Mądre nauczycielki wywody wątpliwości nie rozwiały

Młodych adeptów głowy były pełne myśli ponurych

Zawżdy tylko jedne stworzenia prawdę wiedziały

Kto ukradł nauczycielki kanapki - a były to szczury!

Nadzieje na zdanie się całkiem rozwiały,

Wśród ławek majaczy rząd twarzy ponurych. Ach, gdybyśmy z tego cokolwiek wiedziały...

Prędzej tę klasówkę zaliczyłyby szczury.

Wszelkie pozory szybko się rozwiały,

Wciągnęły w tłok złych myśli ponurych.

Takiego tupetu oczy nie widziały...

Niechaj szczeźnie i oblezą go szczury!

Gazy trujące wiatry rozwiały

ukazawszy rzędy postaci ponurych

tego me oczy jeszcze nie wiedziały

toż to Skaveni - ludzie szczury!

Marzenia i plany moje się rozwiały

Kiedym zawitał w murach tych ponurych

Co kreatywności kres już widziały

U tysięcy sokołów zamienionych w szczury.