Do lodów?

Pewnego dnia w małej chacie u podnóża gór, mama podała swojemu synkowi obiad – pachnący, ciepły, pełen warzyw i miłości. Mały Julek jednak tylko pomieszał widelcem po talerzu i skrzywił się:

– Mamo, to mi nie smakuje.

Mama, cierpliwa jak zawsze, westchnęła cicho i powiedziała:

– Skoro tak, to idź w góry po przyprawę. Znajdziesz tam krzaczek tymianku, może doda smaku temu, co ci nie pasuje.

Chłopiec ruszył w drogę. Szlak był stromy, a wiatr chłodny, ale wrócił z przyprawą, a mama dosypała ją do dania. Spróbował… znów skrzywił się:

– Nadal jakieś takie nijakie.

Mama westchnęła głębiej.

– W takim razie idź po majeranek. Rośnie wyżej, przy strumieniu. Może ten poprawi smak.

Znów wyruszył. Tym razem wrócił zmęczony, z błotem na butach i liściem we włosach. Mama dorzuciła majeranku, zamieszała, podała. Chłopiec spróbował, ale znowu marudził:

– Coś tu jeszcze nie gra…

Twarz mamy zmieniła się nieco. Uśmiechnęła się tajemniczo.

– Dobrze, ostatnia szansa. Idź na sam szczyt i znajdź szczyptę cząbru. To już wysoko, ale może to pomoże.

Chłopiec ruszył trzeci raz. Droga była długa, nogi bolały, brzuch burczał, a głód czaił się z każdą minutą. Kiedy wrócił, spocony, zmęczony i wygłodniały, mama podała mu dokładnie ten sam talerz zupy, co na początku. Bez żadnych nowych przypraw.

Zjadł wszystko w kilka minut, nawet nie pomyślał o smaku.

Mama uśmiechnęła się i rzekła:

– Widzisz, synku… głód to najlepsza przyprawa.

Czyli po modzie dubajskiej teraz moda na koreańskie? Ostatnio nawet widziałem mięso na grilla z przyprawą koreańską.