@skorpion być może tak jest, ale ja jako dziecko miałem od cholery takich rozkminek. Przykład kolejny - kto rządzi podczas zabawy. O to wybuchały spory, kto będzie szefem, albo kto wygrał itp. Ja nie miałem w ogóle ochoty na taką rywalizację. Zawsze wtedy myślałem, że tracimy energię na bezsensowny problem grupki dzieci a np. wiem, że pijany sąsiad leje żonę, że rodzice Tomka się rozwodzą i to są problemy o których warto myśleć a nie to, że Marcin chce być szefem w zabawie w żołnierzy, albo czy Tadek nastąpił na linię w jakiejś zabawie. Wtedy też często myślałem, że to jest zabawa, chwila, moment i zaraz minie i jest niczym w obliczu większych problemów.

@WatluszPierwszy miałem tak samo, nawet mi kiedyś dziewczyna powiedziała, że w sumie to jestem dziad, ale w nowym opakowaniu

myślę, że możemy mieć podobną wrażliwość na rzeczywistość.

tyle, żeby nie zwiariować, nauczyłem się to blokować.

teraz jestem nastolatkiem w starym opakowaniu

@skorpion ja trochę też. No i też to blokuję. Poza tym to czerpię przyjemność z zupełnie innych rzeczy niż większość ludzi których znam. Nie mam np w sobie ducha rywalizacji. Lubię np. piłkę nożną i chodzę na mecze. Owszem chcę by moja drużyna wygrywała, ale wynik jest drugorzędny. Grunt, to mecz z całą otoczką, wspólnotowość, pogoda, piękne słońce zachodzące nad stadionem. Z bieganiem mam to samo. Nie ważny czas i wynik. Ważne, że mogę biec i patrzeć, jak pięknie kwitną kwiaty, jaka ładna jest zieleń drzew. Pamiętam, że kiedyś w szkole słabo pobiegłem na kilometr, bo biegnąc rozkminiałem, jak fajnie, że biegnę w tak ładną pogodę

No zjebem byłem zawsze i mi zostało