Encyklopedia mitologii japońskiej

110/1000- Hakuzosu

Hakuzosu to imię mnicha jak i podszywającego się pod niego kitsune, bohaterów japońskiej legendy, która doczekała się wielu lokalnych wersji. Poniżej została przytoczona historia z "Ehon hyaku monogatari", sztuki teatralnej opartej na wersji z XIV wieku. Miejscem wydarzeń uczyniono prefekturę Yamanashi i okolice góry Atago.

Dawno temu miał żyć pewien traper o imieniu Yasaku, który utrzymywał się z łapania lisów, których skóry następnie sprzedawał na lokalnym rynku. Na terenie, który zamieszkiwał, żył także niezwykle stary kitsune. Działania Yasaku odbierały stworzeniu kolejnych przyjaciół oraz członków rodziny, aż w pewnym momencie pozostał sam.

Kitsune postanowił, że za wszelką cenę zapobiegnie dalszemu rozlewowi krwi. Postanowił więc oszukać mężczyznę przebierając się za jego wuja, mnicha o imieniu Hakuzosu. Podczas wizyty u Yasaku lis w przebraniu zbeształ go wykładając mu słowa buddyjskiego przykazania, które głosiły, że zabicie jakiejkolwiek żywej istoty jest ciężkim grzechem. Następnie postanowił dodatkowo wykupić wszystkie pułapki posiadane przez Yasaku, który obiecał, że nie będzie kontynuować polowań. Zadowolony kitsune wrócił z powrotem w leśne bezdroża.

Pieniądze otrzymane przez trapera ze względu na jego rozpasany styl życia szybko się rozpłynęły. Yasaku postanowił odwiedzić swojego wuja, by poprosić go o kolejny zastrzyk gotówki. Stary kitsune odkrył plany mężczyzny i zrozumiał, że jego małe oszustwo wyjdzie na jaw. Popędził do świątyni i zlokalizował mnicha, a następnie zwabił go poza bezpieczne tereny przybytku. Tam pożarł Hakuzosu i ponownie przybrał jego postać. Kiedy w końcu przed jego oczami zjawił się Yasaku, ponownie go zbeształ i odesłał do domu z pustymi rękoma.

Przez kolejne 50 lat kitsune w przebraniu Hakuzosu mieszkał na terenie świątyni wypełniając wszystkie obowiązki starego mnicha. Któregoś razu pobliska farma stała się miejscem zgromadzenia osób, które chciały być świadkami polowania na jelenie. Zaciekawiony Hakuzosu również postanowił przyjrzeć się całemu wydarzeniu. Nie przewidział jednak, że psy myśliwskie przebywające na farmie wyczują zapach jego prawdziwej formy lisa. Zwierzęta rzuciły się na niczego nie spodziewającą się istotę i rozszarpały ją na kawałki. Kiedy w końcu oderwano je od tego, co miało być ciałem mnicha, miejscowi odkryli zamiast niego szczątki kitsune. Obawiając się, że duch stworzenia powróci i obłoży ich klątwą, postanowili pochować je u stóp miejscowej góry, a także postawić pamiątkową kapliczkę. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

109/1000- Hakutaku

Hakutaku uznaje się za mityczne stworzenie często porównywane pod względem wyglądu do białego wołu. Posiada łącznie dziewięcioro oczu, trzy na głowie, a także po trzy kolejne sztuki na każdym ze swoich boków. Oprócz tego na jego ciele można dostrzec sześć długich rogów. Żyje głęboko w górach i ukazuje się ludziom tylko w bardzo szczególnych przypadkach, z tego względu uznaje się go za omen szczęścia. Jest on zdolny do komunikacji z człowiekiem za pomocą ludzkiej mowy.

Hakutaku posiada niesamowicie rozbudowaną wiedzę na temat wszystkich istniejących yokai. Z tego względu jego wizerunek uznawany jest od wieków za swego rodzaju talizman oraz zabezpieczenie przed złymi duchami. Wierzy się bowiem, że zna on sposób na pokonanie każdej złej istoty, dlatego te starają się trzymać od niego z daleka. Posiada także zdolność jasnowidzenia. 

Hakutaku tak jak sporo innych świętych stworzeń, ma swoje pochodzenie w mitologii chińskiej, gdzie jest znany jako bai ze. Najbardziej znana legenda o tym stworzeniu opowiada o podróży legendarnego chińskiego władcy nazywanego Żółtym Cesarzem. Podczas wędrówki przez jedno z pasm górskich napotkał on hakutaku. Cesarz wdał się w rozmowę z istotą, która opowiedziała mu ze szczegółami o wszystkich yokai zamieszkujących ziemski wymiar. Według jej słów na świecie miało istnieć 11520 różnych bytów nadnaturalnych. Władca rozkazał swoim skrybom zapisywać każde słowo hakutaku, w ten sposób powstała najkompletniejsza encyklopedia yokai w historii. Zawierała każdy rodzaj yokai, rodzaje zła przez nie czynionego, a także sposób na radzenie sobie z nimi dostępnymi sposobami. Niestety księga miała zaginąć wieki temu wraz z całą swoją niezwykłą wiedzą.

Inna opowieść, tym razem japońskiego pochodzenia, rozegrała się na górze Tateyama, która jest uznawana za jedno z najświętszych miejsc w Japonii. Hakutaku ukazał się w tym wypadku w celu ostrzeżenia o śmiertelnej pladze, która miała przetoczyć się przez pobliskie tereny. Wyjawił także miejscowym mieszkańcom, jak wykonać talizmany chroniące przed zarazą. Tym samym uratowanych zostało wiele ludzkich istnień. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

108/1000- Haka no hi

Haka no hi, który funkcjonuje także pod nazwą kaika, to tajemniczy płomień mogący wydobywać się z grobu niedawno zmarłej osoby.

Według zapisów pojawia się on w miejscach pochówku tych, którzy nie zdołali osiągnąć oświecenia i tym samym zawitać w progi niebiańskiego wymiaru. Sądzi się, że płomienie to pozostałości energii pochodzącej z negatywnych emocji danej osoby takich jak żal czy gniew. Ogień pojawia się do czasu, aż nie strawi wszystkich resztek uczuć zalegających w danym grobie.

Haka no hi został przedstawiony w "Konjaku Gazu Zoku Hyakki" autorstwa Toriyamy Sekiena z 1779 roku. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

107/1000- Hajikkaki

Hajikkaki to niezwykle dziwacznie wyglądające yokai posiadające pulchne, białe i bezwłose ciało. Często można je ujrzeć zakrywające swoimi rękoma głowę w taki sposób, jakby były czymś zażenowane lub zawstydzone.

Wygląd hajikkaki można odnaleźć wraz z jego imieniem w wielu dawnych zwojach, jednakże jak wiele podobnych istot, nie posiada ona opisu, który mógłby przybliżyć jej zwyczaje oraz powód takiego, a nie innego wyglądu.

W przypadku hajikkaki istnieje jednak bardzo prawdopodobna teoria, że jest to japońskie przedstawienie istoty nazywanej shahyochu, która pochodzi z mitologii chińskiej. Opisuje się ten byt jako żabiopodobny, ma to być przetransformowany duch osoby, która zmarła z poczuciem zażenowania albo wstydu w swoim sercu. Wstyd ten sprawia, że przez cały czas shahyochu przebywają zakopane pod ziemią. Jeśli jakikolwiek żywy człowiek przypadkiem wykopie istotę spod ziemi, ta natychmiast rzuci na niego klątwę, która sprawi, że szybko dozna on sytuacji dla niego żenującej. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

106/1000- Haishaku

Haishaku to jeszcze jeden z chorobotwórczych yokai, które mogą nawiedzić ludzki organizm. Infekcja w tym wypadku rozpoczyna się w okolicach prawej pachy, gdzie umiejscawia się larwa haishaku. Następnie cały czas rosnąc przesuwa się on w kierunku płuc, które w końcu otacza swoim ciałem w ostatnim stadium rozwoju przypominającym białą, puchatą postać. Nos istoty jest skierowany w kierunku wnętrza płuc. Jest on niezwykle wyczulony na wszelkie zapachy, co ma także wpływ na osobę zakażoną.

Zarażeni haishaku posiadają niezwykle gładką i białą skórę, zaczynają też nienawidzić silnych woni, zarówno tych przyjemnych jak i tych odstręczających. Są za to bardzo przychylnie nastawione do zapachu surowych ryb. Ich kubki smakowe domagają się ostrego jedzenia. Psychika osoby zainfekowanej jest w rozsypce, ta bowiem staje się pesymistycznie nastawiona do życia i skłonna do depresji.

Tak jak ciało haishaku przypomina chmurkę, tak też serce jej gospodarza staje się pochmurne. Niczym deszcz z oczu takiej osoby leją się zwykle potoki łez. Zakażenie tym stworkiem może być wyleczone delikatną akupunkturą. Mocniejsze ukłucia mogą być bowiem potwornie bolesne dla osoby zarażonej. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

105/1000- Hainu

Hainu to nazwa skrzydlatych psów, których pochodzenia należy szukać w japońskim mieście Chikugo w prefekturze Fukuoka. Są one niezwykle silnymi i szybkimi stworzeniami, które mogą być niezwykle groźne dla ludzi. Można je jednak oswoić, a staną się wiernym, kochającym zwierzakiem.

Jeden z hainu jest podobno pochowany w świątyni nazwanej Sogaku znajdującej się na terenie miasta Chikugo. Jego legendę upamiętnia także wiele posągów rozmieszczonych w różnych miejscach na mapie miasta. Mieszkańcy wybrali nawet istotę na maskotkę reprezentującą Chikugo.

Aktualnie istnieją dwie opowieści dotyczące hainu, jedna opisująca jego dobrą wersję, druga zaś złą. Obydwie dzieją się w tym samym czasie, czyli wiosną 1587 roku, kiedy to wojska pod dowództwem sławnego wodza znanego jako Toyotomi Hideyoshi zaatakowały tereny Kiusiu, co było jednym z etapów planu zjednoczenia Japonii. Historia o złym hainu przedstawia go jako kompletnie dzikie i nieobliczalne stworzenie, które atakowało ludzi i zabijało zwierzęta na terenie miejscowych gospodarstw, a jego czyny budziły głęboki strach w sercach okolicznych mieszkańców. Gdy nadszedł Hideyoshi wraz ze swoją armią, także jego ludzie musieli opędzać się od bestii, która obrała sobie za cel nękanie nowego wroga. Japoński wódz postanowił zabić niezwykłe zwierzę, w końcu po niemałych problemach poniosło ono śmierć. Będący pod wrażeniem jej sprytu i siły Hideyoshi kazał pochować bestię i wznieść pamiątkowy kopiec na jej cześć. 

Legenda o dobrym hainu głosi, że skrzydlaty pies przybył na tereny Chikugo wraz z Hideyoshim, który podobno wprost ubóstwiał swojego zwierzaka. Podczas przejazdu przez okolicę hainu dopadła nieznana choroba, która ostatecznie skończyła się jego śmiercią. Zwierzę otrzymało odpowiedni pochówek od zrozpaczonego władcy. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

104/1000- Haimushi

Haimushi to małe stworzenia przypominające latającego owada, ich ciało dzieli się na segmenty jak u larw, do tego posiadają czerwone główki oraz cztery kolorowe skrzydełka. Pasożytują na ludzkim ciele, zasiedlają płuca, z których podbierają pokarm spożywany przez ich gospodarza.

Mogą powodować rozmaite problemy zdrowotne. Potrafią opuszczać ciało osoby zainfekowanej, by polatać sobie po okolicy. Jeśli jednak podczas takiego wypadu haimushi zgubi się i nie odnajdzie drogi powrotnej, jego żywiciel umrze, a on sam zamieni się w kulę ognia i spłonie.

Robaka można pozbyć się poprzez przyjmowanie byakujutsu, środka przygotowywanego z korzenia zioła atractylodes japonica.

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

103/1000- Hahakigami

Hahakigami to kolejny rodzaj tsukumogami, nawiedzonego przedmiotu. Tym razem mamy do czynienia z nawiedzoną miotłą, którą można czasami ujrzeć w jesienne poranki, gdy żwawo zamiata opadłe liście.

W przeszłości mioteł używano często jako elementu pomocnego przy różnych rytualnych ceremoniach. Były stosowane do oczyszczania domu ze złych duchów oraz nagromadzonej złej energii. Taka miotełka po bardzo długim czasie użytkowania miała ogromne szanse na stanie się hahakigami.

Hahakigami podobno są niezwykle pomocne podczas porodów. Pozwalają bowiem szybko "wymieść" dziecko z łona matki, oczywiście nie dosłownie, są traktowane raczej jako rodzaj magicznego totemu. Traktuje się je też jako talizmany na osoby, które nadużywają gościnności gospodarzy. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

102/1000- Gyukan

Gyukan jest rodzajem yokai, który należy do grupy chorobotwórczych stworzonek nazywanych kan no mushi i wywołujących dziwne objawy u dzieci. Mogą one przybierać najróżniejsze formy, gyukan podobno ma posiadać wygląd krowy.

Yokai ten po zainfekowaniu organizmu osiada w płucach, gdzie zaczyna powoli rosnąć. Gdy stworzonko wyczuje, że jego gospodarz je lub pije, staje się niezwykle podekscytowane, co w konsekwencji powoduje omdlenie u dziecka. Można się go pozbyć za pomocą akupunktury, jednak wraz z upływem czasu rogi "krowy" stają się coraz dłuższe, a ona sama trudniejsza do usunięcia. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

101/1000-Gyokuto

Na powierzchni księżyca, szczególnie podczas pełni, są widoczne ciemne miejsca, które mają przypominać swoim kształtem królika.

W Japonii opisuje się tego futrzaka jako będącego w trakcie przygotowywania ciasteczek ryżowych, w tym celu trzyma on w ręku drewniany młoteczek, zaś obok niego znajduje się moździerz. W wersji chińskiej zamiast mochi królik pracuje nad środkiem na wieczną młodość.

Legenda o księżycowym króliku jest niezwykle wiekowa, pierwsze wzmianki na jej temat można odnaleźć już w kolekcji buddyjskich opowieści z IV wieku p.n.e. Z Indii historia trafiła na teren Chin, a następnie w VII wieku do Japonii, gdzie zaadaptowano ją do lokalnych wierzeń. Wersja japońska jest zapisana w "Konjaku monogatarishu".

Lis, małpa oraz królik podróżowali przez góry, gdy natknęli się na staruszka, który leżał na drodze i ewidentnie znajdował się w bardzo złym stanie fizycznym. Zwierzęta współczuły mężczyźnie, postanowiły więc uratować go od śmierci. Małpa zebrała owoce i orzechy z pobliskich drzew, zaś lis udał się nad rzekę, by złapać kilka ryb. Królik mimo najszczerszych chęci nie zdołał znaleźć czegokolwiek, co mogłoby pomóc staruszkowi. Czując się bezużytecznym zwierzątko poprosiło lisa i małpę o pomoc przy stworzeniu ogniska. Gdy ogień został już rozpalony, królik wskoczył w płomienie, by tym sposobem poświęcić własne życie i samemu stać się częścią pożywienia dla starca. Gdy ujrzał czyn zwierzęcia, mężczyzna zrzucił fałszywą formę, by ukazać się jako jeden z niebiańskich bogów, Taishakuten. Poruszony poświęceniem królika postanowił umieścić go na powierzchni księżyca, by wszystkie następne pokolenia mogły czerpać inspirację z jego oddania dla sprawy. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

100/1000- Gyochu

Zgodnie z zasadami wiary nazywanej w Japonii Koshin w ciele człowieka, a konkretnie w jego organach płciowych egzystują gyochu, małe yokai o sześciu odnóżach oraz niezwykle długich językach, które służą im do rozmów i plotek. Są one niczym choroba płciowa, która może roznosić się za pośrednictwem kontaktów seksualnych.

Co pełne 60 dni małe stworki wyruszają w podróż do samego władcy podziemi, Enmy, by opowiedzieć mu o wszystkich grzeszkach swoich gospodarzy. Jest jednak metoda, by nie chlapały swoim ozorem tam, gdzie nie trzeba, otóż ten jeden dzień należy w pełni poświęcić modlitwie, która zapobiegnie wyciekowi niepożądanych informacji. Wierzono, że ci, którzy nie stosowali się do powyższych zaleceń, otrzymywali bolesną karę. Można wymienić tutaj choćby choroby takie jak trąd, które miały być zsyłane na "bezbożników".

W dzisiejszych czasach nazwą gyochu określa się owsiki. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

99/1000- Gumyocho

Gumyocho jest dwugłowym ptakiem w typie bażanta, który jest niekiedy przedstawiany z ludzkimi głowami zamiast ptasich. Jego domem jest gokuraku jodo, nazwa ta odnosi się do wymiaru niebiańskiego. Gumyocho jest jednym z sześciu gatunków ptaków, które osiągnęły oświecenie, inne wymienione stworzenia to białe łabędzie, głuszce, papugi, a także gwarki i karyobinga (ten byt jest całkowicie fantastyczną istotą, której odpowiednik nie istnieje w ludzkim wymiarze).

Gumyocho posiada nieprawdopodobnie piękny głos, którym wyśpiewuje święte buddyjskie teksty. Ci, którzy otrzymaliby możliwość usłyszenia jego występu, podobno natychmiast mogliby dostąpić oświecenia.

Dwugłowy ptak przybył do Japonii w VI wieku wraz z buddyjską filozofią. Są jedną z popularnych ozdób umieszczanych na obiektach świątynnych. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

97-98/1000- Gozu/Mezu

Gozu oraz Mezu to para demonów strzegących wymiaru piekielnego, ich drugą rolą jest także dyrygowanie innymi demonami. Posiadają zwierzęce głowy, Gozu głowę wołu, zaś Mezu głowę konia. Są niezwykle potężnymi istotami, które mogą podobno nawet przesuwać masywy górskie. Są bezpośrednimi wykonawcami woli swojego szefa, Enmy, dla którego zajmują się egzekwowaniem kary nałożonej na dusze w piekle.

Każdy, kto przekracza progi piekła, jest witany właśnie przez tych dwoje strażników, jeśli jakimś cudem którejś z dusz uda się uciec, są oni wysyłani, by sprowadzić ją z powrotem. 

Gozu i Mezu nie są oryginalnym wytworem japońskiej mitologii, wywodzą się bowiem z wierzeń buddyjskich. Nie są one jedynymi demonami posiadającymi zwierzęce głowy, w piekielnym wymiarze wraz z nimi służą także oni z głowami dzika, jelenia, tygrysa czy też lwa. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

96/1000- Goryo

Duchy dawnych wojowników oraz osób szlachetnie urodzonych, których dotknęła niezwykle gwałtowna śmierć, mogą powrócić jako mściwe duchy znane jako goryo. Czynią to, by zemścić się na swoich wrogach.

Goryo sprowadzają wszelkiego typu nieszczęścia na tych, którzy skrzywdzili ich jeszcze przed śmiercią. Osoby będące na celowniku ducha mogą doświadczyć niewytłumaczalnych pożarów, regionalnych ataków suszy, powodzi, burz, zagadkowych śmierci członków rodziny i innych katastrof.

Jedynym sposobem na pozbycie się uciążliwej istoty jest użycie magii. Czarownik onmyoji jest w stanie przekształcić gniewny byt w życzliwego ducha, a robi to z pomocą goryo shinko- religii duchów. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

95/1000- Genbu

Genbu jest opisywany jako wielki żółw połączony z wężem. W różnych opisach jest on przedstawiany na różne sposoby, zwykle jest to para oddzielnych stworzeń, ale zdarza się też, że opisuje się je jako chimerę. Domem genbu jest północna część nieba.

Jest to jeden z czterech bytów określanych jako shijin, które były ważną częścią dawnej historii Chin, a później także Japonii. Genbu uznawano za strażnika północy, wiązano go z żywiołem wody, zimą, Merkurym oraz kolorem czarnym.

W przeciwieństwie do pozostałych stworzeń, które określano imieniem zwierząt, które reprezentowały, słowo genbu zawiera w sobie wyrazy gen czyli ciemny oraz bu, co oznacza wojownika. Nie zdecydowano się na użycie słowa żółw, ponieważ w Chinach jest ono też traktowane jako obelga.

W mitologii chińskiej można wyczytać pochodzenie genbu. Znajduje się tam opowieść o Xuan Wu, księciu, który żył dawno, dawno temu na północy kraju. Zamieszkał on z daleka od ludzkiej cywilizacji, by w spokoju jako asceta studiować tajniki chińskiego taoizmu. Wiedział, że pragnąc osiągnięcia pełnej boskości będzie zmuszony do oczyszczenia umysłu jak i ciała z wszelkiego brudu. Chociaż jego umysł osiągnął oświecenie, nie potrafiło tego zrobić jego ciało, problemem było bowiem jedzenie, które mężczyzna musiał spożywać. W końcu wpadł on na pomysł, by wyciąć swój żołądek i jelita, a następnie oczyścić je w pobliskiej rzece. Gdy to zrobił, żołądek zamienił się w demonicznego żółwia, zaś jelita w węża. Stwory zaczęły szaleć po okolicy, jednak szybko zostały ujarzmione przez Xuan Wu, który oszczędził je pod warunkiem, że od teraz zostaną jego sługami. Tym sposobem stworzenia te stały się znane pod wspólnym mianem genbu.

Genbu był także uważany w starożytnych Chinach za boga księżyca. Żółwią skorupę porównywano niekiedy do zbroi, był więc określany patronem wojowników. Skorupa była również elementem stosowanym przy wróżbach, co przekładało się na wiarę, że sam byt także posiada takowe zdolności jak i moce podróży pomiędzy światem żywych i umarłych. Żółwie były symbolem długowieczności, zaś węże płodności. Pokutowała wiara, że wszystkie żółwie to samice, które do kopulacji potrzebują towarzysza-węża. Splecenie tych dwóch istot symbolizowało nie tylko długie życie oraz płodność, ale także było znakiem równowagi elementów yin i yang.

Z czasem shijin zostały wyparte przez elementy buddyjskiej mitologii, jednak w niektórych miejscach wciąż pozostały ślady dawnej wiary takie jak choćby wciąż istniejąca świątynia genbu znajdująca się na północ od Kioto. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

94/1000- Gashadokuro

Gashadokuro to olbrzymie szkielety wędrujące nocną porą w okolicy posiadającej zbiorowe mogiły. Ich kości wydają grzechoczący dźwięk, który Japończycy określają jako "gachi gachi". Jeśli jednak napotkają człowieka, potrafią działać całkowicie bezszelestnie, by móc niepostrzeżenie podkraść się do niego i zabić miażdżąc lub odgryzając mu głowę.

Pojawienie się gashadokuro ma zwykle związek z mrocznym epizodem w historii kraju takim jak choćby konflikt zbrojny. Żołnierze na polach bitew często umierają mając w sercu mnóstwo gniewu oraz bólu z powodu swojego losu. W zbiorowej mogile zła energia wszystkich zebranych razem ciał może połączyć się ze sobą tworząc mroczny byt zwany gashadokuro.

Istoty tej nie można zabić, jest ona bowiem zbyt potężna, ma jednak swoje limity. W chwili, kiedy wyczerpie zapas złych emocji w swoim "ciele", yokai ten kończy swój żywot. Dzisiaj jest on dużo rzadziej spotykany ze względu na spokojniejsze czasy.

Pierwsze wzmianki na temat gashadokuro sięgają już tysiąca lat wstecz, kiedy to miała mieć miejsce rebelia samuraja Tairy no Masakado, którego córka była słynną użytkowniczką sztuki magicznej. Gdy jej rodzic został zabity, kobieta postanowiła kontynuować walkę. Używając czarnej magii przywołała olbrzymi szkielet stworzony z ciał martwych żołnierzy i poleciła mu zaatakować Kioto. Na podstawie tej legendy powstała słynna rycina Utagawy Kuniyoshi. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

93/1000- Garappa

Ten byt można w sumie uznać za lokalną odmianę popularnej kappy. Yokai ten jest obecny w opowieściach mieszkańców wyspy Kiusiu, najbardziej wysuniętej na południe części Japonii. Garappa ma jednak kilka cech odróżniających ją od bardziej sławnego krewnego. Z pewnością mają one dłuższe kończyny, co czyni je też wyższymi podczas przyjmowania pozycji stojącej, zaś ich oblicza są bardziej wydłużone.

Byty te starają się unikać bardziej zaludnionych obszarów, by ograniczać kontakty, często zaszywają się na terenach górskich. Starają się żyć w małych grupach albo prowadzą samotniczy tryb życia. Dźwięki wydawane przez garappa brzmią jak "hyo hyo" lub też "foon foon foon".

Mimo że nie lubią konfrontacji z człowiekiem, nie oznacza to, że zupełnie unikają one kontaktu z nim. Uwielbiają bawić się kosztem przechodzącego w pobliżu podróżnika niespodziewanie wyskakując na niego lub też próbując skołować go tak, by ten zgubił się na szlaku. Są zdecydowanie silniejsze od przeciętnego mężczyzny i z łatwością są w stanie go pokonać. Podobno uwielbiają zapasy sumo, do których mają wrodzony talent. Kobiety muszą mieć się na baczności i trzymać się z daleka od tych stworów, które od czasu do czasu, gdy mają taką możliwość, mogą spróbować złapać je i zgwałcić.

Pomimo posiadania mało chwalebnych cech yokai te są znane z dotrzymywania raz złożonych obietnic. Po schwytaniu przez człowieka, jeśli ten zażyczy sobie, by przestały krzywdzić i oszukiwać innych ludzi, dane osobniki faktycznie przestają popełniać złe uczynki, a liczba ataków ogółem spada. Garappa mogą też zostać wykorzystane do pomocy przy łowieniu ryb lub obsadzaniu pól ryżowych. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

92/1000- Gangi kozo

Gangi kozo to wodne stworzenia pokryte futrem, którym wyglądem bardzo blisko do małp. Pomieszkują przy brzegach rzek, a ich głównym pożywieniem są ryby. Są bardzo blisko spokrewnione z innym wodnym stworem, kappą.

Gangi kozo starają się trzymać z daleka od ludzi. Czasami jednak któryś z rybaków może natrafić na tą istotę, w takiej sytuacji dla utrzymania dobrych stosunków pozostawia on w pobliżu jedną ze złowionych ryb.

Jedyna wzmianka o tym stworzeniu znajduje się w encyklopedii yokai stworzonej przez Toriyamę Sekiena. Prawdopodobnie jest to więc yokai jego autorstwa. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

91/1000- Gaki

Gakido to jeden z duchowych wymiarów, do których w buddyjskiej mitologii może trafić ludzka dusza. Mieszkańcy tej krainy nazywani gaki są skazani na wieczny głód i pragnienie, które towarzyszą im przez cały okres pobytu. Posiadają ludzki wygląd, ale ich brzuchy są nadmiarowe niczym u osoby otyłej, a ich usta słabe i niewydolne, by utrudnić im spożywanie pokarmów. Otacza ich świat pełen niegościnnych terenów takich jak pustynie, pustkowia itp.

Zależnie od popełnionych grzechów gaki dzielą się między sobą pod względem otrzymanej kary. Niektóre nie mogą spożywać zwykłych pokarmów, każda próba kończy się spaleniem jedzenia w ich rękach. Jedynym ratunkiem jest dla nich pożywienie, które zostało specjalnie wyświęcone przez buddyjskiego kapłana.

Inne z kolei są w stanie jeść wyłącznie rzeczy uznane za nieczyste takie jak kał, wymiociny, zwłoki. Jeszcze inne mogą spożywać absolutnie wszystko, jednak w przeciwieństwie do pozostałych grup ich głód i pragnienie nie mogą zostać zaspokojone.

By złagodzić cierpienia odczuwane przez gaki, organizowane są specjalne ceremonie nazywane segaki. Podczas ich trwania na specjalnych ołtarzach składane są ofiary z ryżu oraz wody. Następnie wzywa się cierpiące dusze, by te przybyły zaspokoić swój głód, gdy w tym czasie buddyjscy kapłani intonują kolejne modlitwy.

Gakido uznaje się za jedno z czterech nieszczęśliwych miejsc odrodzeń. Różnica między tym wymiarem i krainą piekielną polega jedynie na tym, że dusze w piekle są zamknięte w swoim więzieniu, zaś dusze w gakido podczas cierpienia mają możliwość poruszania się, gdziekolwiek zechcą. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

90/1000- Gagoze

Gagoze to rodzaj demonicznej istoty, która dawno temu nawiedzała pewną japońską świątynię nazwaną Gango-ji. Istota nosiła szaty typowe dla mnicha, do tego poruszała się na wszystkich czterech kończynach. Jest ona częścią popularnej japońskiej legendy.

Dawno temu na terenie prowincji Owari, gdy krajem władał cesarz Bidatsu, z nieba spadł bóg burz, a jego upadek wyglądał niczym uderzenie błyskawicy. Na miejsce zdarzenia przybył miejscowy wieśniak, który natknął się na boga będącego w tym momencie pod postacią młodego chłopaka. Nie wiedząc, czego się spodziewać po przybyszu, wiejski chłopek postanowił go zabić. Bóg burz poprosił o oszczędzenie jego życia, w zamian zagwarantował mężczyźnie, że on i jego żona w przyszłości doczekają się potomka o sile równej boskiej. Chłop zgodził się na taki układ, a następnie pomógł zbudować łódź, którą bóg powrócił do niebiańskiej siedziby.

Po pewnym czasie żona chłopa powiła mu syna, który, jak się okazało, faktycznie posiadł siłę, która znacząco przewyższała możliwości ludzkiego ciala. Siła ta dała chłopcu wielką sławę, w końcu zainteresował się nim nawet dwór cesarski. Postanowiono, że chłopak zostanie wysłany na nauki do świątyni Gango-ji.

Wkrótce po jego przybyciu na terenie przybytku zaczęło dochodzić do śmierci młodych adeptów, których ciała każdego ranka znajdowano obok tutejszej dzwonnicy. Według mnichów za wszystko musiał być odpowiedzialny zły duch, który zakradał się nocą do świątyni i zabijał jej kolejnych mieszkańców. Syn chłopa jako nieustraszony detektyw postanowił odkryć winowajcę. Zgłosił się więc na ochotnika, by złapać morderczego stwora.

Chłopiec postanowił rozmieścić osłonięte materiałem latarnie w czterech rogach dzwonnicy, a następnie polecił jednemu ze starszych mnichów odkryć je, gdy złapie złego ducha. O północy w stronę wieży przydreptał skulony stwór, jednak dostrzegł przyczajonego chłopaka i zdołał wycofać się z powrotem w bezpieczne miejsce. W ten sposób pierwsza próba okazała się być nieudana.

Głodna istota wytrzymała jednak tylko kilka godzin, by następnie wrócić na teren świątyni. Tym razem chłopiec skoczył na stwora łapiąc go za włosy. Plan wisiał jednak na włosku, stary mnich był bowiem zbyt przerażony, by odkryć latarnie. Z pomocą nadludzkiej siły chłopak przeciągnął istotę do wszystkich czterech rogów odsłaniając wszystkie źródła światła. W świetle mógł zidentyfikować byt, który okazał się być reiki, demonicznym duchem.

Nagle reiki szarpnął głową z taką siłą, że w ręku chłopaka pozostał tylko skalp istoty, która czmychnęła w ciemność. Z nastaniem poranka świątynni kapłani podążyli śladem krwi pozostawionym przez istotę. Tym sposobem odnaleźli oni grób dawnego sługi zatrudnionego w świętym przybytku. Miał on opinię leniwego i niegodziwego człowieka, nie dziwnym był więc jego los po śmierci. Po tym wydarzeniu istota nie nawiedziła więcej pobliskiej świątyni, zaś jej skalp stał się miejscowym skarbem trzymanym na terenie Gango-ji. Chłopak zaś zyskał jeszcze większą sławę, po zakończeniu nauk stał się on kapłanem noszącym imię Dojo, po jego śmierci został nawet zapisany w annałach świątynnych jako jeden z jej bogów. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook