#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

niedosiężnik

przed chwilą byli jeszcze razem

ona przejrzyście doskonała

świetliście zwiewna kropla rosy

on płatek maku senny motyl

gdy się przemieniał prosto dla niej

w stu pierwsze z wielobarwnych westchnień

ona stawała się przezroczem

lgnąc w echo studni głosem rzewnym

na przemian słotna oraz cicha

w noc turkusową pełnią pełna

bosa bezbrzeżnie tak pojemna

że ledwie szept przepełniał ciszę

nocniło się tak tylko dla nich

gdy razem ciągle zbyt osobni

ona płochliwa i ulotna

on niedosiężnik motyl nocny

zaklinał światło w niewidzenie

znikając z pola tak bezbłędnie

jak tylko można niknąć z oczu

po kresy kresów niepowroty

gdy wyciągała za nim ręce

roniąc w jeziorach mętne czernie

prosząc o jeden ledwie przebłysk

w głąb rozpadała się na głębie

on nic nie wiedząc nawet o niej

krążył nad głową wciąż najwierniej

gdy go wabiła każdej nocy

dla siebie samej łudząc pełnię

ona błękitna kropla rosy

on aksamitny sen niedotyk

.

Obrazy:

1. Pełnia Księżyca, zdj. ilustracyjne Źródło: Fotolia / pixel974

2. Elżbieta Pazera "Spacer"

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

mówisz dobranoc i przesyłasz serce

a ja nie wiem,

czy spokojnie oddychasz,

jakie obrazy masz przed oczami,

czy tulisz się do kołdry

jak ja przykrywasz skrawkiem twarz,

by łatwiej zasnąć?

nic nie wiem,

na którym zasypiasz boku,

czy rozsypane włosy spływają Ci na ramiona,

a może jak ja odgarniasz je do tyłu

wprost za poduszkę?

jak układają się Twoje palce?

czy dłoń wędruje pod policzek,

a może jak ja łączysz w pacierz obie,

podkładając najdelikatniej pod skroń?

tul-tuli, tul-tuli, tul -

szepczę prośbę w poduszkę,

dociskając mocniej powiekę,

aż łzy znajdą ujście.

tul-tuli-tul-tuli-tul -

"przytul się ptaszku na gałęzi",

pod skrzydłami znajdziesz swój dom -

dobiega najczulej z głębi.

czuwasz nade mną,

i wskazujesz mi drogę,

wiem.

znów słyszę nocą pociąg,

nie byłoby w tym nic dziwnego,

za oknem prowadzi trakt,

ale kiedy spadłeś mi z gwiazd,

rozmontowali nam świat,

żebyśmy nie mogli do siebie dotrzeć.

(poskładamy go razem, wierzę)

tak mi blisko do Ciebie i tak daleko

stuk stuk stuk stuk

tłucze się serce,

przecierając szlak

umknie nam milion lat,

tak to to, tak to to, tak to to tak.

wystukuję najpiękniejszą

wariację z tęsknoty,

gdy zasypiasz,

a ja nic nie wiem,

jak układasz ciało do snu.

nie zliczę, który to już

pociąg do Ciebie.

co noc widzę się w nim,

jak opieram łokcie

na rozkładanym stoliku,

jak ślepo wypatruję

przez szybę.

a noc,

jak każda bez Ciebie -

chłodna, bezksiężycowa

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

nie potrafię myśleć o nas osobno

jeśli gdziekolwiek nasz świat się kończy

to właśnie tam

gdzie ani ja dla Ciebie ani Ty dla mnie

kiedy zabiorą nam wszystkie

porywy i ukłucia

nie odnajdziemy się więcej

po biciu serca

zabraknie głosu który budzi i otwiera

jak klucz pasujący do kodu

nie poruszy się więcej powieka

nie podniesie się kącik ust

nie wgryzą się w siebie

spragnione języki i wargi

pomyśl tylko, że mógłbyś

nigdy nie dotknąć mnie prawdziwej

nie poczuć jak smakuję ciepła od snów

nie przekonać się

jak zachodzą oczy zielone od mgły

kiedy cała drżę w stokrotkach

gdy jesteś blisko najbliżej

jeśli gdziekolwiek kończy się świat

to właśnie tam gdzie fala

zabiera mi Twój ślad

.

zdjęcie własne

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

z rąk do rąk

powoli coś z niej uchodziło i uchodziło

wszystkim oczom że przeszywana razami boleśnie na wylot

wysypuje wnętrze do trocin

las rąk nad głową jednakowo szumiał:

jesteś tylko wypchaną lalką

przecież nie możesz nic czuć

nic podobnego co przytrafia się normalnym ludziom

niech więc nie przyjdzie ci myśl by wylewać i krwawić

masz tylko bezwiednie przyjąć cios

jestem tylko wypchaną lalką

przecież nie mogę nic czuć

nic co przytrafia się zwyczajnym ludziom

powtarzała za każdym razem gdy zbliżał się kolejny atak

jesteś tylko wypchaną laleczką

szarpało do skutku dziecko

gdy naśladując dorosłych

z rozmysłem wbijało szpilkę

prosto w serce

laleczką laleczką

długo jeszcze będzie powtarzać echo

zanim dotrze

.

_Autor zdjęcia: Rafał Babczyński "Zapomnienie"

Napisałem haiku...

Pije Jägerka, szklanka,

Bieszczady wzywają mnie,

Kwiecień, a nie maj.

#gownowpis #wiersze #alkoholizm

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

przebłyski kwietniowo-majowe

Zerwij źdźbło trawy, a wszystkie światy odzwierciedlą to zdarzenie - Alan Watts

przedzieranie przez gąszcz porosłych pokrzyw,

by ślepo rwać w szeleszczącą tłem szorstkość -

zaścieli się wokół wilczym lnem i szczelnie przylgnie

w ścięte powieki i białka - zalepiając

krtań z podniebieniem

na językach jak i w sercu - surowość tych wszystkich mięs,

które można przełożyć na widoki

bo przecież... co z oczu, to i z nieba, jak z kielicha trosk,

przez rdzawy lej, rdest, świst, zgrzyt - szczęk,

a wszystko po to, by koniec końców wpaść pod kopyta,

wprost pod podkowy ubłocone snem

i dalej...

byle ze szczętem - nasiąkać, posępnieć, pęcherzyć, burchleć,

żywą tkanką przyrastać w płótno, kapturzyć, zaciągać,

niczym plastyczną rtęć na pojedynczą żyłkę - równając pod igłę

ustawiać w sztorc,

by sens jak włos drżał

od wrzasku po skowyt

koszonych rąk

.

z rozsypania po kątach jedynie kilka wyschniętych kropel dżdżu,

naparstki ciszy głębsze o oddech i chrzęst. nad-łamanych witek

w zalążkach rojeń - zaledwie wiośniany błysk

o chwytaniu się źdźbła

https://img4.garnek.pl/a.garnek.pl/011/942/11942899_800.0.jpg/ciemnosc.jpg

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

jakoś się trzymam

trzymam się uparcie

gdy wzrok znajduje plamę na suficie

lampa się huśta

myśli się kołyszą w tej mgle powyżej

grzęzną brnąc w zatarte

jakiś knot splącze zawinie syk w kokon

pchły ciurkiem rozpełzną po wyblakłej skórze

zmurszy mech zakątki zapadając w kurze

ćma lampę podkarmi

by zagrała w cienie

odłoży się smugą

zbierając

wzrok

z

z

i

e

m

i

.

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

05.51 migawki i śnieżenia

a co, jeśli arterie się już dawno wyczerpały? to pewne.

rozlane drzewa nie przyjmą na siebie nic więcej,

żadnych dodatkowych rozgałęzień ani ujemnych ładunków.

teraz dłonie wyłącznie wzdłuż ud.

wdech i znowu wdech. żeby rześkim wypełnić płuca -

aż po pień - zapamiętać powietrze nie inne niż górskie.

za siódmą tamą już tylko swobodny dryf,

słone wody okalające ciało,

fala która przepływa i unosi,

odejmując cały ten ciężar oczu i niemych ust,

głów zabitych gwoździami aż po szyje

ciągle tkwiące w imadłach.

na wyciągnięcie ręki jeszcze połyskujące łańcuchy i dźwięczące klucze,

klatka po klatce prujące powłoki nieskazitelnej bieli.

za kruczą plamą - śnieżący, pierzasty kleks

rozmazujący połacie, aż pojedynczym ptasim stemplom brakuje

nieporuszonych miejsc.

.

Autor obrazu: Łukasz Dziedzic

https://www.youtube.com/watch?v=pUZeSYsU0Uk&source_ve_path=MTc4NDI0

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

być może to przebłysk,

zrodzona w barwach zieleni słoneczna nadzieja

na szczęśliwe zakończenie tej nitki,

wiara, że dziarsko uda się pokonać

własny nie lada przyczepny cień,

który nie odstępuje na krok

zakłamując, prowadzi jak po sznurku,

gdy w rzeczywistości

każdy najmniejszy wychył w lewo, czy w prawo,

to niezdecydowanie, wewnętrzna nierównowaga,

którą można tylko przypłacić,

kończąc mignięciem wprost nie do wyłapania,

jak jedno z świetlnych rozszczepień

z miriady księżycowych odbić

pośród mieniących się oczek stawu

porośniętego rzęsą

malujesz rozkołysane i cała jestem

w tej lunatyczno-księżycowej opowieści

o balansowaniu na bieliźnianym sznurku

prę dziarsko przed siebie jak świetlne dziecię

z nieco zadartym pinokiowym noskiem,

podskórnie czując trwogę,

gdy przez roślinną tkankę tętniące prześwituje serce,

w tej chwili niemalże połknięte,

kiedy trzeba bezgranicznie ufać własnym krokom,

próbując stawiać odważnie stopę za stopą

a przecież tak niełatwo szukać

kolejnych zaczepień i właściwych podparć,

gdy jakiś szept ustawicznie podpowiada,

że myśl o lataniu najczęściej rozbija się

w samych głowach

malujesz nieuchwytne,

a ja wędruję po rozszczepionym sznurku,

wysoko, nad kluczem ptaków, gdzieś

gdzie być może już tylko dmuchawce, latawce, wiatr

czy umiesz wyłapać mnie w porę,

szczęśliwą podając rękę?

.

Autor obrazu: Sisey - "kiedyś ta droga skończyć się musi".

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

zagajniki

przedzierasz się niepostrzeżenie

a ja wychylam najdyskretniej

wymykając poza parkan

za którym cały las się pnączy

gęsty splot na odległość niedojrzeń

bo przecież nie możemy się widzieć

w podcieniu rdzewiejących ostrężyn

garście rozsypanych jagód

tak trudno się oprzeć

zanim roztargniona wczepię się w grzebienie

nadłamana gałąź spłoszy nieśmiałą myśl

wciąż jednak nie pora na papilarność

zaciśnięty w dłoniach klucz

zdławi ciszę chrzęstniejącą piaskiem

ziarnienie przymruży powiekę

w głąb - świdrujące ostrze

wszytego fastrygą światła

byle tylko docisnąć

przeczesać rzęsą

spod ciepła miąższu drżącą wydobyć

perłę

.

Fotografia - Sally Mann

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

drobina pyłu

dokładnie siedem sekund temu mignął świetlny kursor

i łodzie stały się czytelne

można teraz niezauważenie przenikać między słowami

nurkując w ciszy tak by nie spłoszyła się myśl

bywa że z morza nad głową

wyławiasz spadającą gwiazdę

doskwiera wtedy żal

że oto w jednym mgnieniu rozpada się

pulsujące w ułamku zniknie

za kolejnym z mrugnięć fala rozmyje ślad

ile umknie twojej uwadze?

jedno rozchybotanie i jesteś

w samym centrum piaskowej burzy

myśli biegną szwem kręgosłupa

czujesz dokładnie ich przyleganie

jakby cała zawartość nieba

próbowała wsączyć się prosto pod skórę

czyjeś oczy przeszukają bezkres

gonitwa rozegra się

w czasie skrojonym na błysk

dokładnie siedem sekund temu

otwarła się przestrzeń na wilgoć

w oko wpadł okruch

.

Fotografia - Víctor M. Alonso

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

proszę pana

ja tu sobie tak siedzę zakładam nogę na nogę spoglądam

niby zupełnie ukradkiem znaczy się rzucam to swoje

zalotne spojrzenie a pan nic ani drgnie

udaje że pali i nic ale to nic w ogóle się nie zaciąga

ależ ależ czy ja wspomniałam coś o zaciąganiu

jeden mały uśmiech mi na tę chwilę w zupełności

wystarczy

do czego a bo to ja takie wewnętrzne potrzeby mam

a pan pan nigdy nie miewa się dziwię to po co siedzi

na ławce tak blisko że niby co że to ja się dosiadłam

a nawet gdyby to przecież pan się wcale ale to wcale

nie wzbraniał a teraz milczy jak ten przysłowiowy głaz

no tak to się nie robi proszę pana tak się nie postępuje

z kobietami

mogłam się tego spodziewać przyciągnie i doprowadzi

do łez i jeszcze to jego służę chusteczką czy mógłbym pani

jakoś pomóc - tak - zawsze - dziękuję

dziękuję nie trzeba ja tylko sobie głośno myślę

spacer na spacer bardzo chętnie

.

Autor obrazu - SIsey

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

daj kroki dwa to tylko las

im dalej w gąszcz

tym więcej drętw

pod dębem klaun

w gałęziach sęp

sto zbrojnych dział

wytacza cień

huśtawka patrz

na lianach lęk

niejedną twarz

za szmerem szmer

w półmroku trwa

skrada się lew

bielą się kły

wilczące głód

przez morze brzytw

drapieży zwój

zgrzyt szabli chrzęst

zakleszcza krąg

w potrzasku wrzeń

sztylety ostrz

nad mrowiem łbów

splątana sieć

pali się grunt

nie ma gdzie biec

lecz co to spójrz?

miraży szkwał

w zaprzęgach psów

ostatnia z tarcz

w zapadni szczęk

błysk złotych plomb

w laserach cięć

ognisty romb

im dalej w głąb

tym więcej wstęg?

za każdą z chaszcz

płomienny gniew

pawi się grab

zaciska trzpień

wśród krnąbrnych gmatw

wisielczy śmiech

wtem wszystko trach

i w jeden kłęb

korzy się gad

w objęciach małp

prześwieca tur

spod liści sznur

wężowych ciał

jak jeden rój

tysiąca złud

ucieczka trzód

płaszczy się wróg

u twoich stóp

to tylko pęd

na szczudłach bęc

serce do pięt

daj kroki dwa

mieni się las

słoneczny wrzask!

.

grafika wlasna

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

śnisz las

w samym sercu snu rozgałęzionego

od szypułki do szypułki

kołysze cię kropla

po świt

póki nie rozdrzewią się drzewa

mech nie zabliźni ran

nieścięte nie opłacze ściętego

może wyśnisz już wtedy,

jak zabierasz mnie w fiolet

by wybrzmiały z ust skargi

wśród skarg

przywołają cię drzewa byś

im duszę wyśpiewał

przywołają cię drzewa byś spał

zanim baśń się nie wyśni

nim nie wylśni wśród liści

taki promień co siłę ci da

.

Fotografia: Sisey - "Śniłem las"

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

Klara

gustowała w nakręcanych zegarach

ustawiała wszystkie - za pięć dwunasta

w razie nagłych spiętrzeń miała przygotowane

wyjścia ewakuacyjne

jak nie dać się umorusanym w kaprys

jak pokonać bryzę

nie wpadając w potok czy potop

ze słów składała wachlarze

obietnic. możliwości na krańcach rogów

rozpięta pomiędzy do granic

rozdziawiała usta co niektórym

dla nieprzekonanych miała burzę

loków spiralnie poskręcanych w kołtun

całkiem odważnych myśli i zamaszystych gestów

esów floresów pełnych rozgałęzień

śmiałych wślizgnięć i wybrzuszeń

nie mogła przecież prościej

jak przystało na wybujałą w wyznaniach

była właściwie zagmatwana

z łatwością zapętlała język w bluszcz

wczepiając dogłębnie w gardło

sednem wgryzała się w aortę

ostatecznie niczego nie można było jej zarzucić

wszystko co tylko mogło prowizorycznie łączyć - łączyła

płynnym pociągnięciem od nasady kropli

w zegarach uwielbiała zakrzywione przestrzenie

te małe kreseczki na obrzeżach pętli

dzielące ciąg na ułamki zagubień

domykała je dzielnie w rzęsach

rozgrzeszając całość mglistą aureolą

na jeden haust brała

wszystkie pierwiosnki wyciągnięte przed śnieżny nawias

śliniąc obficie palce - kleiła

światy złożone. z wielokrotnych odłożeń

ramion cyrklujących wokół

odchylona o kąt precyzyjnie nieustalony

próbowała na śrubę złapać. punkt zaczepienia

szczęśliwą trajektorię splotu

ciał przylegających do siebie

.

Autor obrazu: Karol Bąk - "Prima Mobilia XXII"

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

zostaw mnie proszę

samo się zrośnie

gdy mi pozwolisz

tylko zapomnieć

mówiłem nie patrz

to nie dla ciebie

żeby się cackać

tak z moją szramą

ja jestem hardy

o tym pamiętaj

w każdej sekundzie

nieubłaganej

gniew rośnie w oczach

to nim dosięgam

odejdź już proszę

i drzwi zatrzaśnij

.

Ekfraza do obrazu "gubienie cienia". Autor obrazu - Sisey

Witam serdecznie wszystkich widzów zgromadzonych w studio i przed telewizorami.

Nazywam się CoryTrevor i czynię honory prowadzącego teleturnieju #naczteryrymy

Na początek dowcip:

Dziadek opowiada wnuczkowi jak w młodości był w Afryce:

- Pamiętam siedziałem na safari w krzakach, z dubeltówką na słonia. Nagle zza drzewa wychodzi lew.

- No i co, no i co, dziadku? - pyta zaciekawiony wnuczek.

- Zesrałem się.

- Nie dziwnego dziadku, w takiej sytuacji mało kto by wytrzymał!

- Nie, nie... Teraz się zesrałem.

A teraz przejdźmy do meritum, czyli rymowanek w kategorii ZAWODY STRONGMAN:

-żule-kule-blady-poślady

Powodzenia!

#zafirewallem #wiersze #tworczoscwlasna

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

w domu ze snu

już dawno nikt nie mieszka

przeglądam zakurzone szkatułki książki listy

tyle tu wszystkiego

i jednocześnie tak bardzo brak

światła żywej iskry

śmiechu który mógłby rozbrzmieć

choćby za kotarą

ktoś zaklaszcze w dłonie

ktoś pogubi kroki

ktoś drzwi podomyka

że żaden splot czy warkocz

ani gładka wstążka

cień się nie prześlizgnie

spod palców aksamit

szukam miękkich odbić

sen majaczy w lustrze

odżywają przejścia

zamiast czułych ramion

głębinowe studnie

znów sinieją usta

nim spróbuję krzyczeć

noc się rozgałęzi

o kolejną z odnóg

znam tu każdy detal

niczemu się nie dziwię

wszystkiego mogę dotknąć i niczego

stąd nie zabieram

istnieje pomiędzy tak cienka granica

światło gra w złudzenia

mieszają się światy

ciągnie ktoś warkocze

rozwiązuje wstążki

drzwi się zatrzaskują

zanim zdążę mrugnąć

znów się trzęsie ziemia

nie próbuj zrozumieć

jak można tak wracać

odtwarzać bez końca

szczegół po szczególe

wyciągając ręce po

nierzeczywiste

tyle tych powrotów

ile przywoływań

domu ze snu

dziecka

które wciąż kołacze

gdy na pamięć wraca

po swój ścięty warkocz

.

zdjęcie własne

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

poza tym, jak gdyby nigdy nic

ze spoglądania w dal nic ponad - splątanie.

zagmatwania, wzburzenia, kłębienie.

ruchome morze wirujących meduz, i tyle

zakołowań, że aż trudno złapać grunt.

w zanadrzu podniebna chwiejność

tych wszystkich sznurkowych drabin,

po których zechce się wdrapać wzrok,

próbując zahaczyć za migotliwy szczegół.

tymczasem niknięcie i oddalanie, gdy

falą w skroniach pulsuje mgła.

uporczywe przedzieranie przez gąszcz,

gdzie tyle porośnięć, ile warstw.

kto by je wszystkie zliczył...

a jednak próbujesz przybliżyć,

gdy ukradkiem pociągasz

za jedną z klejących się nitek,

nadziewając delikatnie nakłuwasz.

w-reszcie otwierasz jak ostrygę

i galaretowata treść wypływa.

zaczepiając o detal umiejętnie drążysz

od słowa do słowa, aż brnę w kolejny połów:

obrazów, dźwięków, ziaren.

cichutko przywołujesz, gdy snując się brzegiem

skaczę z piktogramu w piktogram.

spójrz -

na zawołanie przynoszę ci w wilgotnych dłoniach

wyłowione muszle. przygarniesz, przytulisz

nas wszystkie, jak zabłąkane dzieci potrzebujące ukołysań,

spoglądając z takim zatroskaniem, że

strumień ciepła spłynie do stóp.

jak wtedy cała niepewność stopnieje.

z cofnięciem wskazówek zegara

ziemia zakreśli kolejną elipsę. słońce przetoczy się kołem i

ciężar powiek spadnie kaskadą rozmytych brzmień.

z odpływu na odpływ w srebrnej łusce odkryją toń lustra:

dobrze wiesz, że gdyby można było cierpliwie formować,

nadając kształt przestrzeniom, odżyłyby -

rafą pomiędzy kolejnymi mrugnięciami.

za setnym z powtórzeń echo przywlecze strzępki słów:

gdy patrzysz tak na przestrzał boję się,

że już stamtąd...

i wracam, kiedy cisza przeradza się w krzyk.

próbujesz głaskać, jakby mogło to cokolwiek zmienić,

odnajdując zgubione albo chociaż klucz.

jak mantra powróci wirujące tło i żal przemieszany w kubkach.

drętwienie z mimowolnym opadaniem powiek.

trzymasz za ręce, gdy natłok zakleszcza

niebezpiecznie od wewnątrz.

wiesz, że są we mnie słowa, których

lęk nie wypowie, dławią w środku jakby zalegała tam pięść.

możesz tylko rozsupłać ze spojrzeń:

tyle i tylko tyle pozostanie z uczepień -

paznokieć omsknięty o śliski strzęp,

kiedy wodząc dookoła próbujesz chwycić

oczami za bezpieczną linę.

łaskawie po horyzont jedynie piskliwe wzruszenia mew,

po stokroć w salwach odbite od połyskujących fal,

poza tym, jak gdyby nigdy nic -

przesypujące się z boku na bok rozdmuchane sylwetki wydm,

wielokroć powtórzony

bełkotliwego echa podniebny chichot.

.

zdjęcie własne

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

rozszumiało się dziecku w głowie

że je ktoś pokocha

to nadchodziło falą,

by gwałtownie uderzać,

rozrywać od środka,

to coś w jej klatce, co tak drgało, drgało

bez końca

próbowała zamykać usta,

gdy rósł w niej wulkan

krztusiła się, wylewając z siebie

cały ten nadmiar, mdlała

ostatecznie ciało kurczyło się do kłębka

i wtedy świat kołysał i kołysał

i kołysało się w jej głowie jak w kolebce,

że jeszcze nadejdzie taki moment

tak wiele razy wymykała spod rąk do ogrodu,

w ukryciu układała z obłoków

swój mały raj

był pełen różanych płatków,

zrywała je opuszkami delikatnie,

napełniając całe garście,

podrzucała do góry,

wpadając razem w wir

różana panienka - myślała o sobie

spływając na ziemię wprost z chmur,

kiedy tylko w środku zakłuło bardziej

gdybyś mógł ją wtedy podejrzeć, zobaczyłbyś

jak zbliża dłonie do twarzy,

kładzie na oczach jak nieswoje,

jakby chciała odgadnąć

tego, który kryje się za nią

dociskała rzęsy

jak tylko umiała najmocniej,

szepcząc pod wiatr,

by poniósł jej prośbę

i oddał we właściwe ręce

oddamy cię, kiedyś cię oddamy mała suko -

huczało w jej głowie

od nagłych przepychanek,

gdy nie potrafiła postawić całej szklanki

dziecko ze skazą - myślała o sobie,

gdy coś tak bardzo kłuło,

rozsadzając klatkę

może to wiatr,

może potargane włosy

coś sprawiło, że

rozszumiało się dziecku w głowie,

że je ktoś przygarnie

podnosząc ze ścieżki kolejne ptasie piórko

spoglądała wysoko w niebo,

nie wątpiąc, że to dla niej

zostawia kruczy ślad

kolorowymi szkiełkami

bardziej dla siebie niż dla niego

rysowała na piasku mapę strzałek -

jeśli się nie zgubię, znajdzie mnie,

wierzyła w szczęśliwą baśń

gdybyś się wtedy zjawił,

poszłabym za Tobą

tak po prostu

za czułe serce

.

zdjęcie własne