Ponieważ organizator XXXVIII edycji konkursu #nasonety nie zachował tradycji i nie narzeknął, zrobię to zatem za niego: ale dziś gorąco!

Bo faktycznie, gorąc dziś taki, że widzę tylko dwie możliwości: albo można wyjść na zewnątrz i umrzeć albo można też zostać i pisać wiersze. Wybrałem opcję drugą, niemniej jednak to opcja pierwsza zainspirowała mnie do napisania tego co poniżej. A więc, Panowie i Panie, oto:

***

Ostatnie pożegnanie

Ach, jakżeś kilometry pożerał!

Do setki z minuta – ale od zera.

A ileż to wespół żeśmy się nazwiedzali!

Choć i tak było, żeś wziął i nawalił.

A teraz tu stoisz: progi przegniły;

silnik już z nazwy, bowiem bez siły;

zresztą rozrusznik już cię nie rozkręca –

tak moja miłość umiera chłopięca.

A tu list przyszedł, co o potrzebie

że OC zapłacić muszę za ciebie

donosi. I tak to się zdarza już od lat kilku.

A więc żegnaj mi, mój automobilku!

Bo chociaż podle z decyzją się czuję,

to cóż mogę zrobić? Nic. Cię zezłomuję.

***

#zafirewallem

I wpis z utworem di proposta .