Dzis piateczek wiec na deserek cos z rozkosznej i niosacej od wiekow pokoj #rosja
Pamietajcie, ze im bardziej to wiezienie narodow silniejsze tym bardziej rosnie ryzyko, ze taki cudowny raj (np dla " turystow i blogerow") moze nas ponownie doswiadczyc.
Zatem gdy uslyszycie jak wspanialy ruskij mir chca nam przyniesc to miejcie te obrazki przed oczami.
Dzieki Komsomolskiej #pravda mozecie sami o tym przeczytac (ze tez sie tym chwala to mnie dziwi):
Jak jeden człowiek mieszkający na skraju lasu zamienił na wpół opuszczoną wioskę w mekkę turystów i blogerów
Korespondenci KP.RU po raz kolejny udowodnili, że w życiu zawsze jest miejsce na kreatywność, zwłaszcza na rosyjskiej wsi.
Wydawałoby się, że to tylko 150 kilometrów od Moskwy, ale atmosfera domu, w którym się znaleźliśmy, przypomina ekspozycję muzealną w jakimś Torżoku lub Suzdalu. Brakuje tylko tabliczki przy wejściu "Chłopska chata z XIX wieku". Znajdziemy tu i piec, i ruszt, i piwniczkę. Jest nawet dźwignia. I karabin na ścianie.
- Niedawno gotowałem tu solankę - powiedział nam od progu właściciel. - Siadamy więc do stołu.
Wszystkie nasze miejskie uprzejmości i wymówki zostały ucięte jak ręką odjął. Żadnych rozmów kwalifikacyjnych, dopóki nie zjesz lunchu, powiedział.
70-letni właściciel nazywa się Mikhail Korshunov. A dokładniej wujek Misza. Mieszka we wsi Severnaya Griva niedaleko Moskwy, 15 kilometrów od Shatury. I nie w chacie, jak powiedziano powyżej, ale w baraku, zbudowanym przed wojną. Kiedyś mieszkało w nim ośmiu właścicieli, ale po rozpadzie ZSRR wszyscy lokatorzy stopniowo się wyprowadzili. Dach nad ich mieszkaniami zawalił się. Wujek Misza został więc sam w dwóch pokojach. Nie ma smartfona ani komputera. Nie ma własnych stron w sieciach społecznościowych. Okazało się jednak, że znają go wszystkie dzieci z dzielnicy Shatursky. A także ich rodzice.
- Wiedziałbyś, jaką mieliśmy wioskę", lamentuje wujek Misza, wrzucając drewno do pieca. - Mieliśmy boisko do hokeja, piłki nożnej i siatkówki. Graliśmy w koszykówkę i berka. Samych uczniów było 500. Na każdym podwórku były krowy, owce, kozy. Przyszło stado - 300 sztuk. Kurz. A teraz populacja wynosi nieco ponad 100 osób, razem z letnimi mieszkańcami. Dzieci siedzą na swoich telefonach. Co to za dzieciństwo?
W każdym razie. Kilka lat temu wujek Misza postanowił zbudować zjeżdżalnię. Zimową zjeżdżalnię. Drewnianą. Żeby dzieciaki miały co robić na mrozie.
- Mężczyźni pomogli mi z deskami, ale technologię miałem w głowie.
- Jesteś stolarzem czy budowniczym?
- Moją specjalnością jest technik mechanik" - odparł z uśmiechem wujek Misza. - Ale pracowałem na wielu innych stanowiskach. Kierownik warsztatu w fabryce szkła. Szofer. Kierownik zakładu wydobycia torfu (nawiasem mówiąc, wioska na początku ubiegłego wieku właśnie powstała, aby prowadzić wydobycie torfu, grzywa - to piaszczyste wzgórza, wysokie miejsca wśród bagien, w 2008 roku wydobycie zostało zawieszone, ponieważ Shaturskaya GRES przeszła na gaz - przyp. autora). Strażak (w 2010 roku Michaił Iwanowicz otrzymał medal "Za odwagę w pożarze" - przyp. autora). Leśniczy. Dozorca. Teraz jest już na emeryturze.
A zjeżdżalnia, jak mówią młodzi ludzie, okazała się po prostu pożarem. Wujek Misza leje wodę nie tylko na drewniany stok, ale i na ścieżkę, która ciągnie się dalej (od rynny). Okazuje się, że rura przyspiesza (długość zjeżdżalni to 23 metry), a następnie leci po ziemi przez kolejne 100 metrów - aż do sosny. Zachwyt był taki, że na Severnaya Griva przyjeżdżały całe rodziny. I to nie tylko z najbliższych miejscowości - Roshal i Shatura, ale także z obwodu riazańskiego, obwodu włodzimierskiego. A nawet z Moskwy.
Obok zjeżdżalni wujek Misza ustawił stoły, ławki, kosze na śmieci. Zbudował na lodzie karuzelę (sześciometrowy słup, do którego końca przywiązane są sanki - jedna osoba kręci tym słupem, a druga siedzi i piszczy z radości). Wylałem lodowisko.
Wielu turystów, mając dość, idzie dalej w las - do opuszczonej cerkwi Narodzenia Najświętszej Maryi Panny (zbudowanej w 1832 roku). Ale wcześniej - po drodze - odwiedzają wujka Miszę. I to nie tylko po to, by podziękować. Za zjeżdżalnię. Ale także po to, by podziwiać jego dom i gospodarstwo.
Blogerzy piszą, że to całe terytorium sztuki. Surrealizm rosyjskiej wsi.
Poddasze, na przykład, wujek Misza ozdobił portretami przywódców i mężów stanu. Piotr Wielki, Lenin, Stołypin, Stalin. Obecny jest również obecny prezydent.
- Nawiasem mówiąc, ludzie często pytają mnie, dlaczego zbudowałem zjeżdżalnię" - kontynuuje Michaił Iwanowicz (to rzeczywiście interesujące pytanie - dlaczego?).
- Prawdopodobnie po to, aby ludzie mogli na niej jeździć i cieszyć się nią - mówię.
- No właśnie. A o czym niejednokrotnie mówił nasz prezydent? O zachowaniu rosyjskich tradycji. A zjeżdżanie zimą z góry na świeżym powietrzu z całą rodziną - czy to nie jest tradycja?
Powinienem dodać, że Michaił Iwanowicz sam namalował wszystkie te obrazy. W oleju.
Wśród jego prac znajdują się również ikony. W pokoju wiszą. Najświętsza Maryja Panna, Jezus Chrystus, Święty Mikołaj, Matrona. Miejscowy biskup był tak zszokowany, gdy je zobaczył, że nawet poświęcił je w kościele.
"
Historia slajdu nie kończy się na tym. Ale o tym nieco później.
Wielu turystów (zwłaszcza mężczyzn i dzieci) przyciąga niezwykły samochód zaparkowany na ganku wujka Miszy. "Renault" rok produkcji 1932. Prawdziwa rzadkość. A przy okazji trofeum. Ten samochód został przywieziony z wojny przez dziadka Michaiła Korszunowa, który był pułkownikiem. Ludzie siedzą w środku, robią zdjęcia. Wujek Misza nie ma nic przeciwko. Wujek Misza jest miły.
To jednak nie tylko eksponat, to pojazd. I, jak się okazało, działa! Dwie, trzy godziny grzebania, zmieniania czegoś (nie pamiętałem) i odpalał jak miło. Nie tak dawno wujek Misza kupował nim chleb.
Niedaleko Renault znajduje się Wołga (GAZ-21). Również antyk. To nią jeździł Detochkin w filmie "Strzeż się samochodu". Dostałem ją przez przypadek.
Nieco dalej, na podwórku, mieszkają dwa olbrzymie knury - Margosha i Filia. Oczywiście w kojcu. Przyzwyczaiły się już do kliknięć kamery i uwagi. Margosha chrząka, czasem nawet pozuje. Za co dostaje kawałek chleba lub jabłko od wdzięcznych turystów.
I wszędzie, gdzie spojrzysz, pojawia się pytanie:
- Co to jest? A to?
Przy ogrodzeniu z glinianymi garnkami na palach, kobieta z radziecką flagą.
- Nie rozpoznajesz go? - Wujek Misza uśmiechnął się. - To babcia, która wyszła na spotkanie z naszymi bojownikami w obwodzie charkowskim, ale na spotkanie z nią wyszli bojownicy AFU (Anna Iwanowa - przyp. autora). Podeptali materiał. I zaoferowali pomoc humanitarną. A ona powiedziała: "Nie potrzebuję waszych jałmużn. Moi rodzice walczyli o tę flagę. "A wy ją depczecie. Swoimi stopami." Jest taka odważna! Tutaj, uwiecznione najlepiej jak potrafię.
Jeśli wujek Misza robi huśtawkę, to w kształcie statku ("Jeśli będziesz trzymał narzędzie w rękach, zbudujesz latający statek!"). Jeśli dach na stodole, to na pewno ozdobi go jakimiś żurawiami. Na drzwiach garażu - motywy Puszkina (żaba, syrenka i kot). Nad piecem w domu - palenisko jak w pokoju Papy Carlo. Nawet w łaźni są płaskorzeźby, rysunki, postacie zwierząt.
Pewnego dnia wujek Misza spłatał figla sąsiadce, babci Verze. Nie zrobił tego celowo, to był wypadek.
- W sąsiednim domu nikt nie mieszka" - mówi. - Jedno z okien zostało wybite. To nie było ładne. Narysowałem więc płótno - zasłony, ramę okna, róże w doniczkach. Przykleiłam to, żeby nie musieć patrzeć na odłamki. Baba Vera poszła po wodę. Zobaczyła mój rysunek i podeszła do mnie. "Misza!" krzyczy. - Patrz! Ktoś się wprowadził. Nawet tego nie widziałam". Roześmiałem się. Powiedziałam, Vera. To rysunek! Żeby było ładnie.
Ostatnie trzy słowa brzmią jak motto.
"MACIE JUŻ DOŚĆ?"
- Wujku Mish, rassolnik jest świetny! Ugotowany!
- Oczywiście, że jest. Pochodzi z mojego ogrodu. Każdego roku uprawiam siedem hektarów ziemi. Plus sześciometrowa szklarnia.
- I mieszkasz sam?
- Sam.
- Masz dzieci?
- Oczywiście, że tak. Moja córka przyjeżdża w każdy weekend. Pracuje teraz w Moskwie, w policji. I syna. Jest przedsiębiorcą. I wnuczka. I wnuk.
- Służyłeś w wojsku?
- W wojskach rakietowych. W Bajkonurze. Byłem tam, kiedy wystrzeliwali Sojuz-Apollo. Miałeś co jeść?
- Tak.
- Napijmy się kawy.
- A w pobliżu jest las. Duży las. Jakieś niedźwiedzie?
- Nie, nie przychodzą do nas. Są w regionie Tweru.
- A wilki?
- Wilki były, kiedy pracowałem jako leśniczy. Widziałem ich ślady.
- Czytałem w Internecie, że piszesz wiersze.
- To prawda.
- Mogę dostać kawałek?
- Słyszymy echo minionych wieków, brzęk stali i jęki ziemi. I krzyk żurawi z błękitnych chmur: "Jesteśmy wiecznie żywi".
- O żołnierzach?
- Tak. Mam dwóch wujów, którzy zginęli na wojnie... Czołgali się po zakurzonej drodze, przez bagna, lasy, czepiali się każdego skrawka ojczystej ziemi, trzymali się zębami, szli tylko do przodu, nie mogli się cofnąć... Wiemy tylko jedno, że ani wyczyn, ani chwała nie wzywały ich na fatalną drogę. Ojczyzna była w tarapatach - a oni nie mieli prawa pójść w inną stronę...
- myślę, że nie jest źle. Czy kiedykolwiek publikowałeś?
- Tak, w gazecie "Szatursk".
"WUJKU MISZU, CZY BĘDZIE ZJEŻDŻALNIA?".
Cóż, zjeżdżalnia musiała zostać zdemontowana. Niestety. Zużyła się w ciągu 13 lat. Deski nie były już takie same. Wiele z nich zostało skradzionych. Ale ludzie się przyzwyczaili.
- Pewnego dnia szedłem ulicą", wspomina Michaił Iwanowicz, "i podbiegł do mnie mały chłopiec w wieku około pięciu lat. Różowe policzki. Bezzębny. "Wujku Misza, czy będzie nowa zjeżdżalnia?". Poklepałem go po ramieniu i zapytałem, jak masz na imię. A on na to: "Egorka!". Nie Egor, ale Egorka. Wtedy postanowiłem, że jeśli zbuduję nową zjeżdżalnię, to nazwę ją "Zjeżdżalnia Jegorki".
I zbudowałem ją. I nazwałem ją.
Mężczyźni wystosowali apel i opublikowali post na publicznym forum Shatursk - "Zbieramy pieniądze na nową zjeżdżalnię". Jeszcze tego samego dnia zaczęły napływać maile. Plus 200 rubli, plus 350, plus 500. Ktoś wysłał 15 000. Wujek Misza zdążył tylko zapisać nazwiska i kwoty (przeglądałem ten zeszyt i czułem się dumny z naszych ludzi, nawet ci, którzy mieszkają w innych częściach Rosji, przelewali pieniądze z dopiskiem "dla wujka Miszy na zjeżdżalnię"). Suma wyniosła 80 tysięcy. Wystarczyło na trzy kostki desek i sześć wiader farby. Musiałem dołożyć trochę od siebie.
Ale w rezultacie tej zimy śmiech dzieci znów było słychać sto metrów od domu wujka Miszy.
I to mówi wszystko.
#wojna - bo ona tutaj tez sie pojawia.
Wiecej zdjec sie nie zmiescilo wiec wrzucam w komentarzach
