Kura i kogut dziobiący owoc na rzymskim fresku ściennym. Artefakt znaleziono w Herkulanum . Obiekt znajduje się na wystawie w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Do wygrania 3 egzemplarze książki "Krew Rzymu. Orły imperium. Tom 17". Pozycja to kolejna część serii powieści "Orły Imperium" osadzonych w rzymskich realiach. Książka jest nagrodą w konkursie, którego organizatorem jest IMPERIUM ROMANUM. Co trzeba zrobić, aby móc się cieszyć z nagrody?
Aby wziąć udział w konkursie, należy w terminie do 8 lutego 2023 r.:
+ napisać ciekawostkę dotyczącą świata antycznych Rzymian lub w jakiś sposób powiązaną z rzymską historią. Trzy najciekawsze teksty zostaną nagrodzone książkami, a ich prace zostaną opublikowane na stronie IMPERIUM ROMANUM.
Teksty, wraz z imieniem, nazwiskiem i adresem zamieszkania uczestnika (przesłane dane zostaną wykorzystane jedynie w wypadku wygranej w konkursie – przekażę je wtedy sponsorowi, by mógł przesłać nagrody, a same imiona i nazwiska zwycięzców opublikuję), należy wysłać zgłoszenie na adres: [email protected], umieszczając w tytule maila: „Krew Rzymu”. Praca musi spełniać wymogi edytorskie.
Wśród uczestników, którzy nadeślą najciekawsze prace, wybrane zostaną zgodnie z regulaminem
+ 3 egzemplarze książki "Krew Rzymu. Orły imperium. Tom 17" autorstwa Scarrowa Simona
W rzeczywistości w odróżnieniu od powielanych mitów, gladiatorzy nie zawsze walczyli aż do momentu swojej śmierci, a szkoły gladiatorów rzadko przyzwalały na pojedynki na śmierć i życie z powodu bardzo dużych kosztów wyszkolenia takiego wojownika. Wielu gladiatorom udało się wywalczyć wolność poprzez wygranie wielu walk, wtedy gladiator mógł otrzymać rudis (otrzymywany po przynajmniej trzech latach walki), czyli drewniany miecz, który symbolizował koniec życia, jako gladiator i rozpoczęcie nowego już, jako wolny człowiek. Jednak jak się okazuje nie wszyscy tą wolność wybierali i niektórzy z nich ponownie stawali na arenie.
Jednym z największych nazwisk wśród gladiatorów starożytnego Rzymu był Flamma, choć oczywiście nie było to jego nazwisko, a raczej tylko przydomek bojowy, który oznaczał „Płomień”. Przed rozpoczęciem kariery gladiatora był syryjskim żołnierzem, który został schwytany i w bardzo szybkim tempie znalazł się na arenie. Walczył, jako secutor – półnagi wojownik uzbrojony w gladius, krótki miecz oraz drewnianą tarczę. Jego najczęstszym przeciwnikiem był retiarius, czyli sieciarz wyposażony w harpun lub trójząb, sztylet oraz sieć. Flamma był bardzo dobrym wojownikiem, o czym świadczy jego grób znaleziony na Sycylii. Z epitafium, które zostało mu ofiarowane przez jego kompana i towarzysza broni Delicatusa możemy dowiedzieć się, że stoczył 34 walki, z czego w 21 udało mu się odnieść zwycięstwo, w 9 wywalczył remis, a 4 starcia honorowo przegrał, a więc oszczędzono mu wówczas życie. Walczył zawzięcie przez około trzynaście lat, zyskując ogromną sławę, podczas całej swojej kariery czterokrotnie wręczano mu rudis, a więc zwracano wolność. Gladiator jednak za każdym razem odrzucał ofertę życia, jako wolny człowiek i zawsze wracał na arenę. Dożył wieku trzydziestu lat, kiedy śmierć go wreszcie dopadła i poległ w walce.
Nie jest wiadome, dlaczego Flamma czterokrotnie odrzucił ofiarowaną mu wolność, której tak wielu gladiatorów pragnęło. Przypuszcza się, że skusiły go do tego nagrody ofiarowane za zwycięstwa oraz zdobycie sławy. Jednak jednym z powodów, dla którego ciągle walczył mogła być chęć pokazania charakteru oraz potwierdzenie reputacji jego ludu w wojnie. Rzymianie bardzo marnie myśleli o Syryjczykach uważając ich za przebiegłych tchórzy. Być może Flamma pragnął poprzez odwagę i umiejętności bojowe skłonić Rzymian do zmiany zdania i zyskania uznania.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Narzędzie medyczne – ssak – który znaleziony został w Pompejach. Obiekt jest datowany na I wiek n.e. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu. Niestety nie posiadam więcej informacji, jak narzędzie było wykorzystywane.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 41 n.e. – Klaudiusz został cesarzem rzymskim. Po zamordowaniu Kaliguli w powstałym zamieszaniu część żołnierzy gwardii pretoriańskiej zdecydowała się na obwołanie cesarzem Klaudiusza, jedynego dorosłego przedstawiciela dynastii julijsko-klaudyjskiej . Żołnierze i ważne osobistości obawiały się reakcji gwardii Kaliguli złożonej z 300 potężnie zbudowanych Germanów, nie mających skrupułów przy zabijaniu ludności. Podobno, kiedy Klaudiusz został odnaleziony za kotarą, pretorianie unieśli Klaudiusza i obwołali go cesarzem, wbrew jego woli. Uważany był za zakałę rodziny – posiadał liczne ułomności zdrowotne i fizyczne (jąkanie się, ślinienie się, skurcze, paraliż), które skazały go na życie poza polityką. Nieoczekiwane koleje losu spowodowały, że objął purpurę, jako czwarty cesarz w historii. Zasłynął, jako sprzymierzeniec wyzwoleńców, którymi chętnie się otaczał, i którzy pełnili ważne stanowiska u jego boku. Zainicjował kampanię do Brytanii w 43 roku n.e., która zaskutkowała wcieleniem tych ziem do Imperium. Ponadto był ostatnim znanym człowiekiem władającym językiem etruskim.
@imperiumromanum tak na przyszłość, na hejto jest obecnie limit 5 tagów w jednym wpisie +jeśli w linku jest hashstag to zaciąga go do pola tagów ( ͡~ ͜ʖ ͡°)
Tego dnia, 41 n.e. – Klaudiusz został cesarzem rzymskim. Po zamordowaniu Kaliguli w powstałym zamieszaniu część żołnierzy gwardii pretoriańskiej zdecydowała się na obwołanie cesarzem Klaudiusza, jedynego dorosłego przedstawiciela dynastii julijsko-klaudyjskiej . Żołnierze i ważne osobistości obawiały się reakcji gwardii Kaliguli złożonej z 300 potężnie zbudowanych Germanów, nie mających skrupułów przy zabijaniu ludności. Podobno, kiedy Klaudiusz został odnaleziony za kotarą, pretorianie unieśli Klaudiusza i obwołali go cesarzem, wbrew jego woli. Uważany był za zakałę rodziny – posiadał liczne ułomności zdrowotne i fizyczne (jąkanie się, ślinienie się, skurcze, paraliż), które skazały go na życie poza polityką. Nieoczekiwane koleje losu spowodowały, że objął purpurę, jako czwarty cesarz w historii. Zasłynął, jako sprzymierzeniec wyzwoleńców, którymi chętnie się otaczał, i którzy pełnili ważne stanowiska u jego boku. Zainicjował kampanię do Brytanii w 43 roku n.e., która zaskutkowała wcieleniem tych ziem do Imperium. Ponadto był ostatnim znanym człowiekiem władającym językiem etruskim.
@imperiumromanum Historia jak w filmach komediowych gdzie człowiek kompletnie nie ogarniający zostaje przypadkiem władcą i potem okazuje się że jest w tym całkiem dobry ( ͡° ͜ʖ ͡°)
Tego dnia, 41 n.e. – Klaudiusz został cesarzem rzymskim. Po zamordowaniu Kaliguli w powstałym zamieszaniu część żołnierzy gwardii pretoriańskiej zdecydowała się na obwołanie cesarzem Klaudiusza, jedynego dorosłego przedstawiciela dynastii julijsko-klaudyjskiej . Żołnierze i ważne osobistości obawiały się reakcji gwardii Kaliguli złożonej z 300 potężnie zbudowanych Germanów, nie mających skrupułów przy zabijaniu ludności. Podobno, kiedy Klaudiusz został odnaleziony za kotarą, pretorianie unieśli Klaudiusza i obwołali go cesarzem, wbrew jego woli. Uważany był za zakałę rodziny – posiadał liczne ułomności zdrowotne i fizyczne (jąkanie się, ślinienie się, skurcze, paraliż), które skazały go na życie poza polityką. Nieoczekiwane koleje losu spowodowały, że objął purpurę, jako czwarty cesarz w historii. Zasłynął, jako sprzymierzeniec wyzwoleńców, którymi chętnie się otaczał, i którzy pełnili ważne stanowiska u jego boku. Zainicjował kampanię do Brytanii w 43 roku n.e., która zaskutkowała wcieleniem tych ziem do Imperium. Ponadto był ostatnim znanym człowiekiem władającym językiem etruskim.
Tego dnia, 41 n.e. – Klaudiusz został cesarzem rzymskim. Po zamordowaniu Kaliguli w powstałym zamieszaniu część żołnierzy gwardii pretoriańskiej zdecydowała się na obwołanie cesarzem Klaudiusza, jedynego dorosłego przedstawiciela dynastii julijsko-klaudyjskiej . Żołnierze i ważne osobistości obawiały się reakcji gwardii Kaliguli złożonej z 300 potężnie zbudowanych Germanów, nie mających skrupułów przy zabijaniu ludności. Podobno, kiedy Klaudiusz został odnaleziony za kotarą, pretorianie unieśli Klaudiusza i obwołali go cesarzem, wbrew jego woli. Uważany był za zakałę rodziny – posiadał liczne ułomności zdrowotne i fizyczne (jąkanie się, ślinienie się, skurcze, paraliż), które skazały go na życie poza polityką. Nieoczekiwane koleje losu spowodowały, że objął purpurę, jako czwarty cesarz w historii. Zasłynął, jako sprzymierzeniec wyzwoleńców, którymi chętnie się otaczał, i którzy pełnili ważne stanowiska u jego boku. Zainicjował kampanię do Brytanii w 43 roku n.e., która zaskutkowała wcieleniem tych ziem do Imperium. Ponadto był ostatnim znanym człowiekiem władającym językiem etruskim.
Tego dnia, 41 n.e. – Klaudiusz został cesarzem rzymskim. Po zamordowaniu Kaliguli w powstałym zamieszaniu część żołnierzy gwardii pretoriańskiej zdecydowała się na obwołanie cesarzem Klaudiusza, jedynego dorosłego przedstawiciela dynastii julijsko-klaudyjskiej . Żołnierze i ważne osobistości obawiały się reakcji gwardii Kaliguli złożonej z 300 potężnie zbudowanych Germanów, nie mających skrupułów przy zabijaniu ludności. Podobno, kiedy Klaudiusz został odnaleziony za kotarą, pretorianie unieśli Klaudiusza i obwołali go cesarzem, wbrew jego woli. Uważany był za zakałę rodziny – posiadał liczne ułomności zdrowotne i fizyczne (jąkanie się, ślinienie się, skurcze, paraliż), które skazały go na życie poza polityką. Nieoczekiwane koleje losu spowodowały, że objął purpurę, jako czwarty cesarz w historii. Zasłynął, jako sprzymierzeniec wyzwoleńców, którymi chętnie się otaczał, i którzy pełnili ważne stanowiska u jego boku. Zainicjował kampanię do Brytanii w 43 roku n.e., która zaskutkowała wcieleniem tych ziem do Imperium. Ponadto był ostatnim znanym człowiekiem władającym językiem etruskim.
Na urząd cenzora w starożytnym Rzymie wybrana mogła zostać osoba, która posiadała odpowiednie doświadczenie życiowe oraz cechowała się statecznością oraz co do której była pewność, że podoła tak odpowiedzialnym zadaniom jak czuwanie nad moralnością obywateli czy przeprowadzanie cenzusów.
W okresie Republiki to konkretni cenzorowie ustanawiali co można uznać za niestosowne, mogli realnie wpływać na listy senatorów oraz na status społeczny poszczególnych obywateli. Nieodpowiednie zachowanie obywatela mogło skutkować nałożeniem na niego noty cenzorskiej: na liście obywateli przy osobie, która w mniemaniu cenzora zasłużyła na karę, pojawiała się stosowna adnotacja mogąca dotyczyć każdej sfery życia codziennego (jak np. posądzenie o niegodne zajęcie, oskarżenie o prowadzenie zbyt wystawnego stylu życia etc.), co z kolei skutkowało utratą dobrego imienia. Tego rodzaju zabiegi miały ułatwiać cenzorom sprawowanie cura morum czyli kontroli nad moralnością. Konkluzja jest prosta: cenzorowi lepiej było się nie narażać.
Jako że cenzus rzymski był bardzo ważnym wydarzeniem i traktowanym całkowicie poważnie (za niestawienie się groziły poważne konsekwencje w ramach tzw. incensus), to i tam należało zachować powagę oraz odpowiedzieć na wszystkie pytania cenzusowe. Jednak w historii zapisana została niezbyt fortunna przygoda Lucjusza Nazyki, który postanowił wprowadzić nieco żartobliwego tonu podczas składania przysiąg cenzusowych. Co ciekawe, według przekazu Cycerona wydarzenia te miały miejsce podczas cenzury Katona Starszego (zwanego zresztą “Cenzorem”), czyli w roku 184 p.n.e.
Cenzor, który sporządzał listę obywateli miał formularz pytań. Jedno z nich brzmiało:
Czy masz, zgodnie z twoim przekonaniem, żonę?
Lucjusz Nazyka, gdy tylko je usłyszał, odpowiedział:
Mam żonę ale nie, na Herkulesa, zgodnie z moim przekonaniem!
Jednak ta błyskotliwa w jego mniemaniu wypowiedź nie zrobiła pozytywnego wrażenia na urzędniku. Odnotował przy nazwisku Nazyki, że za błazeński żart zostaje przeniesiony do grona aerarii5.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 41 n.e. – spiskowcy zamordowali cesarza rzymskiego Kaligulę , jego żonę Cezonię i córkę Julię Druzyllę. Na czele spisku miał stanąć m.in. Kasjusz Cherea, który cieszył się opinią wybitnego żołnierza legionów rzymskich i pełnił funkcję trybuna gwardii pretoriańskiej. Do jego obowiązków należała przede wszystkim poranna wizyta u cesarza, który przekazywał mu hasło dnia. W związku z tym, że miał wysoki głos, stał się obiektem szyderstw Kaliguli. Cesarz nie tylko nazywał go dziewczynką, ale wymyślał coraz to bardziej nieprzyzwoite hasła. Całe otoczenie wiedziało, że systematycznie obraża dowódcę i celowo go poniża. Do Cherei przyłączył się inny trybun gwardii pretoriańskiej, Korneliusz Sabinus. On również miał ku temu poważne powody, był bowiem często obiektem perwersyjnych i obraźliwych kpin cesarza.
Rzymski fresk z Herkulanum ukazujący dwie młode kobiety , gdzie jedna z nich trzyma tabliczkę woskową i stylus do pisania. Obiekt datowany na I wiek n.e. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
