@janekwoz Cała książka jest nudna, nie tylko fragmenty. Wynika to z "gawędziarskiej" stylizacji. Sama w sobie historia głównego bohatera jest ciekawa, ale budowana jest fragmentarycznie - raz jest mowa o pierwszej pracy, raz o dzieciństwie, potem znowu o pierwszej pracy, potem o drugiej pracy, o szkole, kolejny raz o pierwszej pracy. Niektóre wątki są bardzo szczegółowe, inne poruszone ogólnikowo, by potem do nich wrócić w detalach. Często pojawiają się dygresje, a potem dygresje od dygresji.

Przeczytaj 100 stron, jak Ci nie podejdzie taki sposób narracji to raczej nie masz po co dalej się męczyć.

@janekwoz i tu w kontrze do @arento muszę napisać, że o tej książce można powiedzieć wiele, ale nie że jest nudna. Oczywiście ja też nie jestem obiektywny, bo każdy postrzega narrację przez pryzmat własnych doświadzceń i gustów. U mnie jednak ta narracja, momentalnie została umiejscowiona w moich rodzinnych stronach, do których podchodzę z ogromnym sentymentem. Ale właśnie te dygresje, to meandrowanie Mysliwskiego, kiedy na przestrzeni jednej myśli w oczekiwaniu na kawę, poznajesz jakiś cały wątek z jego przeszłości i naglepojawia się ta kawa. Albo te kapelusze, dopiero za drugim razem łapiesz, jak głęboka i uniwersalna jest ta myśl i że tak naprawdę odnosi się do każdego. Jak wybierzesz za duży, to Ci będzie spadał, jak za ciasny, to Cię będzie pił, jak za jasny to nie Twój kolor, jak za ciemny to coś tam... bo to nie jest kapelusz dla Ciebie. Kolejna lekcja, że nic nie dzieje się przypadkiem, nawet spotkanie niby znajomej twarzy nau licy, to też coś że sobą niesie.

Taka narracja jedenmu podejdzie, innemu nie za bardzo. Ja uwielbiam i szczerze polecam.

Spróbuj, i faktycznie jak nie dla Ciebie, to jego inne książki też Ci nie podejdą.

@arento na pewno nie jest nudna, a sam autor słynie z takiego gawędziarskiego, powolnego opowiadania historii, więc trudno mu zarzucać coś, co jest jego znakiem rozpoznawczym

@janekwoz aż zazdroszczę. Chciałbym jeszcze raz ja przeczytać po raz pierwszy 😉