Szanowni Państwo!
Doczekawszy się otwarcia LXIV edycji zabawy #nasonety w kawiarni #zafirewallem dostarczam oto sonet ekspresowy! Zgodnie z chyba już tradycją, sonet, którym przystępuję do konkursu jest sonetem z tygodniopomnego Cyklu Grudziądzkiego.
A o czyn dziś? A dziś o początkach. Otóż każda legenda skądś się bierze, jest jakieś wydarzenie, zwykle równie legendarne co i sama legenda, które stało się tej legendy początkiem. Grudziądz, choć jest miastem niewątpliwie wyjątkowym, to akurat w tej materii żadnym wyjątkiem nie jest. Legendy nie muszą mieć pokrycia w rzeczywistości, tak samo jak mogą stać z tą rzeczywistością w sprzeczności. O ile więc wiadomym jest nam wszystkim, że w rzeczywistości jest tak, że ciała tych wszystkich utopionych w Grudziądzu ludzi spływają Wisłą do morza, tak o pierwszym grudziądzkim topielcu legenda mówi coś zupełnie innego. Bo każda legenda potrzebuje swojego symbolu: tak jak odcisk łapy diabła na zabytkowym stole w lubelskim zamku, tak jak pielgrzym z Gór Świętokrzyskich, który aż do końca świata będzie zbliżał się do szczytu Łysej Góry w tempie ziarnka piasku rocznie, tak też jest i to pierwsze ciało utopione w Grudziądzu, które podobno po dziś dzień leży gdzieś tam zagrzebane w piasku wiślanego dna.
***
Jak się to wszystko zaczęło
Obok Bydgoszczy, Torunia i miast innych
w Kujawsko-Pomorskim zlokalizowanych
jedno jest miasto powszechnie znane
a w tymże mieście obyczaj bibliny
ściśle był niegdyś zachowywany:
chrzczony był tam poddawany nurom;
aż razu pewnego – jakby to ująć? –
no: kiedyś chrzest zdarzył się tam nieudany.
Chrzciciel o wzroście wieży grudziądzkiej
w tany topików zapatrzył się boskie,
nie zwrócił uwagi na bulgotanie.
I wtedy chrzczony, zupełnie jak kamień,
tak jak wędkarskie ciężarki z ołowiem,
na dno opadł martwy. I leży tam sobie.
