Przewrot w PZPN. Tak opozycja rozegrała Cezarego Kuleszę

Ludzie Cezarego Kuleszy przed wyborami PZPN nawet nie kryli się z tym, jak zamierzają podzielić łupy. Opozycja miała zostać upokorzona. Stało się odwrotnie. – Zgubiła ich pycha, a my dostaliśmy więcej, niż chcieliśmy – mówi nam jeden z organizatorów buntu, po którym w głosowaniach wycięto najbliższych współpracowników prezesa. Kulesza stracił swoich ludzi i większość w zarządzie. Opisujemy kulisy tego, co w poniedziałek wydarzyło się podczas związkowych wyborów i role, jakie w przewrocie odegrali Dariusz Mioduski, Wojciech Cygan i młodzi baronowie.

Łukasz Olkowicz

Cezary Kulesza w ostatnich tygodniach mógł uwierzyć w swoją szczęśliwą gwiazdę. Najpierw przed wyborami na prezesa PZPN okazało się, że opozycja nie zdołała się zjednoczyć i wystawić kontrkandydata, więc w drodze po reelekcję został sam. Później w rankingu Pentagon Research wskazano go najbardziej wpływową osobą w polskiej piłce.

Poniedziałkowe wybory w PZPN-ie miały być tylko potwierdzeniem jego panowania w naszym futbolu. I do pewnego momentu wydawało się, że tak będzie. Ze 116 głosów dostał 98 (ponoć celował w setkę, taki ambitny) i mógł ponownie założyć koronę władcy polskiej piłki.

Nie docenił jednak opozycji, która wykiełkowała wśród klubów. rządzili baronowie (prezesi wojewódzkich związków). Przed wyborami byli przekonani, że kluby nie będą umieć się zjednoczyć, a w godzinie próby się podzielą. Stało się odwrotnie. To kluby szły razem, a łamali się kolejni baronowie – opowiada jeden z organizatorów buntu.

Wyciek listy z podziałem łupów zaszkodził Cezaremu Kuleszy

Akcja przeciwko ludziom Kuleszy nie była szykowana od miesięcy, jej zalążki powstawały od dwóch-trzech tygodni, a koordynowana była już od rana w dniu wyborów. Jej architekci sami nie wiedzieli, dokąd ich zaprowadzi. Wynikała z niechęci do kilku osób z najbliższego otoczenia prezesa. Kluby wiedziały, że postawią się prezesowi, tylko nie miały pojęcia z jakim skutkiem. Nikt nie spodziewał się, że skala wygranej może być tak spektakularna, a Kulesza straci większość w zarządzie PZPN.

W dniu wyborów wypłynęła lista z nazwiskami, jak ekipa Kuleszy chce dzielić łupy. Ze strony klubów miejsca w zarządzie byli pewni Karol Klimczak (Ekstraklasa) i Marcin Janicki (I liga). Z dziesięciu miejsc, które były do zdobycia w głosowaniu, dziewięć przeznaczono dla baronów i jedno dla przedstawiciela klubu – prezesa Radomiaka Sławomira Stempniewskiego.

Gdyby tak skończyły się wybory, władza baronów w polskiej piłce byłaby potężna. Mieliby wyczyszczone pole w najbardziej antyklubowym zarządzie w historii PZPN. W tym wcześniejszym układ sił rozkładał się inaczej – 12:5 na korzyść baronów.

Kluby były gotowe i na taki scenariusz. Przegrywać nikt nie lubi, ale uznałyby, że przez najbliższe cztery lata mają tyle pracy na swoim ligowym poletku, że skupią się na nim, a federację odpuszczą. Gdyby 24 godz. przed głosowaniem posłaniec Kuleszy przyszedł do klubów i zaproponował, że w głosowaniu do zarządu dostaną nie jedno, a dwa miejsca w zamian za to, że przestaną szeptać o przewrocie, pewnie wielu z nich zastanowiłoby się, czy tej oferty nie przyjąć. Ostatecznie nikt się nie pojawił, a kluby na koniec zdobyły nie trzy, a osiem miejsc.

W niedzielę, dzień przed wyborami, 15 baronów spotkało się jeszcze, żeby dowiedzieć się o podziale łupów. Zabrakło jedynie Pawła Wojtali. Nie zaproszono go, bo jako prezes Wielkopolskiego ZPN jest w opozycji wobec Kuleszy, więc w nowym rozdaniu pod jego rządami nic mu się nie należało. Za to reszcie jak najbardziej. 13 baronów miało trafić do zarządu, Mirosław Malinowski (Świętokrzyski ZPN) do Komisji Rewizyjnej, a Marek Łukiewski (Warmińsko-Mazurski ZPN) jest już pracownikiem PZPN.

W obozie Kuleszy dzień przed wyborami panowała duża pewność siebie. Na niedzielnej kolacji dla delegatów nawet się z tym nie kryli.

– Powiedz Wojtkowi, żeby zrezygnował, bo nie ma szans – usłyszał znajomy Wojciecha Cygana od jednego z przybocznych Kuleszy.

Cygan do wczoraj był uważany za największego przegranego przedwyborczych przetasowań – najpierw stracił stanowisko wiceprezesa, a w poniedziałek miało się rozstrzygnąć, czy w ogóle dostanie się do zarządu. To miała być kara za opozycyjne pomysły. Tyle że Cygan szedł va banque.

Tajne spotkanie baronów. Byli pewni wygranej w wyborach PZPN

Wyciek listy zaszkodził Kuleszy. Brakowało tam kilku nazwisk osób, które wcześniej usłyszały obietnicę, że będą. Poczuły się oszukane i uznały, że przedwyborcze ustalenia przestają obowiązywać i mogą głosować, jak chcą.

W dniu wyborów w hotelu o godz. 10.15 spotkali się przedstawiciele klubów. Ci z Ekstraklasy i I ligi razem mają 50 głosów. Tego dnia mieli ich 49, bo na wybory nie dotarł wysłannik Stali Mielec. Liczono się z tym, że kilka klubów może wyłamać się ze wspólnego frontu (np. na liście do zarządu, która wyciekła z obozu Kuleszy, znalazł się Stempniewski z Radomiaka) i realnie oceniano siłę na 40 głosów zwartego układu. Najbardziej aktywni byli Cygan i Dariusz Mioduski, którzy przypominali o tym, by głosować zgodnie z ustaleniami: najpierw przeciwko wiceprezesom wskazanym przez Kuleszę, a później za kandydatami z klubów, kiedy będzie kształtować się zarząd.

Na co liczono? – Zamierzaliśmy po prostu powalczyć i pokazać, że jesteśmy aktywni – słyszę od jednego z opozycjonistów.

Kluby chciały też pokazać, że nie godzą się na dalsze rządy trójki baronów: Henryka Kuli, Mieczysława Golby i Macieja Mateńki. Przez cztery lata prezesi czuli się odsunięci przez Kuleszę, choć traktowali go jako jednego ze swoich, w końcu był prezesem Jagiellonii. Po przejęciu władzy uważały, że zwrócił się w stronę baronów. Na jego dworze to oni znaczyli najwięcej. Kulą u nogi dla obecnego prezesa okazała się sprawa młodzieżowca w Ekstraklasie, przepis, którego kluby chciały się pozbyć, ale Kulesza w niezrozumiały sposób długo go bronił. Tłumaczył, że zgodnie z wolą baronów, aby na koniec z niego zrezygnować.

Klubom zależało, żeby Dariusz Mioduski został wiceprezesem ds. zagranicznych

Kulesza wygrał wybory również głosami tych, którzy po cichu szykowali przeciwko niemu woltę. Prezes PZPN tym bardziej nie mógł się spodziewać, że za chwilę znajdzie się w narożniku.

Jak to możliwe, że zdobył 98 głosów, by za chwilę ponieść tak sromotną porażkę przy forsowaniu swoich ludzi?

Prezes jednego z ekstraklasowych klubów: – Czarek był jedynym kandydatem, a głosowanie przeciwko niemu de facto nic nam nie dawało. Poza tym część z nas po prostu go lubi.

Jedną z takich osób jest Dariusz Mioduski. Prezes Legii w wewnętrznych dyskusjach z reguły bronił Kuleszy i przekonywał, że cały zły odbiór PZPN to wina jego najbliższych współpracowników, a nie prezesa.

Mioduski miał ochotę na stanowisko wiceprezesa ds. zagranicznych, ale na jego drodze stał Golba, zaufany prezesa, którego Kulesza absolutnie nie zamierzał porzucać. Podobnie, jak dwóch innych wiceprezesów: Kulę (wiceprezes ds. organizacyjno-finansowych) i Mateńkę (wiceprezes ds. szkoleniowych). Niechęć klubów do najbliższego otoczenia Kuleszy czuć było od dawna, a najwięcej zastrzeżeń pojawiało się wobec Kuli. Za to, że rządzi apodyktycznie i nie ma z nim dialogu.

Zaczynało się kluczowe głosowanie w sprawie przedłużenia kadencji trójki wiceprezesów. Test na to, czy kluby będą umieć iść razem, czy jednak ktoś się wyłamie. Decydowano o przyszłości Kuli. Jego kandydaturę odrzucono jednym głosem. Dwór zaczął wpadać w panikę, jeszcze mniej głosów dostał Golba i Mateńko. Konsternacja. Zarządzono 15-minutową przerwę (w sumie było ich pięć), po której zdenerwowany Kulesza znów próbował przeforsować swoich ludzi. W kolejnym głosowaniu zebrali jeszcze mniej głosów. Prezes zrozumiał, że z tymi nazwiskami mu się nie uda.

Te głosowania były kluczowe. To po nich opozycja poczuła krew, że tego dnia może iść po coś więcej niż tylko odsunięcie nielubianych wiceprezesów. Kiedy Adam Kaźmierczak, baron z Łodzi, próbował zrobić rozpoznanie, od jednego z prezesów usłyszał stanowczą deklarację: – Dopóki nie wystawicie Darka Mioduskiego, będziemy wycinać każdego.

Chodziło o funkcję wiceprezesa ds. zagranicznych. Dwa pozostałe stanowiska do obsadzenia kluby odpuściły i godziły się na nowe propozycje.

Wewnątrz środowiska baronów funkcjonuje nieformalna grupa STS. Nazwę wzięła od pierwszych liter imion trójki kolegów, którą do tej pory trzymano na bocznym torze: Sławomira Kopczewskiego (prezes Podlaskiego ZPN), Tomasza Garbowskiego (Opole) i Sławomira Pietrzyka (Mazowsze). Wszyscy trzej ze swoimi ambicjami i poczuciem niedosytu. Niedosytu, bo Kopczewski cztery lata temu miał zostać wiceprezesem odpowiedzialnym za szkolenie, w ostatniej chwili Kulesza wskazał Mateńkę. Garbowski miał ambicję zastąpić Kulę, z kolei Pietrzyk uważał, że skoro kieruje tak dużym związkiem jak Mazowsze, należy mu się więcej.

I teraz, po odstawieniu zaufanych Kuleszy, grupa STS wzięła swoje. A przynajmniej dwie trzecie STS-u może być zadowolone. Kopczewski wywalczył upragnione stanowisko wiceprezesa ds. szkoleniowych, z kolei Garbowski ostatecznie nie otrzymał stanowiska Kuli, ale został wiceprezesem ds. piłkarstwa amatorskiego.

Kluby również dostały, co chciały. Nowym "ministrem spraw zagranicznych" został wskazany przez nich Mioduski.

Koalicja baronów przestawała istnieć. Dzięki tym najbardziej aktywnym układ sił na sali szybko się zmienił. Wojtala do opozycji był już zapisany od dawna, ale istotne role w przewrocie odegrali też młodzi baronowie: 33-letni Bartosz Ryt z Małopolski i 37-letni Łukasz Czajkowski z Dolnego Śląska. Był tam też Pietrzyk.

– Wraz z kolejnymi głosowaniami zyskiwaliśmy na atrakcyjności – śmieje się jeden z ligowych prezesów.

Kluby szły po więcej, bo chciały wykorzystać dezorientację i zaskoczenie w obozie Kuleszy. Zbliżało się głosowanie do zarządu PZPN.

– Wprowadzamy jak najwięcej swoich – mobilizowali się prezesi niczym piłkarze w szatni przed wyjściem na drugą połowę meczu.

I w sumie wprowadzili ośmiu swoich. Apetyty były większe, ale nie dostał się Łukasz Jabłoński z Motoru Lublin i Stempniewski z Radomiaka.

W zarządzie znalazło się dziewięciu baronów i ośmiu przedstawicieli klubów. De facto Kulesza nie ma większości, bo wśród baronów jest jawny opozycjonista Wojtala, czy młodzi niepokorni Ryt z Czajkowskim. W teorii nowy zarząd może nie przyklepać prezesowi nawet wyboru selekcjonera, co do tej pory było formalnością.

– To nie będzie twarda opozycja wobec Czarka, obalającą każdy jego pomysł na zasadzie "nie, bo nie". Zapowiada się jednak wymagający zarząd, który będzie pytał i drążył. Już nie będzie podnoszenia rąk podczas głosowań, jak każe prezes, co widzieliśmy w ostatnich czterech latach – mówi jeden z ligowych prezesów.

Drugi dodaje: – Zgubiła ich pycha, a my wzięliśmy więcej, niż chcieliśmy. Czarek może być zły na to, co się stało, ale jeżeli poważnie nad tym się zastanowi, to powinien być wdzięczny. Jego pierwsza kadencja, również z winy współpracowników, jest odbierana fatalnie. Teraz z nowymi ludźmi ma szansę, żeby wyglądało to inaczej.

Oczekiwania po przewrocie są spore. Opozycja wywróciła stolik, teraz my będziemy patrzeć, co proponuje w zamian. Łączy nas piłka i oczekiwania wobec niej.

Źródło: Przegąld Spotrowy

#pilkanozna #pzpn