Bischofshut (Malus domestica) to ponadczasowa legenda wśród odmian jabłek, której początki sięgają roku 1899. Właśnie wtedy po raz pierwszy wspomniano o niej w renomowanym czasopiśmie „Gartenflora” Królestwa Saksonii. Pierwotnie określana jako lokalna odmiana malowniczej Łużycy, szybko zyskała dużą popularność i była intensywnie uprawiana w tym regionie. Odmiana ta znana jest również pod nazwą „Bischofsmütze” lub „Bischofsrenette”. Jest to prawdziwie wszechstronna odmiana, której bogactwo cech sprawia, że stanowi cenny klejnot w każdym sadzie owocowym.
Morfologia:
Średniej wielkości do dużych. Wysokie, z kilkoma płaskimi, wąskimi krawędziami biegnącymi wzdłuż owocu. Ogonek krótki do średniej długości. Wgłębienie głębokie, wąskie, pokryte promieniastą rdzawą plamistością. Kielich w kształcie średniej wielkości lejka. Wgłębienie płaskie, wąskie, z umiarkowanie wyraźnymi guzkami i fałdami.
Skórka cienka, gładka, nieco tłusta. Kolor podstawowy żółtawo-zielony, kolor wierzchniej warstwy purpurowo-czerwony na powierzchni sięgającej 4/5 owocu. Najczęściej prążkowany. Siatkowate plamki rdzawe na bokach owocu i w pobliżu kielicha.
Rigaer BirnapfelOpis: Owoc umiarkowanie duży, o kształcie przypominającym nieco gruszkę. W stanie dojrzałym skórka jest żółtawo-zielona i dość gruba, często z jasnoczerwonymi prążkami na stronie wystawionej na słońce. Przetchlinki są ciemnobrązowe, małe i liczne. Kielich jest głęboki i wąski, zamknięty i otoczony guzowatym ramieniem. Łodyga umiarkowanie gruba i umiarkowanie długa, osadzona w głębokim zagłębieniu, czasami z lekkim rdzawym zabarwieniem.cechy charakterystyczne: Miąższ jest żółtawy, drobnoziarnisty i soczysty. Słodki, o smaku winnym.pochodzenie: Wymieniona w „Illustriertes Handbuch der Obstkunde” (1859–1875) autorstwa Lucasa i Oberdiecka jako odmiana prawdopodobnie pochodząca z Rosji i szeroko uprawiana w okolicach Rygi na
Łotwie.ploidizm: Samosterylna.
https://pomiferous.com/applebyname/rigaer-birnapfel-id-768
Historia: pochodzi z Rosji, opisana przez pomologa Christa w 1797 roku w jego podręczniku.
Zbiory: sierpień
Okres dojrzałości: sierpień
, dobry jabłko stołowe i przemysłowe, bardzo soczyste, o aromacie przypominającym alant, mało kwaśne, słodkawe
Drzewo: silny wzrost, drzewo i kwiaty wytrzymałe, owocuje regularnie i obficie szkólka :
https://alte-obstsorten.eu/neu/index.php?d=l&a=1&artnr=2387&abest=2
Pochodzi z Rouen (Francja), 1859 r. Owoc średniej wielkości, kulisty lub walcowaty. Kolor podstawowy od jasnozielonego do żółtozielonego, z ciemnoczerwonymi marmurkowymi i płomienistymi plamami. Miąższ od białego do żółtawego, jędrny, soczysty, kwaśny. Nadaje się jako jabłko stołowe i do produkcji cydru. Zbiór na początku października, przechowywanie do grudnia
Opis odmiany „Kaiserin Elisabeth®” nowa odmiana druga o.tej nazwie
Hodowca: dr Michael Neumüller, Bawarskie Centrum Owocowe w Hallbergmoos.
Drzewo: Średnio silny wzrost, chętnie się rozgałęzia.
Plon: Wysoki i regularny, prawie bez zjawiska naprzemienności plonów. W zależności od obciążenia owocami konieczne jest przerzedzanie.
Kwitnienie: Długotrwałe, bardzo obfite, późne. Diploidalne. Dobry zapylacz.
Owoc: Dojrzewa na drzewie wkrótce po odmianie „Gala”. Gotowy do spożycia bezpośrednio z drzewa. Okres przechowywania w normalnych warunkach do następnych zbiorów. Zabieg SmartFresh® nie jest konieczny ani nie przynosi żadnych korzyści. Średniej wielkości (170–200 g) owoce z przyjemnie rzucającymi się w oczy lentycelami. Skórka w dwóch trzecich jaskrawoczerwona (od rozmytych pasków po jednolite plamy). Miąższ drobnoziarnisty, jędrny (8 kg/cm²), wyjątkowo chrupiący i soczysty („crunchy”). Umiarkowana kwasowość (4–6 g/l) przy jednocześnie średnio wysokiej zawartości rozpuszczalnej suchej masy (12,5–13 % w skali Brixa). Aromatyczny, o nutach jagodowych i rześkiej kwasowości.
Przechowywanie:
Chłodnia: temperatura: około 1,5 °C. Nadaje się do przechowywania aż do następnych zbiorów! Po roku przechowywania w chłodni twardość miąższu wynosi 7 kg/cm², zawartość Brixa 12,7, a chrupkość jest nadal znakomita. [Uwaga: Temperaturę przechowywania można podwyższyć do 5 °C, co pozwala na znaczne oszczędności energii. Wówczas owoce mają znacznie mniejszy „ślad węglowy”.]
Przechowywanie w atmosferze kontrolowanej (CA): Przetestowano mieszanki 1% O₂ + 2,5% CO₂ oraz 1,5% O₂ + 1,8% CO₂ z bardzo dobrym skutkiem. W porównaniu z samym przechowywaniem w chłodni proces utraty kwasowości jest spowolniony.
SmartFresh®: nie przynosi żadnych korzyści pod względem jakości owoców i/lub trwałości
Podatność na choroby: niska podatność na parcha (podobnie jak u odmiany „Pinova”). Niewielka występowalność marssoniny. Umiarkowana podatność na mączniaka prawdziwego, ale ogólnie nie stanowi to żadnego problemu. Odmiana wytrzymała. Bardzo dobrze nadaje się do uprawy ekologicznej.
Ocena: jabłko stołowe najwyższej klasy, wyznaczające nowe standardy jakości owoców. Przekonuje wyjątkowo kruchym miąższem.
https://www.bayoz.de/en/obstsorten/apfel-kaiserin-elisabeth/
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy
Pozycja obowiązkowa dla wszystkich gospodarstw, dla których jakość owoców jest priorytetem!
Odnaleziono jako przypadkową sadzonkę na terenie zamku Biesterfeld w pobliżu miejscowości Lüdge w niemieckim kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia. Po raz pierwszy opisał ją w 1904 roku niemiecki teolog Wilhelm Wilms, który zajmował się rozmnażaniem tej odmiany i promowaniem jej. Nie ma żadnych danych dotyczących jej pochodzenia.
MorfologiaDuży. Okrągły, z tendencją do stożkowatego kształtu, czasami kanciasty i nieregularny. Obficie pokryty małymi, zielonkawymi, wypukłymi przetchlinkami. Kielich jest zamknięty i osadzony w głębokiej, nieregularnej i lekko pomarszczonej miseczce. Łodyga jest krótka lub średniej długości i osadzona w głębokim zagłębieniu, które jest pokryte rdzawymi plamami z szaro-zielonymi promieniami rozciągającymi się na bark.
Miąższ jest żółtawy i delikatny. Bardzo soczysty i aromatyczny, z nutami słodkiego wina i delikatną pikantnością. Niezwykle podobny do jabłka odmiany Gravenstein.
Astrachanskoje beloje, Astrakán bílý, Astrakanischer Sommerapfel, Beli Astrahanec, D’Astracan Blanche, Der Zikadapfel, Hrachůvka, Jakoubče, Ječmínkové žluté, Ječmínkové žňové, Ječné, Ječniště, Milerosa astracanica, Moskevské jablko, Oliwka biała, Průsvitné, Skleněné, Weisser Astrachan, White Astrachan, Žitnatka, Žitnavka, Pomme ďAstracan, Astracan Bianche, Astracan d’Eté, Astrakanischer Sommer Apfel, Beloborodowa, Blanche Gelée, Blanche Glacée d’Eté, Cicad Apfel, Eis Apfel, Fanarika, Gelée, Pomme Gelée d’Eté, Pomme de Glace, Pomme de Glace d'Ete, Pomme de Glace Hâtive, Pomme de Glace Transparente, Glace de Zélande, Glacée, Glacée d’Eté, Grüner Liefländer Sommer Apfel, Konstantinopel Apfel, Mela d’Astrakan, Pomme de Moscovie, Pomme de Moscovie d’Eté, Moscovité Transparent Apple, Moskowiter Apfel, Nalivi-Jabloky, Pyrus Astracanica, Russian Ice Apple, Russischer Eis Apfel, Taffitai, Transparent Apple, Transparente d’Astracan, Transparente d’Eté, Transparente de Moscovie, Transparente de Zurich, White Astrakan, Zebner Saurer Jakobs Apfel, Астрахан белый, Glacée d'Été, Glace de Zèlande, Transparent de Zürich, Astracan blanche, Weisser Astracan
Pochodzenie i rozpowszechnienie
Nie ma w naszych regionach bardziej popularnego i rozpowszechnionego letniego jabłka niż „žitnatka”, „hrachůvka”, „jablko ječmínkové žňové”, „skleněné”, „průsvitné” – czy jakkolwiek je wszędzie nazywają. Jest ono ulubionym owocem wśród naszych ogrodników, ponieważ jest pierwszym, które można zbierać latem i które można spożywać już wtedy, gdy jest jeszcze całkowicie zielone, niedojrzałe; właśnie w tym okresie, w pierwszych dniach żniw, stanowi ono poszukiwany przysmak dla każdego.
Astrachan biały ma prawdopodobnie pochodzenie rosyjskie; dowodem na to jest fakt, że odmiana ta jest uprawiana na szeroką skalę w południowej Rosji, a także jej duża odporność wskazuje, że pochodzi z surowszego klimatu.
Położenie
Drzewo astrachanowe białe dobrze czuje się zarówno w miejscach osłoniętych, jak i otwartych, w klimacie ciepłym i chłodnym; równie dobrze rośnie w regionie Hané, jak i na Wołoszczyźnie oraz na Wyżynie Czesko-Morawskiej, a także w regionie Słowackim, w okręgach winiarskich, gdzie nie jest obcym gatunkiem. We wszystkich regionach, zarówno ciepłych, jak i chłodnych, drzewo astrachanu białego pozostaje zawsze zdrowe, nie cierpi na raka ani inne choroby. Owoce są zawsze równomiernie rozwinięte; ani w jednym, ani w drugim środowisku nie występują różnice w rozwoju. Jedynie okres dojrzewania jest nieco zróżnicowany.
Gleba
Astrachan biały nie wymaga zbyt żyznych gleb; zadowala się zarówno glebami suchszymi, jak i wilgotniejszymi, bardziej żyznymi i mniej żyznymi, jednak musi to być gleba nadająca się do uprawy drzew owocowych. W glebie wilgotnej owoce czasami gniją, nie osiągają jednak tak szybko mączystości podczas dojrzewania, jak w glebie suchej.
Wzrost
Wzrost jest szczególnie bujny w młodości, później tempo wzrostu znacznie słabnie. W szkółce rośnie prosto jako drzewo wysokopienowe, tworząc zdrowe i mocne pnie, które nigdy nie ulegają mrozom. Po przesadzeniu ze szkółki na swoje stanowisko rozwija koronę szeroko kulistą, lekką, przewiewną, z gałęziami tylko nieco pionowymi. Ze względu na rzadkość gałęzi nie wymaga tak częstego i silnego przycinania jak korony innych odmian. Liście są obfite, dość sztywne i zdrowe, nie podatne na grzyby, jak niektóre inne odmiany. Pędy jednoroczne są proste, mocne, o jaśniejszym kolorze, dobrze dojrzewające do jesieni. Drewno nie jest zbyt wytrzymałe, jednak wystarczająco odporne na wszelkie rodzaje zgnilizny i raka drzew.
Stanowisko
Z powodzeniem sadzi się go wyłącznie w ogrodach zamkniętych. Ze względu na swoją atrakcyjność i wczesne dojrzewanie nie nadaje się do sadzenia w miejscach publicznych, takich jak drogi, ścieżki itp. W okresie żniw, kiedy to jabłko dojrzewa, w miejscach publicznych panuje największy ruch, a jabłko to może powodować raczej kłopoty niż korzyści.
Kształt drzewa
Zaleca się uprawę drzewa w formie wysokopniowej lub ewentualnie półpniowej; nie nadaje się do uprawy w formie karłowatej o dowolnym kształcie, z wyjątkiem sytuacji, gdy byłoby uprawiane jako karłowata odmiana krzewiasta w dużych ilościach w celu sprzedaży najwcześniejszych jabłek.
Kwiat
Kwitnie obficie co roku, kwiaty nie są wrażliwe na wilgoć, dlatego odmiana ta charakteryzuje się częstym owocowaniem.
Owoce
Drzewo odmiany Astrachan Biały wydaje owoce średniej wielkości, o kształcie raczej spłaszczonym, często nieregularnym. Nie ma zazwyczaj różnicy w wielkości owoców między drzewami wysokopiennymi a krzewiastymi. Na skórce wielu owoców widoczne są grubsze żebra, które rozchodzą się na całej wysokości jabłka, co powoduje jego nieregularny kształt.
Kielich
Kielich nieco wystaje ponad owoc, jest spiczasty i zamknięty, a w płytkim wgłębieniu posiada częściowo nierówne żebra.
Ogonek
Ogonek jest krótszy, rzadko wystaje ponad owoc, dość gruby i zakończony mocnym przegubem, co jest cenną cechą, ponieważ owoce są dobrze przytwierdzone do drzewa i wytrzymują nawet burzliwe wiatry. Wgłębienie ogonkowe jest mniej lub bardziej rdzawobrązowe i odpowiednio głębokie.
Kolor
Kolor skórki jest żółto-biały, po stronie nasłonecznionej prążkowany lub nawet rozmyty w odcieniach od różowego do karminowego. Owoce w cieniu są pozbawione jakiegokolwiek odcienia czerwieni, co często skłania do przypuszczenia, że nie jest to ta sama odmiana. Sama skórka jest bardzo delikatna, z delikatnym posypem przypominającym szron i obficie pokryta białymi kropkami. Bardzo charakterystyczną cechą białego astrachanu jest tak zwane „cykadowanie”, czyli oblodzenie; jest to zjawisko, którego na próżno szukalibyśmy u znanych nam odmian jabłoni. To cykadowanie nadaje skórce szczególny wygląd, a mianowicie sprawia wrażenie, jakby była zamarznięta lub oblana wodą. Czasami skórka na całym owocu jest przezroczysta, innym razem lub u niektórych owoców zjawisko to nie występuje. Kolor skórki owoców z tym zjawiskiem nie jest zazwyczaj żółto-biały, lecz zielono-biały.
Miąższ
Miąższ jest czysto biały, delikatny, soczysty, o przyjemnym smaku, lekko pikantnym i kwaskowatym. Podobnie jak skórka, również wewnętrzny miąższ niektórych owoców jest w różnych miejscach przezroczysty, szklisty. Często spotykamy owoce, których miąższ jest całkowicie przezroczysty, a gdy przytrzymamy owoc pod światło, wydaje się, jakby był przezroczysty. Przezroczystość miąższu można zaobserwować bardziej po stronie odwróconej od słońca. Ciekawe jest również to, że w surowszych warunkach miąższ białego astrachanu jest bardziej cykadowaty niż w warunkach ciepłych. Owoce, które są cykadowate, są nieco trwalsze, tzn. nie mącznią się tak szybko jak owoce czyste.
Dojrzewanie i zbiór
Dojrzewa w połowie lipca w regionach ciepłych, na początku sierpnia w regionach chłodniejszych; aby jabłka miały przyjemny zapach i smak, należy je zebrać 10–12 dni przed osiągnięciem pełnej dojrzałości i umieścić do leżakowania w komorze owocowej. Owoce dojrzałe na drzewie bardzo szybko tracą swoją doskonałą jakość i mącznią się, podczas gdy zebrane wcześniej i przechowywane w chłodni lub piwnicy można utrzymać w dobrej jakości nawet przez kilka tygodni.
Wykorzystanie
„Astrachan biały” to odmiana jabłek nadająca się do uprawy na większą skalę w pobliżu większych miast, gdzie wczesne jabłka są bardzo poszukiwane i dobrze opłacane. Jednak w regionach górzystych, bardziej oddalonych i surowych jest ona również cenna, głównie na potrzeby domowe. Ze względu na swoją delikatność musi być transportowany na rynek w starannym opakowaniu i w stanie niedojrzałym; przy niewystarczającym opakowaniu znacznie traci na wartości. W gospodarstwach domowych stosuje się je jako jabłka stołowe. Do przetwórstwa, takiego jak suszenie, produkcja wina itp., „Astrachan biały” nadaje się w mniejszym stopniu.
Historia: Odkryty około 1914 roku jako sadzonka przez piekarza Franza Xavera Klingera w Beutelsbach w Dolnej Bawarii. Od 1930 roku uprawiany przez nas.
Zbiory: połowa października
Okres dojrzewania: od grudnia do lutego
Owoce: duże, z czerwonymi policzkami, soczyste i aromatyczne; te duże, piękne owoce zachwycają
Odmiany te zostały specjalnie wyhodowane przez Liz Copas i Raya Williamsa w stacji badawczej Long Ashton w hrabstwie Somerset (Wielka Brytania) w celu zapewnienia angielskiemu przemysłowi cydrowemu szerszego asortymentu jabłek o smaku słodko-gorzkim i gorzko-kwaśnym, dojrzewających wcześniej niż tradycyjne odmiany. Głównymi odmianami jabłek wykorzystanymi w tym programie były Michelin, Dabinett, James Grieve Red i Worcester Pearmain. W latach 1985–2003 wyhodowano łącznie 29 nowych odmian, a ostatnia z nich została wprowadzona na rynek w 2008 roku. Odmiany te są potocznie nazywane odmianami cydrowymi „The Girls”, ponieważ większość z nich nosiła imiona żeńskie.
Kolor żółty jak pierwiosnek z ciemniejszym żółto-pomarańczowym rumieńcem. Chrupiące, soczyste i cierpkie.
Dzikie drzewo znalezione w lesie w pobliżu hrabstwa Nottinghamshire (Wielka Brytania) przez Bess Pool, córkę właściciela wiejskiej gospody. Drzewa szczepione z tej odmiany zostały następnie wprowadzone do sprzedaży przez hodowcę drzew z Chilwell, Johna R. Pearsona. Po raz pierwszy odnotowano je w 1824 roku
Średni do dużego. Okrągły, stożkowaty, o lekko kanciastych ściankach, spłaszczony u podstawy i na wierzchołku. Żółtawa rdzawoczerwona barwa często pokrywa większość podstawy. Oko jest szczelnie zamknięte, średniej wielkości, osadzone w średnio głębokiej, szerokiej, żebrowanej zagłębieniu. Trzonek jest krótki i gruby, osadzony w płytkim zagłębieniu, które często ma mięsistą wargę po jednej stronie.
Podstawowy kolor to bladozielonkawo-żółty, na którym widoczny jest szkarłatny rumieniec oraz przerywane paski. Strona wystawiona na słońce jest zazwyczaj zabarwiona na czerwono i pokryta ciemniejszymi, przerywanymi paskami.
Bernecker
odmiana z kantonu St. Gallen, pochodząca z około 1850 roku. Drzewo rośnie bujnie. Owoce małe, żółto-zielone, z czerwoną, płomienistą barwą. Miąższ luźny, gruboziarnisty, soczysty, słabo słodki, bardzo kwaśny, lekko cierpki. Dojrzewa na początku października, nadaje się do przechowywania do grudnia. Dobra odmiana na moszcz.
https://www.prospecierara.ch/pflanzen/sortenfinder/OB-11141
#hejto #stareodmiany #szwajcaria #niemcy
berliner schafnase
Jabłka o stożkowatym kształcie są średniej wielkości lub duże, mają matowo-błyszczącą, żółtawą skórkę, która w okresie dojrzałości przybiera czerwony odcień. Miąższ jest żółtawo-biały, delikatny i soczysty. Smakuje bardziej kwaśno, niż słodko i podczas przetwarzania zachowuje biały kolor. Jabłka są gotowe do zbioru od grudnia i zachowują świeżość do marca.
Drzewo charakteryzuje się średnio silnym wzrostem i dobrze nadaje się do sadów owocowych. Nie ma większych wymagań co do gleby i klimatu, jednak dobra gleba jest warunkiem uzyskania wysokich plonów.
ochrony chemicznej.
Mimo wysokiej odporności, jak każda jabłoń, w niekorzystnych warunkach pogodowych może być narażona na typowe patogeny:
Typowe zagrożenia i podatność\
Parch jabłoni (Venturia inaequalis): Odmiana wykazuje bardzo dużą odporność (niewielką podatność) na parcha. Objawy w postaci oliwkowobrązowych plam na liściach i owocach pojawiają się sporadycznie, głównie podczas wyjątkowo deszczowej wiosny. \
Mączniak jabłoni (Podosphaera leucotricha): Podatność na mączniaka jest niska do umiarkowanej. Biały, mączysty nalot na młodych pędach i liściach pojawia się rzadko, najczęściej przy suchej i ciepłej pogodzie. \
Rak drzew owocowych (Neonectria ditissima): 'Berliner Schafsnase' wykazuje niską podatność na raka kory. Drzewo rzadko tworzy głębokie rany i zgrubienia na pniach czy gałęziach, co czyni je żywotnym i długowiecznym. \
Zaraza ogniowa (Erwinia amylovora): Wykazuje przeciętną odporność (jest umiarkowanie podatna, podobnie jak większość tradycyjnych odmian). Ta bakteryjna choroba powoduje gwałtowne czernienie i usychanie pędów, które wyglądają jak spalone. #ogrodnictwo #stareodmiany #hejto #niemcy
Odmiana ta była uważana za dawno zaginioną, aż do momentu jej ponownego odkrycia w 1942 roku i wprowadzenia do uprawy w ramach rolnictwa ekstensywnego w 1999 roku.
Zazwyczaj średniej wielkości, a w przypadku młodych drzew również duże. Różnorodny kształt, najczęściej płasko-okrągły z krawędziami przypominającymi kalivę. Płaskie, szerokie zagłębienie kielicha z wyraźnymi guzkami. Gruba, wyjątkowo krótka szypułka w wąskim, prawie nie zardzewiałym zagłębieniu szypułkowym. Skórka jędrna, gładka, w pełnej dojrzałości lekko tłusta.
Miąższ drobnoziarnisty, jędrny i soczysty. Wyraźnie wyczuwalna kwasowość bez posmaku, o niskiej zawartości cukru. Duża zawartość witaminy C.Zapylaccze nie wiadomo
Owoce można przechowywać do lutego.Czyli maksymalnie 6 miesiace
Dojrzałość :
Dojrzałość zbiorcza:Okres zbioru początek padziernika
Okres dojrzewania okres od października do lutego
Dojrzałość konsumpcyjna środek padziernika początek listopada.
Odporność na mróz:
do -40C (do strefy klimatycznej 5b) najprawdopodobniej
Przeznaczenie: tylko na alkohol
Korona;
Korona przypominająca gruszę, wysoka, o szerokim kształcie piramidalnym, z pionowo wznoszącymi się gałęziami przewodnimi. W starszym wieku rozgałęzienia boczne zwisające. Drewno odporne na mróz.
Berkaer Reifling apfel
Pochodzenie: prawdopodobnie przypadkowa sadzonka z okolic Brakel
Występowanie: na glebach gliniastych może osiągać bardzo sędziwy wiek; zachowanie na glebach lekkich obecnie nieznane
Wygląd: żółty kolor podstawowy, po stronie nasłonecznionej zabarwiony na czerwono, zagłębienie przy ogonku często lekko zardzewiałe, średniej wielkości
Smak: słodko-kwaśny, soczysty, mączny
Dojrzałość spożywcza: od grudnia do marca
Plon: brak danych
Zastosowanie: popularny jabłko stołowe w północnej części powiatu Höxter
„Berglander” to tradycyjna odmiana jabłek pochodząca z Niemiec, ceniona za swój wyrazisty smak i wszechstronność. Ta zabytkowa odmiana jest uwielbiana zarówno przez sadowników, jak i hodowców amatorów.
Owoce: Jabłka „Berglander” są średniej wielkości lub duże, o kształcie okrągłym lub lekko stożkowatym. Ich skórka jest gładka i żółto-zielona, często z lekkim rumieńcem czerwieni. Miąższ jest biały lub jasnożółty, dość twardy i umiarkowanie soczysty, o dobrze zrównoważonym smaku, łączącym słodycz i kwaskowatość.
Dojrzewanie: Jabłka odmiany „Berglander” dojrzewają zazwyczaj w połowie października, co czyni je jedną z późniejszych odmian do zbioru. Charakteryzują się doskonałą trwałością, dzięki czemu w odpowiednich warunkach można je przechowywać przez kilka miesięcy bez utraty konsystencji ani smaku.
Zastosowanie kulinarne: Jabłko „Berglander” jest bardzo wszechstronne w kuchni. Jędrny i soczysty miąższ sprawia, że idealnie nadaje się do spożycia na surowo, a jego zrównoważony smak wzbogaca wypieki, takie jak torty, pasztety i ciasta. Nadaje się również do przygotowywania musu jabłkowego i przetworów.
Pielęgnacja i konserwacja drzew: Jabłonie odmiany „Berglander” rosną bujnie i dobrze rozwijają się na dobrze przepuszczalnej, żyznej glebie, w miejscach nasłonecznionych. Odmiana ta jest plenna, ale nieco podatna na plonowanie naprzemienne. Konieczne jest regularne przycinanie w celu zachowania kształtu drzewa i zapewnienia dobrej cyrkulacji powietrza, co pomaga zapobiegać chorobom. Drzewa te są ogólnie odporne na najczęściej występujące choroby jabłoni.
Zapylanie: Jabłonie odmiany „Berglander” są dobrze zapylane przez takie odmiany jak Sterappel (Reinette Étoilée), Court Pendu Rosat, President van Dievoet (synonim: Cabarette). Szkołka i zródlo skopiowane z holenderskiego
