#tworczoscwlasna #poezja #wiersze #zafirewallem

nie samym chlebem

nie bierz jej nawet wtedy, kiedy się będzie podkładała! -

z troską wyrzuciłaś na bruk, zasiewając parszywe ziarno.

chwasty wyrywa się gołymi rękami. zło trzeba wyplenić

w zarodku! - nie mniej niż słowa parzyły zwichnięte klamki.

skrzyp. skrzyp. wyważonymi drzwiami. dla równowagi

wlewała się barbórkowa zima. to nic, że rozbieli kości

aż popuszczą szczęki. skwierczące węgielki wydrzemią

pokłady zdrzewiałych paproci.

skrzyp, skrzyp. tajemnice wyszeptane nocą dołożą cieni

rysom Jasnogórskiej Pani. "Madonno, Czarna Madonno,

jak dobrze twym dzieckiem być. O pozwól, Czarna Madonno..."

- dodźwięczą znaczone paciorki

w modlitwach o dobrego męża.