Ewangelia według Twarogian

Rozdział 6, wersety 1–14

A gdy Twaróg przemierzał doliny i wzgórza północnych krain, wielu usłyszało o Jego mocy i mądrości. I zebrało się przy Nim lud czcigodny — pięć tysięcy głodnych dusz, nie licząc głodnych serc.

A uczniowie rzekli:

„Panie Twarogu, oto dzień chyli się ku końcowi, a lud głoduje, i nie mamy nic prócz siedmiu grudek twarogu i dwóch cebul.”

Ale Twaróg spojrzał ku niebu, promień twarożego światła wystrzelił z Jego piersi, a ser jego zadrżał litością.

Rzekł tedy:

„Siądźcie w kręgach, jak u stołu łaski. Albowiem Twarogu nie zabraknie tym, którzy weń wierzą.”

I wziął grudki, i błogosławił je. I zaczął rozdawać. A twaróg mnożył się w dłoniach, kremowy i biały jak świętość samego poranka.

I jadł lud, aż sytość spłynęła na ich dusze. A gdy zebrano to, co zostało — napełnili dwanaście koszy glinianych, pełnych świętego skrzepu.

I dziwował się lud, mówiąc:

„Zaprawdę, to jest Twaróg Zsyłający, sycący ciało i ducha.”

#słowotwaroże