Zachowane nadproża z wejść do teatru rzymskiego w Cartagenie
Zachowane nadproża z wejść do teatru rzymskiego w Cartagenie. Na kamieniu, wykonanym z szarego piaskowca, który znajdował się przy wschodnim wejściu, znajduje się inskrypcja honorująca Lucjusza Cezara; kiedy na zachodnim – prawdopodobnie Gajusza Cezara. Obiekty datowane są na I wiek p.n.e.
Tego typu obiekty stanowiły integralny element propagandy. W tym przypadku miały na celu wypromowanie wnuków Oktawiana Augusta, jako przyszłych następców. Lucjusz i Gajusz byli dziećmi Marka Agryppy i Julii – córki Oktawiana.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Mozaika rzymska, która być może jest najstarszym zachowanym wizerunkiem Chrystusa. Obiekt pochodzi z rzymskiej willi w hrabstwie Dorset w południowej Anglii.
Chrystus jest przedstawiany jako gładko ogolony mężczyzna w tunice i płaszczu. Za nim znajdują się dwie pierwsze litery greckiego wyrazu Christos, chi (X) i rho (P). Obiekt jest datowany na IV wiek n.e.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 337 n.e. – w Nikomedii zmarł cesarz Konstantyn I Wielki. Zwłoki przywieziono do Konstantynopola i złożono w sarkofagu w kościele Świętych Apostołów. Tam również spoczywali kolejni władcy
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymski kamieniołom piaskowca w Kartagenie (południe Hiszpanii), który był intensywnie wykorzystywany od III p.n.e. do połowy XX wieku. Miejsce to posiada status miejsce historycznego.
Z piaskowca powstały m.in. mury punickie, rzymski teatr czy amfiteatr.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Antyczni Grecy i Rzymianie utożsamiali żaby z harmonią, płodnością czy rozpustą oraz boginią Afrodytą (Wenus). Żabom antyczni pisarze poświęcili liczne teksty, w tym m.in. „Batrachomachię”, która opowiada o wojnie myszy z żabami i ma charakter heroikomiczny. Autorstwo tego działa jest nieznane, ale za twórcę uznaje się Homera.
Inne dzieło antyczne, w którym występują żaby jest bajka Ezopa – „Żaby, które pragnęły króla”. Fabuła opowiada historię społeczności żab, która poprosiła Zeusa o sprowadzenie im króla. Bóg spełnił ich życzenie i zesłał kloc drewniany, który żaby uznały za figuranta bez życia, który nie będzie nimi rządził w dobry sposób. Żaby poprosiły ponownie Zeusa o króla, tym razem zaznaczając jednak, żeby był okrutny i wymagający. Wówczas Bóg zesłał bociana, który zjadł wszystkie żaby.
Jean de La Fontaine wzorują się na antycznej bajce napisał swoje dzieło „Żaby proszące o Króla”:
Naprzykrzyły się Żabom odwieczne przesądy,
Równość demokratyczna i Żab bratnie rządy,
Więc w prośby do Jowisza: «Króla, króla chcemy!»
Spadł z nieba Król pożądany,
Wielce dogodny, bo głuchy i niemy,
Słowem, prosty kloc drewniany.
Lecz gdy spadł z pluskiem strasznym i gromu łoskotem,
Wiernych poddanych rządkiem obryzgując błotem,
Motłoch żabi, zdjęty trwogą,
Dalejże nurka pod wodę!
Żaby stare, Żaby młode
Uciekają, kędy mogą;
Całe żabie pokolenie
Włazi w dziury, między trzciny,
Między trawy i korzenie
Olchy, wierzby i łoziny.
Ucichło. Kloc bez ruchu na wodzie spoczywa.
«Powstań, ludu! — starszyzna odzywa się żabia:
Zbierz ducha, tłuszczo lękliwa!
Trzeba przecie zobaczyć, co nasz Król porabia.»
Więc jedna, nieco śmielsza, zbliża się powoli;
Za nią druga i trzecia; wreszcie, całą zgrają
Królowi na kark wsiadają.
Skaczą, depczą, harcują i w płochej swawoli
Rozliczne czynią bezprawia,
A Król cierpi i milczy i ani się ruszy.
«Jowiszu! wrzasną Żaby, toć to kloc bez duszy!
Chcemy Króla żywego, nie jakąś tam kłodę!»
Jowisz, powolny prośbie, zsyła im Żurawia.
Ten, srogo władzy swojej oznajmił początek:
Bowiem dziób ostry zanurzywszy w wodę,
Szpera i łowi, połyka, zajada
I czyni z Żab i Żabiątek
Straszliwą rzeź niewiniątek.
Żaby w skargi: «Gwałtu! zdrada!
Precz z ciemięzcą! precz z tyranem!»
A Jowisz na to: «Milcz, niesforny tłumie!
Skoro wzgardziłeś w nierozsądnej dumie
Prostaczym pradziadów stanem,
Skoro władcy dobrego nie umiałeś cenić,
Znośże swą dolę w pokorze
I pomnij, że łatwo może
Los zły na gorszy się zmienić!»
Inny utwór poświęconye żabom to m.in. bajka Ezopa „Żaba i wół”, gdzie żaba stara się uzyskać rozmiary woła.
Warto dodać, że nie posiadamy informacji jakoby Rzymianie jedli żaby; nie znajdziemy żadnych odniesień do żab chociażby w głównym dziele kulinarnym Rzymian „De re coquinaria” Apicjusza.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, obchodzono festiwal ku czci Vedovusa (inne nazwy: Vediovis, Vedius, Veiovis, Vendius). Vedovus był bogiem śmierci, bagien i ruchów wulkanicznych; niekiedy przyrównywany do króla Di Manes. Uważany za przeciwieństwo samego Jowisza. Na cześć Vedovusa składano ofiarę w postaci kozicy. W sztuce Vedovus ukazywany był jako młody mężczyzna niosący strzały; w towarzystwie kozy. Festiwal ku jego czci obchodzono także 1 stycznia, 7 marca.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymski stolik, wykonany z brązu, który odkryto w Pompejach. Datowane na I wiek n.e. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
KONKURS organizowany przez IMPERIUM ROMANUM wciąż czeka na zgłoszenia. Poniżej dla przypomnienia termin oraz odsyłacz po więcej szczegółów odnośnie nagród i szczegółów konkursu:
Na południu Hiszpanii (środkowa Andaluzja) znajdują się pozostałości po rzymskim mieście Virtus Iulia. Miejsce to znajduje się na terenie stanowiska archeologicznego Torreparedones.
Pozostałości miasta Virtus Iulia odkryto w roku 1987. Miasto powstało pomiędzy 30-27 rokiem p.n.e., zastępując wcześniejszą umocnioną osadę wybudowaną przez zamieszkujący ten teren lud iberyjski – Turdetani.
Virtus Iulia posiadał duże bramy, rynek, łaźnie, amfiteatr czy forum, na którym znajdowała się kuria, bazylika, świątynia. Miasto posiadało liczne rzeźby, m.in. Augusta, Liwii czy Kaliguli.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 325 n.e. – otwarto Sobór nicejski I, na którym m.in. potępiono arianizm, uchwalono nicejskie wyznanie wiary i rozstrzygnięto spór o datę świąt Wielkanocy.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymski fresk ukazujący młodego mężczyznę w trakcie odpoczynku. Obiekt odkryto w Stabiach; datowany na I wiek n.e. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Turyści odwiedzający Pompeje będą mieli możliwość obejrzenia antycznej publicznej pralni, którą po renowacji otwarto do zwiedzania.
W obiekcie (tzw. Fullonica di Stephanus) zostawiano brudne ubrania, które następnie poddawano czyszczeniu i wybielaniu za sprawą uryny. Do naszych czasów zachowały się fragmenty fresków i mozaik podłogowych ukazujących ptaki, kwiaty i inne sceny. Pralnia posiadała duże wanny do prania, kamienne misy do farbowania oraz prasę do prasowania odzieży.
Poza pralnią, do zwiedzania oddano jeszcze pięć innych budowli (La Casa di Paquius Proculus, la Casa del Sacerdos Amandus, la Casa di Fabius Amandio i la Casa dell’Efebo), które także były włączone w plany renowacji. Odrestaurowanie budowli było możliwe dzięki wsparciu Unii Europejskiej, która na ten cel przeznaczyła około 100 milionów euro.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymska zabawka dziecięca znaleziona w grobie dziecka na stanowisku archeologicznym Više w rzymskim mieście Viminacium (okolice miasta Kostolac, we wschodniej Serbii).
Obiekt ukazuje konia na czterech kółkach. Datowany jest na Ii wiek n.e. i wykonany jest z malowanej terakoty. Obecnie obiekt znajduje się w muzeum w Požarevac.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 363 n.e. – miasto Petra w Jordanii zostało zniszczone przez trzęsienie ziemi. Żywioł spowodował wiele zniszczeń i przyczynił się do znacznego wyludnienia miasta.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymski fresk ukazujący zastanawiającą się kobietę
Rzymski fresk ukazujący zastanawiającą się, siedzącą kobietę. Obiekt datowany na I wiek n.e. Artefakt odkryto w Stabiach; obecnie znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Czy antyczni Rzymianie posypali ziemię Kartaginy solą?
Powszechnie ukuło się stwierdzenie mówiące, że antyczni Rzymianie po pokonaniu Kartaginy w 146 roku p.n.e. nie tylko zrównali miasto z ziemią, ale i posypali je solą, chcąc w ten sposób upewnić się, że nic nie wyrośnie na tych znienawidzonych terenach.
Kartagina dominowała na wodach Morza Śródziemnego kilkaset lat pierwszego tysiąclecia p.n.e. Wraz z rozrostem republiki rzymskiej doszło do konfliktu interesów, który doprowadził do wyniszczających trzech wojen punickich. Dwa pierwsze starcia były wyrównaną walką mocarstw, z których zwycięsko wyszedł Rzym; głównie za sprawą determinacji oraz niekończących się zapasów ludzkich. Trzecia wojna punicka (149-146 p.n.e.) w dużej mierze była jedynie egzekucją dokonaną przez potężną Republikę na słabej i podporządkowanej Kartaginie. Elity państwa rzymskiego (w tym słynny Katon Starszy) dążyły do zniszczenia znienawidzonych Punijczyków, którzy ośmielili się niegdyś postawić stopę w Italii i zagrozić istnieniu Republiki. Kartagina po porażce w drugiej wojnie punickiej zmuszona została do zapłaty olbrzymich kontrybucji wojennych i ograniczenia swojej suwerenności oraz polityki zagranicznej na rzecz Rzymu. Po latach skrupulatnej spłaty zobowiązań finansowych miasto podnosiło się z kolan, co rodziło zaniepokojenie wśród wielu polityków rzymskich, którzy notabene szukali kolejnych zysków. Wykorzystując konflikt Kartaginy z Numidią, wymuszono kolejną wojnę. Po trzech latach oblężenia dobrze obwarowanej Kartaginy, miasto zostało zdobyte przez wojska Scypiona Afrykańskiego Młodszego wiosną 146 roku p.n.e.
Czytając historię wojen punickich w wielu książkach znaleźć możemy informację, że Rzymianie po zburzeniu Kartaginy posypali jej ziemię solą, tak aby nic więcej na niej nie wyrosło. Miało to być pełne podkreślenie upadku niegdysiejszego rywala. Przekaz ten jednak nie ma żadnej wzmianki w antycznych źródłach. Za sprawą pisarza greckiego z I wieku p.n.e. – Diodora Sycylijskiego – wiemy że miasto zostało zrównane z ziemią, a Kartagińczycy unicestwieni1. Z kolei np. Horacy czy Propercjusz twierdzą, że po zburzeniu miasta, symbolicznie zaorano ziemię, podkreślając pełną anihilację. Najbardziej wiarygodnym źródłem antycznym jest przekaz Polibiusza w „Dziejach”. Polibiusz był przyjacielem i towarzyszem Scypiona Młodszego w kampanii afrykańskiej. W jego dziele nie znajdziemy żadnych informacji o posoleniu ziemi, a jedynie wzmiankę, że miasto pełne było ruin; a nie że zostało w pełni zniszczone. Późniejszy autor – Appian z Aleksandrii – przekazał, że odbudowa miasta miała miejsce na zlecenie Oktawiana Augusta pod koniec I wieku p.n.e. Jednak aby uniknąć złych zaklęć, które rzucono na ziemię, gdzie stała Kartagina, zdecydowano się wznieść miasto w niedalekiej odległości.
Absolutnie jednak, brak jest jakichkolwiek wzmianek odnośnie posolenia ziemi kartagińskiej, tak aby uniemożliwić w przyszłości kultywowania ziemi. Z całą pewnością takie stwierdzenie pojawiło się w XIX-wiecznej historiografii, która następnie była regularnie powielana. Autorzy z wspomnianego wieku nawiązywali do starożytnego Bliskiego Wschodu, gdzie m.in. w źródłach asyryjskich lub hetyckich znaleźć można informację, że solenie ziemi miało charakter przeklęcia i aspektu rytualnego.
Co interesujące, ziemie otaczające Kartaginę uznano jako ager publicus (ziemie publiczne), i przekazano je w użytkowanie lokalnej społeczności oraz rzymskim i latyńskim kolonistom. W krótkim czasie po pokonaniu Kartaginy w III wojnie punickiej, obszar ten był ważnym źródłem zboża, które transportowano do Rzymu. Innym ciekawym zagadnieniem jest, że Rzymianie używali soli jako czynnik odstraszającego pasące się zwierzęta. Wspomina o tym Pliniusz Starszy w swojej encyklopedii „Historia naturalna”.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
