Może i nigdzie nie ma dla nas miejsca. Ale przecież wierzymy, że ono gdzieś jest. Gdybyśmy je odnaleźli i pożyli tam bodaj chwilę, moglibyśmy uważać się za szczęśliwców. Tu mogłoby być wasze miejsce. I moje. 

Truman Capote, Harfa traw

Wincyj wiedzy wszelakiej, część xxxxxx

1. Zamki

Pałac Ghumdan to budowla znajdująca się na terenie Sany, stolicy Jemenu. Zlokalizowany w starej części miasta obiekt jest uznawany za najstarszy znany zamek na świecie, nie ma pewności co do dokładnej daty, ale prawdopodobnie powstał on ok. II-III wieku n.e. 

2. Architektura 

Pierwszy drapacz chmur powstał w roku 1885 na terenie Chicago. Zaprojektowany przez Williama Jenneya Home Insurance Building posiadał 10 pięter i był wysoki na 42 metry. Został wyburzony w roku 1931.

3. Baseny 

Znajdujący się na terenie Chile San Alfonso del Mar trafił do Księgi(2012 edition)za posiadanie największego na świecie basenu o długości 1013 metrów i powierzchni 8,2 hektara. Mieści się w nim około 250(według innych źródeł być może nawet 300) milionów litrów wody. 

#necrobook #budowle #drapaczechmur #baseny

Encyklopedia mitologii japońskiej

381/1000- Tatsu

Japońskie smoki znane są w tym kraju głównie pod nazwą tatsu, ewentualnie też mówi się na nie ryu, ryo albo wani. Ich wygląd nie odbiega od typowego przedstawienia tych stworzeń na zachód od Kraju Kwitnącej Wiśni. Posiadają długie, pokryte łuską ciało oraz głowę, którą często zdobią spore rogi i broda. Niektóre tatsu mogą pochwalić się także nadmiarową liczbą kończyn oraz głów. Zdarzają się smoki, które kompletnie porzucają swój oryginalny wygląd i przybierają ludzką postać, w której pozostają już na stałe. 

Tatsu są ściśle powiązane z żywiołem wody. Bardzo często żyją w morskich głębinach, jednym z najsłynniejszych przykładów jest oczywiście Ryujin, smoczy bóg żyjący w pałacu Ryugu. Zawsze wybierają miejsca mocno oddalone od ludzkiej cywilizacji. Są znane ze swojej miłości do wszelkiego rodzaju skarbów, których mają u siebie pod dostatkiem, lubią także zbierać niezwykle potężne magiczne przedmioty.

Jeśli chodzi o ich relacje z ludźmi, są wśród nich zarówno prawdziwe potwory jak i niesamowicie życzliwe istoty. Te pierwsze potrafią prześladować ludzi z czystej złośliwości, te drugie zaś oferują im swoją wiedzę i wskazówki pomagające stać się o wiele silniejszym. Naprawdę wybitne ludzkie jednostki mają nawet szansę odwiedzenia domu tatsu i otrzymania jednego z tamtejszych magicznych przedmiotów.

Ludzkie problemy wyjątkowo rzadko interesują tatsu, chyba że dana sprawa dotyczy także ich samych. Wielu ludzi oddaje im cześć, a także składa ofiary, są także organizowane pielgrzymki udające się na święte tereny, gdzie podobno żyją japońskie smoki. Prośby do nich kierowane to często błagania o opady deszczu lub o ochronę przed powodzią.

Opowieści o tatsu są w Japonii znane od wielu wieków, są to jedne z najdłużej znanych istot nadprzyrodzonych, o których zapiski pojawiły się już w pierwszych znanych dziełach na temat japońskiej historii i mitologii, Kojiki oraz Nihongi. Z upływem czasu do kraju przeniknęły historie dotyczące smoków z Indii i Chin. Dzisiejsza wiedza na temat tatsu jest więc mieszanką starych japońskich wierzeń oraz dodatków przybyłych z zachodnich krain. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Wiedza bezużyteczna, odc. 2468, tematyka różnista. 

1. Szyszki

 Sosna Lamberta(Pinus lambertiana) to drzewo iglaste rosnące głównie na terytorium USA. Znane ze swoich wyjątkowo dorodnych szyszek osiągających nawet 66 centymetrów długości i wagę do 2 kilogramów. Według edycji z 2011 są to najdłuższe szyszunie na świecie.

2. Pierwsza mapa Nowego Świata

Pierwszym kartografem, który uwzględnił nowo odkryty kontynent amerykański w swoim dziele, jest Niemiec, Martin Waldseemüller. Na wiki jest dostępny plik ukazujący pochodzącą z roku 1507 mapkę w dobrej jakości, link poniżej. 

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Waldseemuller_map_2.jpg#mw-jump-to-license

Artykuł omawiający temat odrobinę bardziej szczegółowo. 

https://www.statkihistoryczne.pl/pierwsza-mapa-ameryki/

3. Globus

Najstarszy wciąż istniejący globus pochodzi z roku 1492 i jest uznawany za dzieło Martina Behaima. Na przedstawionej na nim mapie brakuje oczywiście Ameryk, o ich istnieniu Europa dowie się w roku 1493 od powracającego Krzysztofa Kolumba. 

Info na wiki:

https://en.wikipedia.org/wiki/Erdapfel

#necrobook #szyszki #staremapy #globusy

Encyklopedia mitologii japońskiej

380/1000- Tatarimokke

Tatarimokke określa się dziecięcą duszę, która trafiła do ciała zwykłej sowy. Wygląd zwierzęcia, które łączy się z ludzką duszą, nie ulega zmianie, zmienia się za to jego zachowanie. Ptak może od tego momentu zacząć przesiadywać w pobliżu domostwa, w którym mieszkają najbliżsi krewni zmarłego malucha.

Tradycja nakazuje, by rodzice, którzy w ostatnim czasie utracili potomka, z najwyższym szacunkiem traktowali ewentualnego sowiego towarzysza, który pojawi się w pobliżu ich domu.

Tatarimokke uznawane są za byty absolutnie niegroźne, są jednak sytuacje, gdzie mogą stać się bardziej niebezpieczne. Dzieje się tak, gdy rodzice na ten przykład zamiast pochówku zdecydują się na porzucenie zwłok dziecka w dziczy lub rzece. Inne sytuacje to zamordowanie malucha oraz aborcja. Każda z tych opcji to szansa na stworzenie żywiącego urazę ducha, który pod sowią postacią może nękać żywych. Ludzie przechodzący w pobliżu wkurzonego tatarimokke słyszą niezwykłe dźwięki i doznają silnego uczucia niepokoju, mogą też ujrzeć nadprzyrodzone zjawiska takie jak pokaz ognistych orbów. 

Co do genezy powstawania tatarimokke, rzecz jest związana z dawnymi zwyczajami dotyczącymi pochówku małych dzieci. Dawno temu dzieci do pewnego określonego wieku uznawano za niegodne tego, by wyprawić im tradycyjny pogrzeb i pochować na miejscowym cmentarzu. Zamiast tego ciało po cichu grzebano na terenie domostwa albo też w jego pobliżu. Wierzono, że duchy takich dzieci krążące w okolicy miejsca pochówku mogły bardzo łatwo "utknąć" w jednej z będących w pobliżu sów stając się w ten sposób tatarimokke. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Edycja rekordzików z roku 2011 przytacza gatunek pelochelys cantorii jako najbardziej "leniwy" wśród żółwi słodkowodnych. Żółw ten 95 procent swojego życia pozostaje zagrzebany na dnie rzeki, gdzie z piasku wystają wyłącznie jego oczy i usta. W ten sposób wyczekuje na swoje ofiary czyli skorupiaki i ryby. Wypływa na powierzchnię tylko dwa razy dziennie w celu zaczerpnięcia powietrza.

Źródło: https://en.wikipedia.org/wiki/Asian_giant_softshell_turtle

#necrobook #zolwie #zwierzaki #rumburaki #tagitomojapasja

Encyklopedia mitologii japońskiej

379/1000- Tatarigami

Tatarigami to niesamowicie potężne byty, które wszędzie, gdzie się pojawią, przynoszą ze sobą śmierć i zniszczenie. Do tatarigami zalicza się zarówno tamtejszych bogów zniszczenia(na ten przykład Yamato no Orochi, smoczy bóg o ośmiu głowach i ośmiu ogonach) jak i duchy osób mających wpływ na historię Japonii(Taira no Masakado czy też Sugawara no Michizane). Ci ostatni zwykle byli wysokimi rangą oficjelami, którzy w wyniku tragicznych dla nich wydarzeń popadali w niełaskę i ostatecznie umierali będąc w stanie duchowej udręki. Udręka ta była na tyle silna, by zmienić ich w niezwykle potężne onryo.

Tatarigami potrafią sprowadzić na swoich wrogów, a niekiedy i cały kraj klęski głodu, epidemie, wojny, a także inne równie nieciekawe opcje. Ich gniew głównie skupia się na tych, których winią za złe rzeczy, które przytrafiły się im podczas ich ludzkiego żywota. By uspokoić wściekłe duchy, zwykle budowano dla nich specjalne miejsca kultu.

Organizowany na terenie Kioto festiwal Gion Matsuri pierwotnie wymyślono na potrzeby uspokojenia tatarigami. W okresie Heian miasto często nawiedzały epidemie, co uważano za sprawkę dwójki bogów: Gozu Tenno i Susanoo. By uspokoić ich gniew, zdecydowano się na zorganizowanie festiwalu w świątyni Yasaka. By utrzymać nerwy bogów na wodzy, postanowiono, że festiwal będzie organizowany każdego kolejnego roku. W ten sposób Gion Matsuri jest tamtejszą atrakcją aż do dnia dzisiejszego. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

378/1000- Tanuki tsuki

Jedną z magicznych zdolności, które w swoim repertuarze posiada tanuki, jest moc opętania dowolnego człowieka, którego ma on akurat ochotę podręczyć.

Opętanie przez byt jest niezwykle niebezpieczne dla opętanego. Osoba taka staje się "workiem bez dna" wciągającym wszystko, co wpadnie w jej ręce, nawet jedzenie, które jest już mocno nieświeże. Najbardziej problematyczne w całym tym obżarstwie jest to, że wszystkie składniki odżywcze z pożeranego jedzenia zamiast do obżartucha "są przekierowywane" do kontrolującego go tanukiego. Opętany z tego powodu z każdym kolejnym dniem słabnie bardziej i bardziej, aż w końcu umiera.

Osoba kontrolowana zmienia się także, jeśli chodzi o psychikę, która staje się mocno niestabilna. Opętany potrafi bardzo szybko przejść ze stanu przygnębienia w ekscytację, zdarza się też, że wpada w szał, podczas którego może posunąć się do aktów przemocy. Nienormalnie wysokie staje się także jego libido.

Tanuki posuwa się do opętania człowieka m.in. z zemsty za krzywdę, którą ten wyrządził mu w przeszłości. Są jednak także i takie wredoty, które robią to, by odrobinę się zabawić. Inną ewentualnością jest opętanie na rozkaz innego człowieka. Zdarza się bowiem, że szczególnie starsze tanuki stają się sługami rodzin, które w zamian za wykonanie pewnych zadań obdarowują futrzaka jedzeniem. W ten sposób staje się on częścią ludzkiej familii i wykonuje dla niej takie zadania jak choćby omawiane opętanie.

Wyzwolenie się spod kontroli magicznego zwierza to wyjątkowo ciężka rzecz. Są tylko trzy możliwości, pierwsza z nich to przekonanie futrzaka, by samemu zakończył opętanie. Druga jest jeszcze trudniejsza i wymaga udziału bardzo potężnego kapłana lub też onmyoji, który to może wypędzić tanukiego z ciała osoby kontrolowanej. Ostatnia opcja to "wywyższenie" istoty. Tanuki wyniesiony do rangi bóstwa już nigdy więcej nie opętuje ludzi. Ten ostateczny ruch zwykle czyniony jest w przypadku tych najbardziej upierdliwych futrzaków. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

377/1000- Tanuki

W końcu przyszła pora, by opisać stworka, który przewinął się przez moje wpisy już multum razy. 

Tanuki to zwierzęcy yokai o wyglądzie zbliżonym do borsuka lub szopa. Jego sława rozciąga się na całą Japonię, pod tym względem rywalizuje on o miano gwiazdy choćby z równie dobrze znanym lisim kitsune. Dzięki owej sławie figurki istoty można spotkać w bardzo wielu japońskich domach czy też sklepach.

Tanuki to istoty potrafiące posługiwać się niezwykle potężną magią. Podobnie jak kitsune wyśmienicie opanowały moc zmiennokształtności. Z reguły wykorzystują ową moc do robienia sobie przysłowiowych jaj.

A będąc już w temacie jaj nie można nie wspomnieć o posiadanych przez tanuki jądrach, które są podobno niezwykle duże jak na rozmiary owego stworzenia. Są też wielofunkcyjne, mogą bowiem zostać użyte w różnoraki sposób: jako broń, sieć rybacka czy parasol. W zależności od potrzeby dany tanuki może też przekształcić swoje jądra w sklep czy powóz.

W czasach, gdy na tereny Japonii nie dotarł powiew buddyzmu, tanuki otrzymywał cześć równą bogom jako władca natury. W późniejszym czasie stworki straciły swój wysoki status, by stać się zwykłymi posłańcami bogów bądź lokalnymi strażnikami. 

Podobnie jak ma to miejsce z kitsune, istnieją dobre jednostki lubiące towarzystwo ludzi jak i te zdegenerowane, które to są zdolne do morderstwa lub porwania człowieka, by zrobić z niego sługę bogów.

Zdarza się, że niektóre tanuki postanawiają żyć wśród ludzi przyjmując ludzkie imię oraz przejmując ludzkie zwyczaje. Potrafią też być równie słabe często zatracając się w alkoholu lub hazardzie. Zdarza się, że spędzają w ten sposób całe ludzkie życie nie będąc nawet podejrzewanymi o bycie istotą nadnaturalną. 

Ich dobrze znana moc zmiennokształtności pozwala im na przemianę w kamienie, drzewa, posągi czy też zwykłe przedmioty gospodarstwa domowego, wszystko to wykorzystywane jest zwykle, by odpalić kolejny żarcik wymierzony w losowego człowieka. Niektóre tanuki posuwają się także do transformacji w potworne monstra lub gigantów, co ma na celu przestraszenie danej osoby, czasami dla zabawy, a czasami po to, by odstraszyć ją od miejsca, w którym zdaniem stworka być nie powinna. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook