nie mam pojęcia kim jestem, albo wręcz uważam że jestem nikim. Taki stan trwa większość życia. Potem przypadkowo

@cebulaZrosolu nie wiem kim jestem, nie mam przemyśleń, języka wewnętrznego, wartości które wyznaję. Być może taka pustka jest nie do utrzymania na dłuższy czas, więc pojawia się coś czym potencjalnie można ją zapełnić - wizja osoby którą mogłabym być. Przez jakiś czas umysł bawi się tym, że to faktycznie mogłoby tak wyglądać, pojawiają się na przykład podobne zachowania, albo zastanowienie co w danej sytuacji zrobiłaby ta konkretna osoba na której próbuję się wzorować.

@aberotryfnofobia kur... ale kombinujesz, dlaczego piszesz jakby ten umysł był czyms oddzielnym od Ciebie i robił coś wbrew tobie?