alaMAkota

Radzieccy żołnierze nękają Niemkę w Lipsku, 1945.

Pod tym zdjęciem na Reddit zagorzałą dyskusja, że demonizacja ruskich sołdatów była wytworem w dużej mierze propagandy Goebbelsa.

Wrzucam więc tłumaczenie z angielskiej wersji wikipedii.

Armie aliantów zachodnich i Armia Czerwona dopuszczały się przemocy na tle seksualnym podczas przedostawania się ich żołnierzy do III Rzeszy oraz w okresie okupacji . [10] Masowe gwałty dokonane przez żołnierzy radzieckich rozpoczęły się po raz pierwszy podczas bitwy o Rumunię i podczas ofensywy budapeszteńskiej na Węgrzech . [9] Na terenie nazistowskich Niemiec zaczęła się ona 21 października 1944 r., kiedy oddziały Armii Czerwonej przekroczyły most na rzece Angerapp (wyznaczający granicę niemiecko-polską ) i dokonały masakry w Nemmersdorfie , zanim zostały odparte na kilka godzin później.

Większość ataków miała miejsce w sowieckiej strefie okupacyjnej; szacunki dotyczące liczby Niemek zgwałconych przez żołnierzy radzieckich sięgały nawet 2 milionów. [11] [12] [13] [14] Według historyka Williama Hitchcocka w wielu przypadkach kobiety były ofiarami powtarzających się gwałtów, niektóre nawet 60–70 razy. [15] Na podstawie rosnących wskaźników aborcji w kolejnych miesiącach i współczesnych raportów szpitalnych, [13] uważa się, że w Berlinie zgwałcono co najmniej 100 000 kobiet , a szacunkowo 10 000 kobiet zmarło w następstwie tego gwałtu. [16] Ogółem liczbę zgonów kobiet w związku z gwałtami w Niemczech szacuje się na 240 000. [2] [17] Antony Beevor opisuje to jako „największe zjawisko masowego gwałtu w historii” i stwierdza, że w samych Prusach Wschodnich , Pomorzu i Śląsku zgwałcono co najmniej 1,4 miliona kobiet . [18] Według sowieckiej korespondentki wojennej Natalii Gesse, żołnierze radzieccy gwałcili Niemki w wieku od ośmiu do osiemdziesięciu lat. Nie oszczędzono także sowieckich i polskich kobiet. [19] [20] [21] Kiedy generał Cygankow, szef wydziału politycznego I Frontu Ukraińskiego , doniósł Moskwie o masowych gwałtach na sowieckich kobietach deportowanych do Niemiec na prace przymusowe, zalecił, aby uniemożliwić im opisywanie swoich trudne chwile po powrocie do Rosji.

Kiedy jugosłowiański polityk partyzancki Milovan Djilas poskarżył się na gwałty w Jugosławii , Józef Stalin podobno stwierdził, że powinien „zrozumieć, jeśli żołnierz, który przeszedł tysiące kilometrów przez krew, ogień i śmierć, bawi się z kobietą lub bierze jakiś drobiazg”. [23] Innym razem, gdy powiedziano mu, że żołnierze Armii Czerwonej molestowali seksualnie niemieckich uchodźców, podobno powiedział: „Za dużo pouczamy naszych żołnierzy; pozwólmy im wykazać się inicjatywą”. [24] Niemniej jednak nie zachowały się żadne dokumenty potwierdzające, że gwałt był prawnie usankcjonowany. [24]

Konstantin Rokossowski wydał rozkaz nr 006, próbując skierować „uczucia nienawiści na walkę z wrogiem na polu bitwy”, co przyniosło niewielki skutek. [19] Było też kilka arbitralnych prób sprawowania władzy. Na przykład mówi się, że dowódca jednej z dywizji strzeleckich „osobiście zastrzelił porucznika, który ustawiał grupę swoich ludzi przed Niemką leżącą z rozpostartymi orłami na ziemi”. [19]

Oryginał https://en.m.wikipedia.org/wiki/Rape\_during\_the\_occupation\_of\_Germany#:~:text=The%20majority%20of%20the%20assaults,as%2060%20to%2070%20times

#wojna #historia #rosja #historiajednejfotografii

Portret Pawła Batickiego, marszałka Związku Radzieckiego i laureata tytułu „Bohatera Związku Radzieckiego”., uważanego za największe wyróżnienie w społeczeństwie sowieckim. W 1953 r. osobiście zastrzelił ministra spraw wewnętrznych Ławrientija Berii podczas międzypartyjnej walki o władzę.

W czasie II wojny światowej (w ZSRR znanaje pod nazwą tzw wielkiej wojny ojczyźnianej) zajmował decyzyjne stanowiska w armii. Był szefem sztabu, od czerwca 1943 forsował Dniepr pod Kaniowem, następnie zdobył Czerkasy będąc dowódcą 73 Korpusu Strzeleckiego, wchodzącego w skład 52 Armii 2 Frontu Ukraińskiego.

Odegrał ważną rolę w operacji korsuńsko-szewczenkowskiej w styczniu-lutym 1944, gdy jego korpus wziął udział w okrążeniu i likwidacji dużego zgrupowania wojsk niemieckich. W marcu 1944 73 Korpus jako pierwszy sforsował Prut i wkroczył do Rumunii, gdzie zasłynął z ograbiania wszystkiego co miało nawet najmniejsza wartość.

W nagrodę grabił poniemieckie majątki w ramach 1 Frontu Białoruskiego. Na jego czele przełamał niemiecką obronę na południe od Bobrujska, zdobył Baranowicze, Brześć i z iście słowiańska fantazją sforsował z marszu Bug. Następnie we wrześniu 1944 wziął udział w zdobyciu i plądrowaniu Pragi(z Czechosłowacji łącznie wyjechało 6500 wagonów łupów). Wraz 3 Frontem Białoruskim wziął udział w wyścigu o zdobycie Berlina idąc od strony Prus Wschodnich. Wojnę zakończył w stopniu generała majora.

Najistotniejszym wydarzeniem w życiu Batickiego i sprężyną jego późniejszej kariery na najważniejszych stanowiskach dowódczych w siłach zbrojnych ZSRR był udział, wraz z marsz. Gieorgijem Żukowem i gen. Kiriłłem Moskalenką, w aresztowaniu na polecenie Nikity Chruszczowa i innych spiskowców, Ławrientija Berii na posiedzeniu Prezydium Rady Ministrów ZSRR w dniu 26 czerwca 1953. Następnie Baticki był osobiście odpowiedzialny za pilnowanie więźnia oraz za przygotowania do jego tajnego procesu i rozstrzelania w bunkrze dowództwa Moskiewskiego Okręgu Wojskowego w grudniu 1953. Jako pierwszy strzelił Berii z pistoletu w twarz podczas egzekucji. Za wzorowe wypełnienie tych zadań otrzymał awans do stopnia generała pułkownika.

W 1965 otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego, a w 1968 został marszałkiem Związku Radzieckiego

#rosja #historia #fotografia #historiajednejfotografii

Wersja brytyjska wydarzeń https://m.youtube.com/watch?si=GgQfbVWm1NbNj_uK&v=4xcg72Qv_QE&feature=youtu.be

Bitwa i masakra w Shar al-Shatt ( arab . شارع الشط Shār' ash-Shaṭ ; po włosku Sciara Sciat ) miały miejsce 23 października 1911 r. we wsi Shar al-Shatt na obrzeżach Trypolisu w Libii podczas wojny włosko-tureckiej.

W Shar al-Shatt zginęło 503 Włochów, z czego 125 w wyniku masakry żołnierzy, którzy się poddali.

Poniżej relacja z pierwszej ręki od francuskiego dziennikarza, który był świadkiem następstw masakry.

Miało to miejsce podczas często zapomnianej wojny włosko-osmańskiej. Niektóre raporty wskazują, że Włosi zostali oskarżeni o napaść na tle seksualnym wobec miejscowych, choć nie zostało to udowodnione. IV batalion 11. pułku Bersaglieri pułkownika Gustavo Fary został rozmieszczony w małej wiosce-oazie jako część obrony Trypolisu. 23 października siły około 500 włoskich żołnierzy zostały zaatakowane przez Turków i Arabów i szybko zostały opanowane i zdziesiątkowane. Około 290 „bersaglieri”, którzy przeżyli pierwszy atak, poddało się iihadystom na miejscowym cmentarzu, ale wszyscy zostali torturowani i zabici.

„Widziałem (w Sciara Sciat) w jednym meczecie siedemnastu Włochów ukrzyżowanych z ciałami zredukowanymi do rangi zakrwawionych szmat i kości, ale których twarze zachowały ślady piekielnej agonii. Przez szyje tych nieszczęsnych ludzi włożono długie pręty, a ich ramiona spoczęły na tych prętach. Następnie przybito ich do ściany i powoli umierali w niewypowiedzianych cierpieniach. Nie jesteśmy w stanie namalować obrazu tego okropnego zgniłego mięsa wiszącego żałośnie na zakrwawionej ścianie. W kącie ukrzyżowano inne ciało, lecz jako oficer został on wybrany, aby doświadczyć wyrafinowanych cierpień. Oczy miał zaszyte. Wszystkie ciała zostały okaleczone i wykastrowane; tak nie do opisania była ta scena, a ciała wyglądały na spuchnięte jak bezkształtna padlina. Ale to nie wszystko! Na cmentarzu w Chui, który służył jako schronienie przed Turkami i skąd z daleka uciekali żołnierze, mogliśmy zobaczyć kolejne widowisko. Przed jednymi drzwiami pochowano po ramiona pięciu żołnierzy, ich głowy wyłaniały się z czarnego piasku poplamionego ich krwią: głowy okropne, a tam można było odczytać wszystkie męki głodu i pragnienia.

Gaston Leroux, korespondent „Matin-Journal”.

Dziennikarz poinformował również, że wielu miejscowych cywilów podeszło do linii Włochów od tyłu, początkowo okazując przyjaźń, by następnie rzucić się na nich z nożami. Napisał, że trzej ocalali z 4. batalionu oskarżyli arabską ludność cywilną z oazy Shar al-Shatt o „tdimento” (zdradę). 

W 1932 roku Mussolini odsłonił pomnik Bersaglieri w Rzymie , upamiętniając szczególnie tych, którzy zginęli w Shar al-Shatt.

#historia #wojna #ciekawostki #historiajednejfotografii