Longinus urodził się w Tracji. Gdy miał 25 lat wstąpił do rzymskiej armii. Służył w trackiej jazdy, gdzie miał stopień duplicariusa - zastępcy dowódcy oddziału składającego się z 32 żołnierzy. Po zakończeniu służby zapewne osiedlił się w kolonii weteranów w Camulodunum.
Pochowano go na cmentarzu przy drodze z Camulodunum do Londinum. Nagrobek znajduje się w muzeum na zamku w Colchester.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Quintus Sulpicius Maximus – poeta o wielkim talencie, który skończył tragicznie
Quintus Sulpicius Maximus to niezwykła postać starożytnego Rzymu, której historia jest zarówno inspirująca, jak i tragiczna. W 94 roku n.e. młody chłopiec, zaledwie jedenastoletni, zadziwił Rzym swoją olbrzymią wiedzą i talentem poetyckim, biorąc udział w prestiżowym konkursie literackim organizowanym przez samego cesarza Domicjana (panował w latach 81-96 n.e.). Jego ciekawe utwory, pisane w języku greckim, były pełne dojrzałości i piękna, co wzbudziło podziw nawet wśród najważniejszych intelektualistów tamtych czasów.
Mimo że Quintus zdobył sławę, jego życie zakończyło się tragicznie, zaledwie kilka miesięcy po konkursie, prawdopodobnie z powodu wyczerpania spowodowanego intensywną pracą nad jego poezją. Jego epitafium, znajdujące się na marmurowej steli w Rzymie, pozostaje poruszającym świadectwem genialnego, ale krótkiego życia chłopca, którego talent nie miał szansy w pełni rozkwitnąć.
Mary Beard, angielska historyczka, podejrzewa że chłopak mógł być „przymuszany” przez rodziców do nadmiernej pracy nad swoim warsztatem, z racji na prawdopodobne wysokie dochody jakie zapewniał domowi.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
• 42 p.n.e. - Marek Antoniusz i Oktawian August pokonali w drugiej bitwie pod Filippi przywódców spisku przeciw Gajuszowi Juliuszowi Cezarowi. Widząc swą klęskę Marek Juniusz Brutus popełnił samobójstwo. Bitwa pod Filippi okazała się praktycznie kresem republiki, mimo że jej koniec faktycznie uznaje się na 27 rok p.n.e. W państwie Senat nie posiadał już żadnej władzy i urząd ten był traktowany raczej honorowo. W imperium główne karty rozdawali triumwirowie. Jak się jednak okazało trzech ambitnych mężów nie mogło razem władać jednym organizmem państwowym.
• 425 n.e. - 6-letni Walentynian III otrzymał tytuł augusta i został cesarzem zachodniorzymskim. Miał panować 40 lat. Ze względu na małoletność w jego imieniu rządy sprawowała jego matka Galla Placydia. Naczelnym dowódcą obu rodzajów wojsk został Flawiusz Feliks.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymskie marmurowe popiersie Amazonki. Obiekt znaleziony został w Willi Papirusów w Herkulanum.
Jest to jedno z wielu innych artefaktów odnalezionych w tej niegdyś luksusowej willi. Sama nazwa domu rzymskiego wzięła się z faktu, że w budowli natrafiono na niemal 2000 zwojów papirusów.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Soranos z Efezu - ojciec nowoczesnej ginekologii i pediatrii
Soranos z Efezu (98-138 n.e.) to jeden z najwybitniejszych lekarzy starożytności, znany głównie jako pionier w dziedzinach ginekologii, położnictwa i pediatrii. Żył w czasach Cesarstwa Rzymskiego i działał w Aleksandrii oraz Rzymie, gdzie kontynuował nauki Hipokratesa i Galena. Jego osiągnięcia nie tylko wpłynęły na starożytną medycynę, ale również ukształtowały podwaliny współczesnych praktyk medycznych, zwłaszcza w opiece nad kobietami i dziećmi.
Soranos zasłynął z nowatorskiego podejścia do zdrowia kobiet. Jako jeden z pierwszych lekarzy szczegółowo opisał anatomię żeńskich narządów płciowych oraz cykl menstruacyjny, co w tamtych czasach było rzadkością. Jego prace dotyczące położnictwa, a zwłaszcza opieki nad ciężarnymi kobietami, stanowiły przełom. Zalecał m.in. przewidywanie powikłań porodowych i odpowiednie techniki przyjmowania porodu.
Najbardziej jednak znany jest ze swojej książki "Ginekologia", która obejmowała opis technik stosowanych podczas porodu, leczenia schorzeń kobiecych oraz praktyki antykoncepcyjne i aborcję, co było tematem kontrowersyjnym nawet w czasach starożytnych. Uważał, że lekarz powinien zawsze kierować się dobrem pacjentki, co stawiało go w opozycji do niektórych tradycji medycznych.
Soranos jako jeden z pierwszych lekarzy poświęcił dużo uwagi noworodkom i niemowlętom. Opisał techniki opieki nad noworodkami, takie jak karmienie, kąpiele i owijanie noworodka. Zauważał, jak ważne jest kształtowanie zdrowych nawyków od pierwszych dni życia dziecka. Co ciekawe, Soranos potrafił również przewidzieć niektóre problemy zdrowotne u noworodków, takie jak problemy z oddychaniem, i opracował podstawowe zasady resuscytacji.
Soranos wyznawał szkołę medyczną metodyków, która kładła nacisk na traktowanie pacjenta jako całości i dostosowanie terapii do objawów, a nie do sztywno ustalonych diagnoz. Dzięki temu miał bardziej indywidualne podejście do pacjentów, które przetrwało do dziś w nowoczesnej medycynie.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
• 54 p.n.e. - miało miejsce zwycięstwo Galów nad Rzymianami w bitwie pod Aduatucą. Rzymianie dowodzeni byli przez legatów Kwintusa Tyturiusza Sabinusa oraz Lucjusza Aurunkulejusza Kottę, a armia galijska przez swojego wodza Ambioryksa. W starciu zginął Kotta i większość jego żołnierzy. Niewielkiej części legionistów udało się przedrzeć z powrotem do obozu, gdzie aż do późnej nocy odpierali ataki Galów. Kiedy jednak nad ranem okazało się w jak beznadziejnej są sytuacji wszyscy popełnili samobójstwo. Z piętnastu kohort - ponad 6 000 żołnierzy, którzy stacjonowali w Aduatuka pozostało przy życiu kilku. W czasie krwawych zmagań w dolinie zdołali oni ujść w lasy i dotrzeć do obozu Tytusa Labienusa z informacją o klęsce.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Szczególną rolę w zagrzewaniu do oporu przeciwko Rzymianom odgrywał niezwykły autorytet ponadplemiennej "elity umysłowej" Celtów - sieć ośrodków skupiających celtycki stan kapłański, ogromną konfraternię druidów, rozciągająca się po obydwu stronach kanału La Manche i zachowująca ścisłą łączność wzajemną.
Była to "inteligencja" Celtów, dysponująca niezwykle bogatą wiedzą i umiejętnościami, przechowująca ich pamięć zbiorową, ich tradycje, poczucie tożsamości etnicznej, kulturowej, cywilizacyjnej i religijnej. Korzenie celtyckiego stanu druidów sięgają epoki praindoeuropejskiej, podobny stan kapłański znany był już u Ariów podbijających Indie ok. 2ooo lat p.n.e. (bramini), także u irańskich Medów i Persów (magowie). U Rzymian, ludu także indoeuropejskiego - ten prastary indoeuropejski stan kapłański przetrwał w szczątkowej i mocno "oswojonej" postaci, jako nieliczne kolegia kapłańskie flaminów, pontyfików, fecjałów i Saliów - cesarz August starał się usilnie o odnowę ich autorytetu, upatrując w tym religijne wzmocnienie wspólnoty państwowej Imperium.
Natomiast druidzi byli otoczeni aurą tajemniczości i nawet grozy (składanie ofiar ludzkich). Rzymianie uważali ich za okultystów posługujących się czarną magią - a więc za przeciwników szczególnie niebezpiecznych.
Należy także pamiętać, że plemiona, z którymi Cezar miał do czynienia po wylądowaniu, jak Trynowantowie i Katuwellaunowie, to nie jacyś mieszkańcy Brytanii od stuleci, lecz stosunkowo niedawni imigranci z kontynentalnej Galii. Początki tej ostatniej celtyckiej fali osiedleńczej datuje się najwcześniej na III wiek p.n.e. Migracje trwały aż niemal do czasów Cezara, czyli ostatniego wieku starej ery.
Według dociekań Cezara, współcześni mu Galowie pamiętali, jak jeszcze za ich życia niektóre osiedlone w Brytanii grupy imigracyjne przybyły na Wyspę, a ich wspólnoty utworzone w Brytanii nosiły takie same nazwy jak dawniej w Galii. Do imigrantów należały plemiona Trynowantów i Paryzjów (por. plemię o identycznej nazwie w Galii, pozostawiło nazwę późniejszemu Paryżowi). Ponadto znane z późniejszej historii plemię Icenów (właściwie "Ikenów"} bo tak wtedy wymawiano).
Po przybyciu do Brytanii Cezar przekonywał się, że pojawili się tam niezbyt długo przed nim, i to niezmiernie "dyskretnie"… nieznane wcześniej grupy osiedleńców, których nie zdążyły jeszcze tam zauważyć rzymskie służby informacyjne.
Co go musiało szczególnie zaniepokoić, to fakt, że ta najnowsza penetracja Wyspy dotyczyła silnej i dla Rzymu niebezpiecznej wschodniogalijskiej konfederacji Belgae (z obszaru zwanego przez Rzymian Belgica) - która była związkiem plemiennym grupującym zarówno Celtów, jak i znaczący komponent germański, który zapewne nadawał im szczególną dynamikę i ekspansywność. Belgowie byli według rzymskich opisów roślejsi niż reszta Galów i przypominali wyglądem Germanów, stawali też Rzymianom o wiele mocniejszy i zacieklejszy opór.
Ci imigranci - Belgowie bez większego trudu podporządkowywali sobie miejscowe plemiona starych Brytów. Władza królów i arystokracji wojskowej była u nich silniejsza - dbali o militarne fortyfikacje, jako swój ośrodek polityczny budowali umocnione oppidum na szczycie wzgórza.
W ten sposób powstało silne królestwo Katuwellaunów w dzisiejszym Hertfordshire, z ośrodkiem plemiennym w pobliżu Verlamion (dzisiaj St Albans).
Rozciągnęli oni zwierzchność nad sąsiednimi ludami, wchłonęli m.in. plemię Trynowantów (też wcześniej przybyłych z Galii). Ich ekspansywność sugerowała tendencje centralizujące, zjednoczycielskie.
Silne, scentralizowane państwo Belgów w Brytanii, z poczuciem braterstwa i solidarności wobec Galów i Belgów kontynentalnych - byłoby dużym zagrożeniem dla panowania Rzymian w Galii.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Na wyspie Pag w Chorwacji, na obrzeżu miasta Kolan znajdują się stare studnie, sięgające czasów rzymskich. Były one częścią rzymskiego akweduktu prowadzącego do miasta Caska. Studnie gwarantowały źródło czystej wody dla lokalnej społeczności.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Foedus, czyli przymierze lub traktat, było jednym z najważniejszych narzędzi dyplomatycznych starożytnego Rzymu. W okresie wczesnej Republiki Rzym korzystał z foedera, aby zabezpieczać sojusze i stabilizować swoje wpływy polityczne w Italii oraz na obrzeżach rosnącego państwa. Były to formalne umowy zawierane z innymi miastami, państwami i ludami, które regulowały obowiązki, przywileje oraz relacje między stronami.
Foedus mogło być aequum, czyli "równe", gdzie obie strony miały takie same prawa i obowiązki, lub iniquum, kiedy jedna strona, zazwyczaj Rzym, narzucała drugiej dominującą pozycję. W ramach tych traktatów sojusznicy Rzymu zobowiązywali się do dostarczania wsparcia wojskowego w zamian za ochronę i możliwość zachowania wewnętrznej autonomii. Dzięki systemowi foedera, Rzym był w stanie szybko rozszerzać swoje wpływy bez potrzeby prowadzenia ciągłych wojen podbojowych.
Jednym z najsłynniejszych przykładów foedus jest traktat zawarty z Latynami w 493 roku p.n.e., znany jako Foedus Cassianum. Ustanowił on sojusz obronny pomiędzy Rzymem a miastami latyńskimi, co pomogło zjednoczyć lokalne plemiona i wzmocnić regionalną stabilność. Z biegiem czasu jednak Rzym zaczynał coraz częściej narzucać nierówne traktaty, co prowadziło do narastającego oporu i buntów, np. w trakcie wojen samnickich (IV-III wiek p.n.e.).
Foedera stały się fundamentem rzymskiej polityki zagranicznej, zanim zastąpiono je bardziej bezpośrednią kontrolą w ramach prowincji po podbojach w II wieku p.n.e. Umiejętne balansowanie między sojuszami i podbojami pozwoliło Rzymowi budować sieć zależności, które na długo przetrwały w jego imperium.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Marek Aureliusz (Marcus Aurelius Antoninus, 121 - 180 n.e.) - cesarz w latach 161 - 180 n.e.:
"Życie człowieka sprowadza się do snu, płodzenia dzieci, wypróżniania się oraz płaszczenia przed innymi, przy jednoczesnym pysznieniu się swoją władzą"
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymski pierścionek z wizerunkiem Jowisza. Obiekt datowany na połowę I i I wiek n.e. Obiekt znajduje się w zbiorach Muzeów Państwowych w Berlinie (Niemcy).
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Zachowane pozostałości po nimfeum lub źródle, które znajdowało się w pobliżu rzymskiej łaźni. Odkrycia dokonano w 1891 roku. Obiekt znajduje się w NT The Weir Garden w Swainshill (zachodnia Anglia).
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
• 202 p.n.e. - miało miejsce decydujące zwycięstwo wojsk Republiki Rzymskiej nad siłami Kartaginy w bitwie pod Zamą. Przegrana pod Zamą oznaczała koniec silnego państwa kartagińskiego. Dzięki zreformowaniu armii rzymskiej przez Scypiona stała się ona od tamtego momentu niemal nie do pokonania. Rzym stał się największą potęgą basenu Morza Śródziemnego, a nie mając godnych konkurentów rozpoczął ekspansję, by stać się w przyszłości wielkim Imperium Rzymskim.
• 439 n.e. - wódz Wandalów - Genzeryk zajął Kartaginę, która stała się stolicą jego państwa.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
