nickach i mordach…
Jako że chwilę już jestem na tym portalu, nawet kojarzę niektórych po nickach i mordach, postanowiłem, że podzielę się z Wami historią, która ostatnio mi się przydarzyła.
Dla zrozumienia kontekstu: jak pewnie duża część użytkowników, wychowywałem się na przełomie lat 90./00. na typowym blokowisku z wielkiej płyty, na którym było jeszcze mniej kolorowo niż w znanej piosence Łazarskiego Gladiatora.
Takim kolorowym aspektem rzeczywistości na naszym osiedlu była niezwykle barwna postać. Był to żul.
Wszyscy mówili na niego Maradona. Zawsze był elegancko ubrany i kulturalnie na⁎⁎⁎⁎ny. Kulturalnie w sensie, że nigdy się nie awanturował, nie przejawiał żadnej agresji. Tylko po prostu był na⁎⁎⁎⁎ny, taki wesoły i trochę krzywo chodził.
Co wyróżniało Maradonę spośród innych żuli, to to, że zawsze jak przychodził do sklepu, można było podać mu piłkę, bo boisko było dosłownie obok sklepu, i krzyknąć: „Dawaj, Maradona!”, a on coś tam próbował pożonglować, coś tam kiwał w miejscu, przekładał piłkę z zewnętrznej na wewnętrzną. A potem zawsze, bez wyjątków, ceremonialnie wypierdalał piłkę z buta tak mocno, jak tylko umiał, a my, dzieciaki, biegaliśmy po nią.
I to była nasza rozrywka. Smartfonów jeszcze nie było, a fotka.pl i photoblogi były tylko dla dziewczyn.
Potem, jak już byłem nastolatkiem, no i w piłkę rzadziej grałem, to moja relacja z Maradoną się zmieniła. Otóż teraz to on sam zagadywał i prosił o papierosa albo trzy. Niestety jako nastolatkowi nieobce mi były różne używki.
No i z „Dawaj, Maradona!” nasze dialogi przeszły w „Kopsnij szluga, młody kierowniku” czy coś w ten deseń. A jako że mam dobre serce, to zawsze poratowałem biedaka.
Co istotne w tej historii, to to, że w pewnym momencie pan Maradona zniknął. Po prostu nie wyświetlał się na osiedlu. Nic. Null.
Nikt w sumie nie zwracał na to uwagi. Nie stanowił on głównej osi życia w sumie pewnie nikogo. W sposób dorozumiany stało się wiedzą powszechną, że albo gdzieś wyjechał, albo siedzi, albo się zapił.
No i ogólnie wylosowała się bramka nr 3.
Ale jak?
Otóż ciało denata zostało odnalezione na wiosnę, przy roztopach. Okazało się, że chłop w listopadzie, nachlany, wy⁎⁎⁎ał się na trawniku, przez noc przysypał go śnieg i tak już leżał do marca/kwietnia.
W ogóle jak go znaleźli, to podobno miał przymarzniętą do ręki ćwiarę i nie sposób jej było wyjąć. Podobno pochowali go ze szkłem w ręce, schowali mu rękę za pazuchę jak Napoleonowi.
I teraz robi się ciekawie, bo w tym roku, co do dnia, w 20. rocznicę odnalezienia Maradony, w tym samym miejscu, przy tym samym chodniku, znaleziono ciało nastolatka, który przekręcił się, bo coś poszło nie tak przy kręceniu jakiegoś challenge'u na TikToka.
Nie wiem, nie znam się. Coś tam chyba skakał do muzyki, nie ogarnął, przewrócił się i uderzył głową w płytę chodnikową. Miał chyba zrobić 67 backflipów z rzędu i po każdym mówić „six-seven”.
Nie znałem go za bardzo, ale pamiętam, że ubierał się zawsze na szeroko, tak trochę hip-hopowo. A no i chłopa zawsze otaczała chmura dymu. Non stop palił vape'y w dużych ilościach.
No ale tyle wstępu. Wracamy do historii sprzed kilku dni.
Idę sobie ostatnio do pracy, coś tam scrolluję, coś tam słucham muzyki i nagle, ni stąd, ni zowąd, mój nie do końca normalny mózg mówi do mnie:
„Ty, dzisiaj jest dokładnie 6 miesięcy, 6 tygodni i 6 dni od śmierci tego zioma”.
Tak się zamyśliłem, że prawie wpadłem na sąsiada, który akurat był na spacerze z psem.
W ogóle ten pies to taki mutant. Oczy wyłupione w zezie rozbieżnym, non stop leci mu piana z pyska i na dodatek głośno i często pierdzi.
No ale nic. Idę do pracy, wykonuję swoje zadania itd. W przerwach przeglądam SM, w tym grupę facebookową osiedla. I o dziwo widzę posty jakichś ludzi o tym, że od rana jakieś dziwne rzeczy się dzieją.
W okolicach boiska, sklepu słychać jakieś dziwne dźwięki: „łuuu”. Podobno też w sklepie flaszki wódki traciły swoją zawartość bez bycia odkręcanymi. Tak o, na ladzie.
Dziwne.
Dzień mija, wracam więc do domu. Idę standardową drogą, tak więc mijam sklep. Ten sam, pod którym przed dwudziestu laty Maradona dryblował w miejscu.
Nagle, zszokowany, zatrzymuję się, bo w miejscu zgonu obu denatów... stoi odwrócona do mnie plecami postać.
Nie rusza się. Ale w sensie, w ogóle nie rusza. Nie oddycha, nie wierci się w miejscu. Stoi jak posąg.
Dobra, myślę sobie, że i tak już w pracy dzisiaj tyle się odjebało, że mam dość przygód na dziś i grzecznie sobie zawrócę, i wrócę do domu inną drogą. Czytałem, że to zdrowe na mózg.
Zaczynam się wycofywać, ale w tym momencie postać się odwraca.
Odwraca się, a ja widzę jej oblicze.
Jest blade. Przeźroczyste.
Ale pomimo translucentnej faktury mordę poznaję od razu.
To był Maradona.
Ale ubrany w ciuchy tego feralnego TikTokera.
„Co tu się odpierdala?”
Z trybu „flight” przechodzę we „freeze”.
Szybuje w moją stronę i nie dłużej niż po jednym mrugnięciu okiem stoi tak blisko, że moglibyśmy zbić pionę. Ale raczej nikt nie był w nastroju.
Z jednej strony boję się w c⁎⁎j, jednak duch to duch. Chociaż z drugiej chyba Kasperek byłby groźniejszy od Maradony. No ale z trzeciej niewykluczone, że ma jakieś magiczne moce i zmieni mnie w żabę albo, co gorsza, we franczyzobiorcę Żabki.
Stoimy/dryfujemy tak z kilka sekund, po czym Maradona zwraca się do mnie znanym mi z dzieciństwa głosem:
„Zalej mi liquida, kierowniku”.
Zerkam w dół okiem i widzę, że w miejscu przymarzniętej ćwiary widnieje vape młodego TikTokera.
Pierwsza myśl: „K⁎⁎wa, już nie młody kierowniku, ale ten czas zasuwa”.
Druga: przecież ja już dawno nie palę, a jakbym palił, to na pewno nie jakieś śmieszne wkłady o smaku bananów i truskawek.
Trzecia: co to za po⁎⁎⁎⁎na akcja, by zmergowało w jednego ducha dwóch zmarłych?
W końcu mówię:
„Nie mam”.
„Albo zalejesz mi liquida, albo nawiedzę twoje ciało i nie wyjdę z niego aż do twojej śmierci”.
„Ja nie mam, ale on ma!” – rzuciłem szybko i pokazałem palcem za jego plecy.
Duch dał się nabić w butelkę i odwrócił się.
Ja wróciłem w tryb ucieczki i dałem w długą. Nie wiem, jak mogłem pomyśleć, że ucieknę latającemu duchowi, tym bardziej jak go wkurwię, no ale chyba raczej w ogóle nie myślałem.
Ku memu niezdziwieniu po chwili usłyszałem gdzieś niedaleko za sobą zawodzenie:
„Ty chujuuu, szykuj się na opętanie”.
W tym momencie na chwilę się obróciłem, by zerknąć, ile mam czasu.
Potknąłem się.
Z rozpędu lecę kilkadziesiąt centymetrów do przodu i upadam na twarz. Podnoszę głowę do góry i widzę przed sobą...
Psi zad.
Ten sam sąsiad na wieczornym spacerze z psem.
Życie to niesamowity splot niesamowicie nieprawdopodobnych wydarzeń.
Bo jakie są szanse, że w tym samym momencie duch Maradony rzuci się na mnie, by mnie opętać, ja się przewrócę tak, że duch we mnie nie trafi i przeleci nade mną, pies sąsiada skończy puszczać bąka i zacznie ścieśniać zwieracze odbytu, a duch zamiast we mnie trafi do d⁎⁎y psa sąsiada, a ten zacznie go wsysać?
No nie mówcie, że życie nie jest niesamowite.
Do końca życia nie zapomnę widoku ducha, który, wsysany, wiruje w d⁎⁎ie psa jak spuszczany w kiblu i zawodzi do mnie:
„SIX-SEEEEVEN”.
