Popiersie rzymskie ukazujące niejakiego Coeliusa Caldusa. Obiekt datowany na czas rządów Tyberiusza (14-37 n.e.). Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymscy folusznicy (fullones) mieli za zadanie zarówno wyczyścić i wygładzić materiał po otrzymaniu go z warsztatu tkackiego, jak i oczyścić ubrania z brudu oraz je wybielić lub wzmocnić kolor. Warsztaty foluszników nazywały się fullonicae.
Głównym źródłem informacji o pracy foluszników w antycznym Rzymie jest Pliniusz Starszy oraz zachowane freski m.in. w Pompejach. Praca foluszników składała się z trzech etapów.
W pierwszej fazie folusznicy wrzucali ubrania do wanien/kadzi, wypełniali je wodą, ze środkami czyszczącymi (w tym uryną1), a następnie stawali gołymi stopami na przygotowany „warsztat pracy”. Pracownicy uciskali stopami oraz szorowali i wyciskali ubrania/materiał przy pomocy dłoni. Celem tego procesu było usunięcie wszelkich smarów, tłuszczy i innych zabrudzeń z materiału.
Po tym jak mycie zostało wykonane, a materiał dobrze nasiąkł, należało wypłukać pozostały brud. Czyniono to przy pomocy czystej wody w kompleksie dużych wanien, które były ze sobą połączone. Wanny był podłączone do kanalizacji; woda przepływała kolejno przez kolejne wanny, z których mogło korzystać jednocześnie kilku pracowników. Materiał był zanurzany w wannie i przesuwano go w płynącej wodzie, pod prąd.
Na końcu wyprany materiał był wywieszany przed zakładem w celu wyschnięcia. Następnie suchą wełnę szczotkowano i wygrzebywano, wykorzystując do tego specjalne narzędzia, a nawet skórę jeża.
Materiał poddawano także zabiegom wybielającym. W tym celu stosowano tzw. viminea cavea – specjalny kosz, na którym rozkładano materiał. Następnie na ziemi pod materiałem pozostawiono siarkę, który ma działanie wybielające. Pliniusz Starszy wspomina także, że stosowano glebę o nazwie terra simolia, która wcierana w materiał wyraźnie go wybielała. Folusznicy zajmowali się także prostowaniem materiałów przy pomocy specjalnych pras.
Kim byli folusznicy? W większości prace wykonywała biedota (w miejskich zakładach) lub niewolnicy (w prywatnych posiadłościach wiejskich). Do tej pory udało się natrafić na pozostałości takich miejsc m.in. w Ostii, Pompejach, Florencji czy Delos.
Jak się okazuje praca foluszników była bardzo istotna z punktu widzenia państwa rzymskiego. Folusznicy odpowiadali za ubrania, które zostały poddane praniu. W przypadku nieoddania towaru lub uszkodzenia koloru/materiału podlegali karze. Przyjęto nawet prawo, które regulowało jakie „środki” można używać w manufakturach do usuwania brudu, aby nie uszkodzić materiału. Co ciekawe, istniało przekonanie, że ubranie, które przeszło przez zakład foluszniczy traciło na wartości. Pomimo, jednak takiej opinii, wielu Rzymian korzystało z ich usług, z racji na fakt, że w powszechnym użyciu były jasne ubrania, które łatwo się brudziły.
Folusznicy, podobnie jak wiele innych profesji w Rzymie, zrzeszeni byli w collegium, które reprezentowało ich interesy i wspierało grupę zawodową.
Na koniec warto dodać, że mocz z czasem stał się prawdziwym towarem i wiele osób zbierało go, a następnie dostarczało za opłatą zakładom foluszniczym. W związku z tą praktyką i chęcią dostarczenia do państwowego skarba dodatkowych środków w 74 roku n.e. cesarz Wespazjan wprowadził podatek od moczu (urinae vectigal). Jego syn Tytus skrytykował nowe prawo, na co Wespazjan:
[…] przyłożył mu do nosa pieniądze ściągnięte jako pierwsza rata, zapytując, „czy nie razi go zapach?” Na jego odpowiedź przeczącą rzekł: „A przecież to z uryny”.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Pies stróżujący na rzymskiej mozaice. Obiekt datowany na I wiek n.e. Antyczni Rzymianie cenili psy ostre, ale zalecano hodować sztuki posłuszne względem domowników i nie przesadzać z bojowością psa.
Columella, rzymski pisarz z I wieku n.e., który pisał o hodowli zwierząt, uważał, że pies wartowniczy powinien odstraszać potencjalnego złodzieja przerażającym wyglądem i groźną postawą, a nie rzeczywistą bojowością. Zalecał maść czarną dlatego, że w dzień ta barwa daje zwierzęciu odstraszający wygląd, a w nocy czyni go niewidocznym dla nieproszonych gości.
Przed wejściem do domu Rzymianie często umieszczali tabliczki na ścianach z napisem Cave Canem („Strzeż się psa”), często ozdobione widokiem czarnego zwierzęcia z najeżoną sierścią i szczerzącego kły.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
W Neapolu (Włochy) zidentyfikowano sekcję antycznego akweduktu Aqua Augusta. Obiekt znajduje się pod współczesnym miastem i był częścią jednej z gałęzi dużego wodociągu, którym dostarczano wodę do wielu miast Kampanii.
Od dawna zdawano sobie sprawę, że pod ziemią znajdują się tunele, które prowadziły wodę ze źródła w Serino, znajdującego się 51 km na wschód od Neapolu.
Ostatnimi czasy podjęto się przeanalizowania czy kanał w dalszym ciągu może służyć mieszkańcom miasta. Prace prowadzono pod górą Posillipo, w miejscu gdzie znajdują się liczne współczesne rezydencje. Jak się okazuje wodociąg jest w dalszym ciągu w dobrym stanie. Poddano badaniom około 647 metrów akweduktu; jest to tym samym najdłuższa odkryta sekcja Aqua Augusta.
Jak przekazali specjaliści, wąski tunel wydrążono w kamieniu; jego ściany są pionowe, jednak na tyle wysokie, że przykurczony człowiek jest w stanie iść.
Aqua Augusta to akwedukt, który powstał pod koniec I wieku p.n.e. i miał pierwotnie na celu prawdopodobnie zapewnienie wody pitnej do bazy morskiej w Miseum.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Czyli te 646 metrów siedzieli tam sobie ludzie na 3 zmizny i kuli to młotkiem. Niesamowite jest to, ze kuli to prosto i nie zeszło mi w dół bądź w górę
Rzymscy legioniści na reliefie na cokole w starożytnym Mogontiacum (obecne Moguncja, Niemcy). Legionista na pierwszym planie ukazany został w pozycji do walki: tarcza w gotowości, chroni ciało; gladius gotowy do pchnięcia; rozstawione nogi, aby zachować równowagę i lewa stopa bez przekraczania dolnej krawędzi tarczy, na wypadek gdyby legionista musiał ją opuścić, aby się obronić.
Obiekt datowany na I wiek n.e.; znajduje się w Muzeum Historii Rzymsko-Germańskiej.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 113 n.e. – w Rzymie została poświęcona Kolumna Trajana. Została wzniesiona w 113 roku n.e. w Rzymie na Forum Trajana dla upamiętnienia zwycięstwa nad Dakami. Zaprojektowana prawdopodobnie przez Appolodorosa z Damaszku. Na szczycie kolumny Trajan nakazał umieścić orła. Po jego śmierci, na polecenie Hadriana, orzeł został zastąpiony posągiem Trajana, który został po 392 roku n.e zrzucony z piedestału, przez chrześcijan. Dopiero w 1587 roku na jego miejsce postawiono posąg św. Piotra, który jest do dziś.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Mały Herkules dusi węża wysłanego, by go zabić w kołysce. Zgodnie z mitem, zwierzę zostało wysłane przez Herę (Junonę), która była zazdrosna o Zeusa (Jowisza). Herkules był synem Zeusa i Alkmeny.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Niesamowita animacja 3D ukazująca rzymski pałac cesarski Felix Romuliana, w którym rezydował cesarz Galeriusz (293-311 n.e.). Obiekt znajdował się okolicach Zaječar, wschodniej Serbii – stanowisko archeologiczne Gamzigrad.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 330 n.e. – poświęcono nową rezydencję cesarską w Konstantynopolu. Uroczystości trwały 14 dni, ceremoniał chrześcijański mieszał się z pogańskim. Tutejszy senat uznano za niższy rangą od rzymskiego.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rhapta – antyczny rynek w południowo-wschodniej Afryce
W słynnym „Periplusie Morza Erytrejskiego” – rękopisie z przełomu I wieku n.e. który służył kupcom podróżującym po wodach między Afryką Wschodnią i Indiami do nawigacji – znaleźć możemy miejsce o nazwie „Rhapta”, które opisane jest jako „ostatni rynek Azanii” i znajdował się dwa dni drogi na południe od tzw. wysp Menouthias (podejrzewa się, że mógł to być Zanzibar, Mafia lub Pemba).
Klaudiusz Ptolemeusz, grecki geograf z II wieku n.e., opisuje kupca podróżującego szlakiem handlowym do Indii, którego statek zszedł z kursu i po 25 dniach żeglugi dotarł do Rhapty, która znajduje u ujścia rzeki o tej samej nazwie.
Gdzie mogła się znajdować antyczna Rhapta? Angielski antropolog i historyk, George Wynn Brereton Huntingford, podaje 5 propozycji, gdzie wszystkie znajdują się w Tanzanii: miasto Tanga, Pangani, Msasani, Kisuyu lub okolice delty rzeki Rufidżi.
Z Periplusa wyczytać możemy, że głównym towarem eksportowym z Rhapty była kość słoniowa i skorupy żółwi; jednak nie można wykluczyć, aby z tych terenów nie wysyłano innych towarów; np. Herodot z Halikarnasu wspomina, że w Afryce zbierano cynamon.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 70 n.e. – Rzymianie rozpoczęli oblężenie Jerozolimy w czasie tzw. wojny żydowskiej. Jerozolima posiadająca trzy mury, z czego wewnętrzny był najmocniejszy i najtrwalszy, wydawała się nie do zdobycia. Rzymianie aż cztery miesiące toczyli walki o miasto, by zdobyć je dnia 29 sierpnia. Józef utrzymywał, że 1.100.000 ludzi zostało zabitych podczas oblężenia, z których większością byli Żydzi. 97.000 Żydów zostało schwytanych i zniewolonych, w tym Szymon bar Gior i Jan z Gischali. Wielu uciekło na obszary dookoła Morza Śródziemnego. Według Filostratosa, Tytus podobno odmówił przyjęcia wianku zwycięstwa, jako że nie ma zasługi w zwycięstwie ludzi porzuconych przez ich własnego Boga. Co ciekawe, podczas oblężenia Jerozolimy Rzymianie malowali kule katapult na czarno, aby Żydzi nie mogli śledzić ich lotu. To świadczyłoby o tym, że Rzymianie z katapult strzelali lotem płaskim, koszącym, a nie do góry.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Na Wale Hadriana w UK tez sa k⁎⁎⁎sy. Jeden kamien z ku⁎⁎⁎em, zostal usuniety z muru, by zachowac dla potomnych. Napis mowi ze Sendinus jest obsrancem. Jakkolwiek wulgarnie brzmi moj wpis, to nie zart
@cskparty na Disneyu albo Amazonie jest dokument o zabytkach kultury rzymskiej i gościu mówił, że kutasy na budowlach rzeźbiono jako forma amuletu, coś co ma przynieść budowli pomyślność. Także na wale Hadriana, bo są jeszcze tylko trzeba dobrze szukać
Do wygrania 3 egzemplarze książki "Dionizos". W książce tej autor rekonstruuje narodziny i rozwój kultu Dionizosa oraz maluje niezwykłe obrazy dionizyjskiego żywiołu. Książka jest nagrodą w konkursie, którego organizatorem jest IMPERIUM ROMANUM. Co trzeba zrobić, aby móc się cieszyć z nagrody?
Aby wziąć udział w konkursie, należy w terminie do 23 maja 2023 r.:
+ napisać ciekawostkę dotyczącą świata antycznych Rzymian lub w jakiś sposób powiązaną z rzymską historią. Trzy najciekawsze teksty zostaną nagrodzone książkami, a ich prace zostaną opublikowane na stronie IMPERIUM ROMANUM.
Teksty, wraz z imieniem, nazwiskiem i adresem zamieszkania uczestnika (przesłane dane zostaną wykorzystane jedynie w wypadku wygranej w konkursie – przekażę je wtedy sponsorowi, by mógł przesłać nagrody, a same imiona i nazwiska zwycięzców opublikuję), należy wysłać zgłoszenie na adres: [email protected], umieszczając w tytule maila: „Dionizos”. Praca musi spełniać wymogi edytorskie.
Wśród uczestników, którzy nadeślą najciekawsze prace, wybrane zostaną zgodnie z regulaminem
+ 3 egzemplarze książki "Dionizos" autorstwa Karla Kerényi'ego
Środkowy palec jest znany na całym świecie, jako gest obraźliwy i uznawany za nieprzyzwoity. Jak się okazuje gest ten znany był także w antycznym Rzymie.
Środkowy palec określano w łacinie digitus impudicus, oznaczający „bezwstydny, nieprzyzwoity lub obraźliwy palec”. Skąd takie zrozumienie? Głównie z powodu kształtu ręki, która od przodu przypomina fallusa (środkowy palec) z jądrami po bokach (zwinięte palce).
Jego użycie opisuje m.in. Marcjalis, w jednym ze swoich utworów; mianowicie pojawia się pewna postać w dobrym stanie zdrowia wyprostowuje „nieprzyzwoity [palec]” wobec trzech lekarzy (Epigrammata VI.70.5).
W późnym antyku Izydor z Sewilli w swoim dziele Etymologiae podaje, że środkowego palca używano, gdy oskarżano kogoś o „haniebne działanie”.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 480 n.e. – zamordowany został w Dalmacji były cesarz Juliusz Nepos. Zabity został prawdopodobnie z rozkazu jednego ze swoich poprzedników, Gliceriusza, który abdykował w czerwcu 474 roku n.e.
