@cyberpunkowy_neuromantyk Po⁎⁎⁎⁎na rzecz, miałem niestety do czynienia z wpieprzeniem się w to bagno. Jest po prostu taki moment, w którym wręcz nie da się sensownie funkcjonować bez alkoholu. Można oczywiście schodzić do zera, jedni wytrzymują do wieczorów, inni do weekendu, ale to ciągła walka i życie od wypicia do wypicia. Człowiek czuje się jak gówno, a jedynym remedium staje się alkohol. Z czasem ból odstawienia tylko rośnie, więc i przerwy są coraz krótsze, aż do stałego popijania. Wtedy zejście do zera promili to już nie jest "złe samopoczucie", tylko walka o życie. I to nawet nie jest przenośnia. Zatem im głębiej, tym ciężej odstawić, a alko tak po kawałeczku zabiera. Dlatego jak ktoś jest już weekendowym popijaczem, to już jest alkoholikiem. Nie jest żulem rzecz jasna, da radę parę dni się wstrzymać, ale gwarantuję, że poczuje ogromny stres jak mu powiesz "to nie pij rok, albo chociaż ze dwa miesiące".
Zatem jak ktoś lubi sobie czasami wypić, to mogę dać jedną radę. Maksymalizować odstęp między epizodami. Popiłeś z kolegami? To odpuść kolejnym razem. Im dłużej, tym lepiej. I absolutnie nigdy nie pić dzień za dniem i nie klinować Wszystkie te mechanizmy i doświadczenia zostają. I choć teraz ktoś może mieć 40 lat i uważać, że przecież całe życie fajnie kontrolował picie, to jest w grupie ryzyka i nie stoi nawet obok abstytentów. Bo jak się coś w życiu popierdoli, to szklanka może przyjść z pomocą. A dla takich którzy wtedy pójdą w tango i za 2 lata już wąchają kwiatki od spodu - są całe aleje na cmentarzach.
