Mam trochę wrażenie, że optymistyczny nihilizm to jednak taka dalsza forma samooszukiwania samego siebie. Jakby organizm nie zezwolił na popełnienie samobójstwa więc trzeba było sobie znaleźć kolejną wymówkę by kontynuować egzystencje.
#nihlizm #filozofia
@Al-3_x Masz pełną rację z tym, że optymistyczny nihilizm to oszukiwanie się. Jako kompletny nihilista egzystencjalny od wielu lat nie widzę sensu - natomiast biorę pod uwagę fakt, że to że ja tego sensu nie widzę, wcale nie oznacza, że sensu nie ma - po prostu być może jestem za głupi, aby go zobaczyć.
Ludzie tacy jak Hawking, Einstein czy Everett nie zdecydowali sami zakończyć swój żywot, a jest bardzo prawdopodobne, że oni dużo lepiej pojmowali świat niż ja.
@LondoMollari wychodzisz z nieracjonalnego założenia, że ludzkie motywacje są oddzielne od ludzkiej biologii. Jeżeli twój instynkt samozachowawczy ciebie powstrzymuje przed zakończeniem żywota albo ogólna satysfakcja z życia pomimo pewnych niedogodności to czemu ktoś miałby zakańczać swój żywot wbrew swoim naturalnym instynktom?
Poza tym z czysto racjonalnego punktu widzenia zarówno zakończenie swojego żywota jak i jego kontynuowanie są równie racjonalne.
Mi osobiście przesadny nihilizm nie podchodzi, bo ja jestem przyziemny aż do bólu a nihilizm przeważnie traktuje ludzki rozum zbyt spiritualnie jak na mój gust.
@DiscoKhan Nie będę Cię przekonywał do swoich poglądów, bo uważam je za szkodliwe, a moja wizja świata to trochę "wirus mentalny", którego sobie wyhodowałem rozważając działanie umysłu ludzkiego i świata (choć niektórzy filozofowie mogli mieć na to wpływ).
Chciałbym umieć dojść do innych przekonań, ale jakkolwiek nie próbuję do tego podejść, tak wszystkie drogi mnie doprowadzają do tego samego miejsca. Dlatego odwołuję się do ludzi którzy bezsprzecznie lepiej ode mnie rozumieli świat, bo być może oni potrafili przeskoczyć "próg rozumowy", którego ja nie umiem.
Poza tym z czysto racjonalnego punktu widzenia zarówno zakończenie swojego żywota jak i jego kontynuowanie są równie racjonalne.
Generalnie tak, ale ze względu na punkt, który opisałem powyżej, odrobinę bardziej bezsensownym jest jego przedwczesne kończenie. Innymi słowy, trwam, i zobaczymy co będzie dalej.
To się nazywa Optimism Bias i większość ludzi go ma niezależnie czy są nihilistami. Dwa odnośnie Nihilizmu egzystencjonalnego to dla mnie głównym jego błędnym założeniem jest, że życie nie posiada Obiektywnego sensu czy celu. Bo żeby odkryć czy nadać cel, sens nie wystarczy żyć ale świadomie doświadczać życia, które jest Subiektywnym doświadczeniem. Więc tutaj mamy sprzeczność. Bo dla każego ten sens, cel może oznaczać coś innego. Też ten cel może być uwarunkowany społecznie czy genetycznie.
@VanQuish jedyny cel to propagacja genów a potem walka o dominację i przetrwanie. I tak w kółko.
@jimmy_gonzale No tak ale to nie jest cel, tylko proces, który był efektem sił we wrzechświecie i warunków, które na to pozwoliły. Właściwie dla drobnoustrojów to po prostu konsekwencja tych sił, że tak robią. To trochę jakby powiedzieć, że celem deszczu jest uformowanie kałuży. Część spadnie i uformuje, część nie spadnie i nie uformuje. Celem staje się kiedy świadoma istota widzi w tym korzyść dla siebie i staje się to jej subiektywnym przeświadczeniem.
@Al-3_x optymistyczny nihilizm to zdecydowanie lepsza opcja. Skoro nic nie ma sensu, to lepiej przynajmniej się tym nie męczyć!
A poważnie, to coś co łączy (albo miesza) myślenie o życiu z doświadczaniem życia, obraz (jako rekonstrukcję rzeczywistości) z jej zabarwieniem emocjonalnym, głęboką postawą. W pewnych sytuacjach odmówienie życiu sensu - lub podważenie wagi- umożliwia doświadczenie życia, usuwa ciężar decyzji, oczekiwań itd.
Jest w tym coś interesującego, bo bez pewnego dystansu wobec siebie, uznania własnej małości i małości osobistych spraw trudno o doświadczenia życia, lekkość, uznanie deficytów siebie i rzeczywiście, a nawet o samo spojrzenie z boku.
Z innej perspektywy, jeśli życie potrzebuje uzasadnienia, argumentacji "za", to może to być kwestią osobistego doświadczenia i myślenia, a może stanu znieksztalcajacego myślenie.
@Zlasu
Skoro nic nie ma sensu, to lepiej przynajmniej się tym nie męczyć!
Znam dobry sposób by się nie męczyć życiem.
@Al-3_x istnieją różne strategie radzenia sobie z ciężarami życia/dbania o życiową satysfakcję. Z różnych względów wiele kultur, religii i filozofii uznaje, że życie ma sens i wartość. Większość porządków prawnych uznaje, że życie jednostki należy chronić, także przed daną jednostką, przyjmując że choroba zaburzać może osąd. W innych rozstanie się z życiem zinstytucjonalizowano tylko w określonych warunkach.
Pytania, które wydają mi się interesujące, to jak inni odnajdują i przeżywają sens życia? Jeśli sens ten kwestionują, to kiedy i dlaczego przestają kwestionować? Jaki jest w tym przypadku zwiazek między myśleniem a czuciem? Czy człowiek przeżywa i powiela w tym obszarze wcześniej ustalone wzorce, schematy? Jeśli tak, to na czym polega ten mechanizm? Jak uzyskać pewność, że doszedłem do racjonalnej - w jakimś zakresie - oceny, której można być pewnym? Jakie towarzyszą mi ciche założenia? Czy jestem ich świadomy? Czy się jakkolwiek bronią? Czy istnieją inne formy poznania, identyfikacji sensu? Jeśli tak, to czy są powszechnie dostępne?
Zaloguj się aby komentować