Czytam sobie ostatnio książkę, która zapowiada się fenomenalnie – zapowiada się, bo jestem niemal…

Czytam sobie ostatnio książkę, która zapowiada się fenomenalnie – zapowiada się, bo jestem niemal na samym jej początku, czyli gdzieś w połowie. I może nie byłoby w tym nic dziwnego, tak w tym, że czytam książkę, jak i w tym, że zapowiada się ona fenomenalnie, bo takie rzeczy czasami się zdarzają, gdyby nie fakt, że tytułowym bohaterem tej fenomenalnie zapowiadającej się książki jest stół.

***

Gdy śmierć przychodzi po taborety

Gdy śmierć przychodzi po taborety,

czy ktoś im najpierw odpuszcza grzechy

nim trafią na łono do Abrahama?

A może je czeka po śmierci nirwana?

A jeśli jest niebo, to w takim niebie

kim jest taboret? – nie jestem pewien.

Nie jestem w niebie dość obeznany,

nie byłem nawet u nieba bramy,

więc trochę czuję się jak heretyk

kiedy uprawiam ten zgaduj-profetyzm

i o ewentualnym rozmyślam niebie

na taboretu będąc pogrzebie.

A myślę też sobie, że byłaby granda

gdyby powrócił w bieli, jak Gandalf.

***

Wytwór powyższy napisałem wciąż będąc pod wrażeniem przeczytanej wczoraj w tej fenomenalnie zapowiadającej się książce sceny, która opisywała mord dokonany na kredensie, koledze tytułowego bohatera. Tyle tylko, że kredens za cholerę nie chciał mi się z niczym zrymować, zostałem więc zmuszony do rozważań nad taboretem.

A teraz już dziękuję za uwagę, idę czytać dalej.

#nasonety

#zafirewallem