Krótkie kroki stawiam w biegu

Niczym pingwin drepczacy po śniegu

Dość nieciekawie wygląda trasa ta

Rozglądam się i nie widzę, gdzież meta

Całe życie pędem, w biegu.

Czy po błocie, czy też w śniegu.

Tak nakręca nas planeta.

Gdy umierasz - to jest meta.

Trudno jest w tym życia biegu

Raz po piasku, raZ po śniegu.

Żywot minie jak kometa

Coraz bliżej jest ta meta

Wchodzę w zakręt na drugim biegu

Lecę bokiem, bo po śniegu

W spodniach twardo, jest podnieta

I spełnienie za znakiem meta

Do dilera pędzę w biegu

Po ostatnią torbę śniegu

Choć daremna to podnieta

Nie ma koki, będzie meta.

Mam automat, więc nie wiem, na którym jadę biegu

ważne że dobrze driftuje się na parkingu, na śniegu

i tak raz po raz, moja fura asfalt tyłkiem zamiata

gdybym tylko wiedział, że w środku Lidla będzie meta

Życie wyrzuciło mnie wreszcie z tego biegu,

Z trasy, co los napisał mi moczem na śniegu,

Cel straciłem z oczu, pożera mnie bezradność ta,

Co gnoi mnie, zgniata. Nieosiągalna stała się meta.