Gromy ciskane na głowę prezydenta Dudy za tę wizytę wydają się wynikać z niezrozumienia jej kontekstu. Tak się składa, że mimo postawy USA, Europa nadal z Chinami współpracuje, na wielu płaszczyznach. Ta współpraca nie jest równoważna, toteż dochodzi do różnego rodzaju prób jej przebudowy (wynikiem czego ostatnie cła na samochody elektryczne). Nawet jednak mimo wprowadzenia ceł, powtarzających się napięć np. ws TikToka, czy afer szpiegowskich, dzisiejsza zależność gospodarki Zachodu od Chin jest ciągle zbyt wysoka, żeby można ją było zerwać. Dlatego trwa, a my nie jesteśmy frajerami, żeby bawić się w święte oburzenie na chińską politykę podczas, gdy reszta z nimi handluje. Ten miecz jest obosieczny. Chińczycy pozostają podatni na zachodnią presję polityczną i handlową, ponieważ sami w zbyt dużym stopniu opierają swoje dochody o zagraniczne rynki zbytu. Próby wewnętrznej przebudowy na razie nie przyniosły oczekiwanych efektów, a załamanie rynku nieruchomości nie ułatwiło zadania. Poza tym, wolą w miarę pokojowe przeobrażenie istniejącego ładu od otwartej wojny handlowej. Przynajmniej do czasu. Polska ma więc spory margines do wykorzystania w zakresie naszego eksportu (wielokrotnie niższy od importu), który można zwiększyć. Ale to nie wszystko. Kilka dobrych lat temu Chińczycy szukali u nas partnera do układania współpracy w Europie Środkowo-Wschodniej, bo wydawało się, że mamy największy ku temu potencjał. To się nie udało. Ani Polska nie miała aż takich wpływów/wizji rozwoju/zdecydowania, ani Chińczycy nie potrafili umiejętnie dostosować oferty do charakterystyki regionu. Później ład bezpieczeństwa trafił piorun i jedwabny szlak przez tę część Europy stanął pod znakiem zapytania. Dzisiaj jest nieco inaczej. Wybuch pełnowymiarowej wojny na Ukrainie uczynił z Warszawy punkt ciężkości, na którym opiera się regionalna architektura bezpieczeństwa. Wzrosło nasze znaczenie polityczne i tranzytowe. Pekin to zauważył. Jakikolwiek ład nastąpi po wojnie, Warszawa będzie o nim w jakiejś części współdecydować. Choćby dlatego, że nie zgodzi się na rozwiązania, które znacznie osłabią Ukrainę, czy pokój za wszelką cenę. A jeśli eksport z Chin nadal ma iść przez Białoruś do Polski, konieczna będzie też zmiana postawy Mińska. Dopóki trwać będzie agresja hybrydowa i nękanie granicy, o stabilnym tranzycie kolejowym można zapomnieć. Myślę, że stąd tak długa rozmowa Xi Jingpinga z Andrzejem Dudą. To chińska próba uzyskania innej perspektywy, lekkiego zbliżenia. Nie sądzę żebyśmy mieli do czynienia z przełomem, ani zmianą sposobu w jaki Chińczycy korzystnie dla siebie wspierają Rosję. Przekonany natomiast jestem, że układają sobie plany, zależnie od tego co się stanie w następnych miesiącach. Kto przeważy w wojnie, jak wyglądać będzie ostateczny układ sił w Parlamencie Europejskim oraz Komisja, wreszcie, od tego kto zostanie prezydentem USA. We wszystkich tych elementach Polska ma swoją rolę do odegrania, dlatego dalej cieszyć się będzie chińskim zainteresowaniem. Mówiąc brzydko, zasługuje na kilka gestów (jak zniesienie wiz czy kwestia handlu drobiem). Z punktu widzenia Warszawy, bilans tych relacji może być tylko dodatni (wobec raczej nisko umieszczonego "punktu wyjścia"), a co więcej, zwiększy dostępną nam przestrzeń do politycznego manewru, zarówno w relacji do UE jak i USA. Miejmy nadzieję, że rząd podejdzie do tematu pragmatycznie, starając się wykorzystać okazję i pozwalając aby medialne połajanki spotkały prezydenta, natomiast nie odrzuci możliwości osiągnięcia dodatkowych profitów.
https://x.com/FilippDM/status/1805251309383111082
#politykazagraniczna
#polityka
