Rzymska statuetka Magna Mater, wykonana z terakoty. Obiekt pochodzi z III-IV wieku n.e. Został znaleziony w starożytnym Sirmium, dzisiejszej miejscowości Sremska Mitrovica (północna Serbia). Figurka ukazuje ciężarną kobietę o wyraźnie zarysowanych piersiach -symbol płodności. Artefakt znajduje się obecnie w kolekcji Muzeum Srem w Sremska Mitrovica.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Książka Cesarz Rzymu Mary Beard to fascynująca podróż w głąb świata rzymskich władców, ukazująca ich życie i rządy z nowej, niezwykle interesującej perspektywy. Autorka, będąca wybitną znawczynią starożytnego Rzymu, nie skupia się jedynie na dobrze znanych biografiach cezarów, lecz stawia pytania o samą istotę władzy w imperium, o to, jak cesarze byli postrzegani przez współczesnych i jakie mechanizmy rządziły ich dworem. Książka wydana została przez wydawnictwo REBIS.
Jednym z największych atutów książki jest jej przystępny styl – Mary Beard łączy akademicką rzetelność z lekkim, wciągającym językiem, dzięki czemu Cesarz Rzymu to lektura zarówno dla historyków, jak i dla każdego, kto chce zgłębić tajemnice starożytności. Tekst wzbogacają liczne ilustracje, które pomagają lepiej zrozumieć opisywane zagadnienia i przenoszą czytelnika w świat antycznego Rzymu.
Szczególnie interesujące są fragmenty poświęcone codziennemu funkcjonowaniu cesarskiego dworu. Mary Beard nie tylko opisuje spektakularne ceremonie, ale także analizuje rolę cesarskich doradców, urzędników i służby, którzy mieli realny wpływ na decyzje władców. Autorka przybliża też życie rodzinne cesarzy, którzy zmagali się z intrygami, zdradami i osobistymi dramatami.
Olbrzymim atutem jest staranne wydanie książki przez wydawnictwo. Twarda oprawa, wysokiej jakości papier oraz przejrzysty układ tekstu sprawiają, że książkę czyta się z przyjemnością. Warto również docenić bogatą sekcję „literatura uzupełniająca”, która umożliwia pogłębienie wiedzy i eksplorację tematu na jeszcze szerszą skalę.
Mary Beard po raz kolejny udowadnia, że potrafi w sposób błyskotliwy i pasjonujący opowiadać o starożytności. Cesarz Rzymu to książka, która z pewnością zachwyci każdego miłośnika historii, oferując zarówno solidną dawkę wiedzy, jak i fascynującą opowieść o jednym z najbardziej intrygujących systemów władzy w dziejach. Gorąco polecam!
Fresk rzymski ukazujący Menandra (IV-III wiek p.n.e.). Był on greckim dramaturgiem, który napisał łącznie 108 komedii. Obiekt znajduje się w Domu Menandra w Pompejach.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
W wydawanej od 1968 roku w Wielkiej Brytanii serii Osprey wyszły i na szczęście dalej wychodzą książkowe broszurki (o pojemności głównie od kilkudziesięciu do około stu stron) z bardzo często ciekawymi i pomocnymi ilustracjami. Traktują one o różnych armiach, które to kiedyś zarówno broniły jednych, jak i atakowały, ze zmiennym szczęściem, innych grup ludności. Ostatnio miałem przyjemność zapoznania się z pracą zatytułowaną: „Armie wczesnego Rzymu”, jakie to napisali już trochę czasu temu panowie Nicolas Secunda oraz Simon Northwood. Bardzo dobre ilustracje do tejże publikacji wykonał utalentowany i zarazem niezawodny rysownik, czyli pan Robin Cook.
Jest to dobre, typowo osprey’owskie opracowanie tematu z bardzo ciekawego i niezbyt często omawianego okresu dziejów państwa rzymskiego, który można nazwać wyjątkowo długim „niemowlęctwem” (nazwę tę zaczerpnąłem z wiekopomnego dzieła Edwarda Gibbon’a). Niemniej jednak, znalazłem na stronach tej pracy pewne treści, które nieco psują jej odbiór przez czytelnika. Na przykład malowidło prezentujące Romulusa i Remusa w rynsztunku bojowym jest podpisane w sposób następujący: „Tak mogliby wyglądać Romulus i Remus, gdyby kiedykolwiek istnieli”. Jest to zbyt mocno ocierające się o pewność stwierdzenie, że przekazy dotyczące początków Rzymu, jakie do nas dotarły (typu podania liwiuszowego) są tylko czystym legendarnym zmyśleniem. Zawsze, kiedy się podaje tak kategoryczne stwierdzenie odnośnie czegoś, jest się, moim skromnym zdaniem, winnym swoim czytelnikom wyjaśnienia tego powodów, wynikających z naszej analizy materiału, albo dowodów, które wsparłyby albo nawet potwierdziły naszą opinię w omawianym temacie. W tym opracowaniu nie doszukałem się nawet śladu czegoś podobnego. Nie lubię takiej praktyki, jak ta u wielu współczesnych autorów, którzy często z ogromną pasją zaprzeczają dobrze ugruntowanej tradycji, zachowując się tak, jakby lepiej znali przeszłe wypadki od naszych przodków, nie śmiąc jednocześnie zanegować na przykład tego, co jest obecnie w iluś krajach nietykalne, ponieważ pewni ludzie tego wytrwale bronią, mając z tego profity.
Niemniej jednak, późniejsze lata rzymskiego królestwa, pod kątem działań zbrojnych są w tej pracy opisane na tyle dobrze, na ile pozwalają zachowane źródła pisania i nasza współczesna wiedza archeologiczna. Przejście Rzymian od stosowania falangi do stosowania szyku manipularnego, wytłumaczone potrzebą dostosowania działań wojennych do pagórkowatego terenu, na którym odbywały się wojny z Samnitami. Tak samo, prezentowane są na kartach tej książki możliwe sposoby rozprzestrzeniania się różnych typów uzbrojenia u świtu rzymskiego państwa w starej Italii. Wspomniane powyżej kwestie to niezaprzeczalna wartość dodana do naszej wiedzy o bardzo wczesnym rzymskim świecie, którą to dostajemy w tym opracowaniu.
Podsumowując, stwierdzam, że jest to porządne osprey’owskie opracowanie bardzo interesującego okresu dziejów wczesno-rzymskich, w których autorzy przesadzili nieco z krytycyzmem przekazów opartych na tradycji.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Bitwa pod Aquae Sextiae - wielkie zwycięstwo Rzymian
Bitwa pod Aquae Sextiae (południowa Francja) w roku 102 p.n.e. była jednym z największych i najważniejszych zwycięstw legionów rzymskich. Rzym musiał się obronić przed najazdem dwóch plemion germańskich: Teutonów i Cymbrów, które pod Arausio w Galii w 105 roku p.n.e. zadały Rzymianom wielką klęskę. Według Tytusa Liwiusza podczas tej bitwy zginąć miało około 80 tysięcy Rzymian. Była to jedna z największych klęsk wojsk rzymskich w dziejach.
Rzym stanął przed wielkim zagrożeniem dla swojej niepodległości. Na czele armii stanął nowy konsul, doświadczony i obdarzony wielkim talentem wojskowym Gajusz Mariusz.
Dzięki zastawionej na siły Teutonów pułapce (ustawiona w ukryciu jazda), odniósł on wielkie zwycięstwo całkowicie niszcząc ich armie. W bitwie poległo łącznie około 100.000 Germanów (z łącznej liczby 110.000). Wielu ocalałych, nie chcąc oddać się w rzymską niewole, masowo popełniało samobójstwa mordując wcześniej swoje żony i potomstwo. Rzymianie stracili w bitwie około 900 ludzi. W Rzymie Mariusz odbył zasłużony triumf i został okrzyknięty zbawcą republiki oraz trzecim założycielem Rzymu (po Romulusie i Kamillusie).
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
@Wiertaliot Przy dużej różnicy dyscypliny obu formacji to możliwe. Większość strat w bitwach starożytnych to straty podczas odwrotu/ucieczki. Kiedy dobrze zdyscyplinowana i wyszkolona armia rozbija mniej zdyscyplinowaną (a legiony pod dowództwem Mariusza to było top of of the top), to takie proporcje są jak najbardziej możliwe.
Zerknij sobie jak ta bitwa dokładnie przebiegła - Teutoni zaatakowali Rzymian pod górkę, pod ostrzałem, następnie wpadli w okrążenie i zaczęli się kotłować. Potem już była tylko chaotyczna ucieczka.
Innym doskonałym przykładem była (dużo wcześniejsza) bitwa pod Kunaksą, a dokładniej działanie greckich najemników pod dowództwem Klearchosa. Grecy w sile ~ 10k nie złamali formacji, i poza kilkoma ludźmi trafionymi strzałami, nie stracili nikogo, bo relatywnie lekkozbrojna perska piechota nie była w stanie kompletnie ich ruszyć. Generalnie dobrze dowodzona i wyszkolona falanga grecka (picrel) lub macedońska (pic 2) byłą niebywale trudną do ruszenia formacją, a to co pokazał film 300 nie ma nic wspólnego z ówczesnym stylem walki.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Szklane puchary rzymskie z Weklic (woj. warmińsko-mazurskie). Odkryte podczas badań archeologicznych w roku 2010 na cmentarzysku kultury wielbarskiej. Wraz z naczyniami do picia wina wykonanym z brązu, stanowiły zestaw złożony jako dar grobowy. Puchary zostały importowane z terenu Cesarstwa Rzymskiego. Są doskonale zachowane, co samo w sobie jest ewenementem.
Datowanie: II-III wiek n.e. Cmentarzysko w Weklicach funkcjonowało od I do początku IV wieku n.e. i jest łączone z obecnością społeczności kręgu kultur gockich.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Cesarz Kommodus nigdy nie przepadał za stanem senatorskim, doprowadzając do skazania wielu senatorów. Podczas pewnych igrzysk próbował udowodnić swoje umiejętności strzeleckie.
Rzymski historyk - Kasjusz Dion wspomina, że imperator strzelał z łuku do strusich głów, które następnie obnosił po arenie. W lewej ręce trzymał ustrzelone i obcięte łby, kiedy w prawej dzierżył zakrwawiony miecz.
Kommodus obnosił się z łupami przed trybunami, na których zasiadali członkowie senatu. Kasjusz wspomina uśmiech na twarzy i pogardę w oczach władcy, który podobno za jedno złe spojrzenie i zachowanie gotów był zabić jakiegokolwiek senatora.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
10 fascynujących ciekawostek o antycznym rzymskim teatrze
Rzymski teatr to niezwykłe zjawisko w historii kultury, łączące w sobie wpływy greckie i oryginalne rozwiązania inżynieryjne Rzymian. Choć początkowo wzorowany na teatrze greckim, szybko zyskał własny, unikalny charakter. Oto dziesięć ciekawostek, które przybliżą fascynujący świat rzymskich widowisk teatralnych.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
• 421 n.e. - Konstancjusz III został mianowany przez cesarza rzymskiego Honoriusza na współcesarza. Konstancjusz był dowódcą za panowania cesarza Honoriusza. Wybił się na stanowisko głównego dowódcy zachodu po śmierci Olimpiodora. Dzięki niemu zostali pobici uzurpatorzy Konstantyn III, Konstans II i Maximus. Opanował sytuację w cesarstwie zachodnim po wkroczeniu do niego barbarzyńców. Osiedlił Gotów w Akwitanii. W nagrodę za zwycięstwa cesarz Honoriusz dał mu za żonę swoją siostrę Gallę Placydię i uczynił go współwładcą. Z małżeństwa tego narodziło się dwoje dzieci: późniejszy cesarz Walentynian III oraz Honoria.
• 457 n.e. - na tronie Cesarstwa Wschodniorzymskiego zasiada Leon I.
Wespazjan (Titus Flavius Vespasianus, 9 - 79 n.e.) - cesarz w latach 69 - 79 n.e.:
"Oto cokół już gotowy"
• łacina: [Et paratam basim dicens]
• opis: gdy przybyli do niego delegaci z informacją, że na koszt państwa ma powstać olbrzymi, lecz drogi posąg Wespazjana. Na tę informację cesarz nadstawił pustą dłoń, by ci mogli w nią składać pieniądze i wypowiedział te słowa.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymskie naczynie wykonane z szkła dichroicznego. Obiekt datowany na II -III wiek n.e.
Starożytni artyści, którzy wytworzyli naczynie, zgnietli drobinki zwykłego szkła z cząstkami złota i srebra, tak że powstały granulki o średnicy jedynie 50 nanometrów. Z tak przygotowanej mieszaniny wytworzyli tzw. szkło dichroiczne, czyli takie, którego widziany kolor jest różny w zależności od kąta patrzenia i padania światła.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Portret fajumski młodej kobiety, odkryty w Egipcie, ukazanej z wisiorkiem w kształcie półksiężyca - artefakt taki dawano dziewczętom, aby chronił je przed złymi duchami.
Portrety fajumskie były to realistyczne portrety wykonane na drewnie, które były składane przy egipskich mumiach z czasów panowania Rzymian. Było to tak zwane malarstwo tablicowe, które było niezwykle popularne w czasach antycznych. Do naszych czasów zachowało się około 900 takich obrazów.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
• 457 n.e. - cesarzem Cesarstwa Wschodniego został Leon I. Leon był pierwszym cesarzem, który przyjął diadem cesarski z rąk patriarchy Konstantynopola (ten zwyczaj był potem kontynuowany w Bizancjum). Zapoczątkował dynastię leońską.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
