Ponieważ zapadł już wieczór przedwczesny, jak to zwykle tą fatalną porą roku się zdarza, to oderwałem się od pisania opowiadania, choć z trudem, bo temat wspaniały, choć dość trudny. Przynajmniej dla mnie. Ale oderwałem się i tak w ramach relaksu napisałem sobie wiersza (pisanie wierszy przychodzi mi coś ostatnio łatwiej niż pisanie prozy), którym chciałbym się pochwali… Podzielić! Podzielić bym się nim chciał! Podzielić.

A skoro w kawiarence bawimy się słowami, to tak mi o pewnej funkcji słów napisało:

***

Gustavo

czyli Jak mówić prawdę

Przed państwem Gustavo, mistrz pantomimy!

Bez pytań proszę, i tak nie odpowie,

mówienie to nie jest jego dziedzina,

mówienie, pszepaństwa, zostawcie wy sobie.

Metodą ekspresji jest dlań jego ciało:

wypowiedź mimiki, mięśni drgających,

i przekaz ten jasny jest, jest zrozumiały,

choć sam Gustavo jest ciągle milczący.

Na rynkach miejskich i w gwarnych ulicach

zabawia klaunadą ludzi miejscowych

ktoś tam się śmieje, ktoś wzruszon wzdycha,

ktoś inny ukradkiem łzy zbiera spod powiek.

A kiedy męczono go pytań litanią,

to raz odpowiedział. Że słowa kłamią.

***

#nasonety

#zafirewallem