Dyskusja użytkownika cansado

"Zresztą, co bym nie zrobił to wiem, że nigdy już nie będę szczęśliwy, nawet przez sekundę nie będę już czuł takiej prawdziwej radości, za to ból i cierpienie będzie towarzyszyć aż do upragnionego końca."

@cansado Hmmm... No nie, tego bym aż taka pewna nie była, szczęście pojawia się w najbardziej nieoczekiwanych momentach, swoje znalazłam zupełnie na dnie. Eutanazja powinna być dozwolona dla każdego, jasne. Karty wylosowałeś ch⁎⁎⁎we, to fakt. Emerytury nie dostaniesz i ja też nie - ALE... CHYBA ŻE... CHYBA ŻE jakimś cudem AI, które przejmie niedługo władzę nad światem (jeśli już się tak nie dzieje) ulituje się nad nami, durnymi robakami i... naprawi większość problemów tego świata.

I wtedy dopiero będziesz przegrywem, jeśli poddasz się na moment przed największym przełomem w dziejach ludzkości.

Jest też oczywiście bardzo prawdopodobna opcja, że nowo wyhodowane AI po prostu nas zaraz unicestwi... ale wtedy w zasadzie bez różnicy, skoro i tak chcesz umrzeć. Logicznie rzecz biorąc, miałoby jednak sens poczekać chociaż tych parę lat.

Może... Może jednak coś w końcu drgnie w dobrą stronę.

"AI, które przejmie niedługo władzę nad światem" - widziałbym w tym pewną szansę, ale wątpię, że czegoś takiego dożyję. Myślę, że to zbyt daleka droga do tego pozostała, natomiast moja również zbyt krótka. Myślę, że jeszcze kilkadziesiąt (i to takie większe kilkadziesiąt) lat to minimum by coś takiego w ogóle mogło zaistnieć.

@cansado oj mordo jak ja dobrze rozumiem ten twój stan sam od gimnazjum przynajmniej a może nawet wcześniej poprzez to co działo się u mnie w domu oraz to jak przez to że byłem słabszy traktowano mnie w szkole myślę że depresją znam się dobrze już 20 lat.

I mimo wielokrotnych prób różnych rzeczy poznawania nowych ludzi którzy nie borykali się z takimi problemami którzy próbowali mi po prostu pomóc ciężko jednak było wyjść na prostą.

W końcu doszło do tego zacząłem dostawać napadów lęku tak bez żadnego powodu po prostu byłem na przykład w pracy i w pewnym momencie było mi bardzo duszno i po prostu miałem strach taki strach że nie wiedziałem co się dzieje.

Czasem strach był tak duży że chciałem się nawet zabić byle więcej nie doświadczyć tego uczucia.

I pewnego razu jak byłem u swojego lekarza rodzinnego przy jakichś innej pi⁎⁎⁎⁎le pomyślałem sobie a co mi tam c⁎⁎j z tym wszystkim powiem co właściwie mnie spotkało i czy może mi na to coś pomóc.

I oczywiście zalecił wizytę u psychiatry u psychologa i tym podobne ale zanim do tego doszło bo na NFZ wiadomo że tam takie rzeczy trzeba trochę poczekać w naszej kochanej Polsce.

To przepisał mi lek z rodziny SSRI, taki na deprseje co nawet rodzinny może ci przypisać i to była bomba.

Pierwsze efekty działają dopiero po miesiącu ale muszę powiedzieć że po tym miesiącu brania tego leku miałem najbardziej szczęśliwy okres w swoim życiu, naprawdę obudziłem się rano i chciało mi się żyć ludzie którzy mnie znali mówili że się zmieniłem że po prostu widać że jestem szczęśliwy że jest mi dobrze że po prostu wszystko jest okej już nie chodzę jakiś przybity smutny zmęczony.

Więc jeżeli naprawdę myślisz że jesteś już na samym dnie to co ci szkodzi spróbować nawet takiej farmakologii Sam osobiście byłem temu bardzo mocno przeciwny ale patrząc na to jak drobne to jest w porównaniu do tego co ludzie na przykład biorą w Stanach to naprawdę nie ma się co tym przejmować.

Pozdro z fartem ja dzięki temu wyszedłem z deprechy która trwała dwie dekady i oczywiście problemy same się nie załatwią ale będziesz mieć przynajmniej siłę by się z nimi mierzyć.

@cansado wiesz, widziałem Twój post z pytaniem o sens życia. Takim podstawowym może być rozwiązanie tych problemów:

Głęboka depresja gdzieś od późnej podstawówki/początków gimnazjum, która powoduje ciągłe zmęczenie, szum/pisk/ból głowy i inne dolegliwości, do tego wrzód żołądka i ciągły refluks, problemy tarczycowe, rozwalony ząb (wystający nerw, możliwość jedzenia tylko jedną stroną) i paradontoza, z jakiegoś powodu niegojące się rany (nawet małe zadrapania zostawia brzydką bliznę na zawsze), kręgosłup w fatalnym stanie,

Takim podstawowym celem jest troska o własne ciało, żeby nie bolało, żeby można było jeść, chodzić, spać; a dzieki temu klarownie myśleć, co dalej?