7. edycja Międzynarodowego Festiwalu w rzeźbieniu w piasku (2009), mająca miejsce co roku w Portugalii. Jeden z uczestników zdecydował się na stworzenie rzeźby ukazującej rzymskich żołnierzy.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Noctes Atticae - skarbnica wiedzy z antycznego świata
Noctes Atticae ("Noce Attyckie") to dzieło, które napisał Aulus Gelliusz (ok. 125 - po 180 n.e.) w II wieku n.e. w trakcie pobytu w Atenach. Stanowi ono spis fascynujących informacji o świecie antycznym, jakie pozyskał w rozmowie lub przeczytał w książkach. W dziele znajdziemy wiedzę z dziedziny gramatyki, geometrii, filozofii, historii i wielu innych przedmiotów oraz anegdoty o znanych postaciach.
Noce Attyckie to swego rodzaju encyklopedia, która do naszych czasów zachowała się prawie w całości - z XX ksiąg przetrwały wszystkie poza VIII.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
• 9 n.e. - urodził się cesarz Wespazjan: głównodowodzący rzymskich wojsk w początkowej fazie powstania żydowskiego (66-73 n.e.), protoplasta dynastii flawijskiej oraz inicjator budowy Koloseum.
• 284 n.e. - żołnierze Dioklecjana zakończyli swój zamach stanu i mianowali go nowym cezarem.
• 375 n.e. - zmarł cesarz Walentynian I. Władał on zachodnią i wschodnią częścią imperium (rządy we wschodniej części przekazał swojemu bratu - Walensowi). Po kilku latach mianował współcesarzem Gracjana. Krótko po negocjacjach z Kwadami prawdopodobnie doznał udaru mózgu z wściekłości na oferowane przez nich warunki.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Lucjusz Emiliusz Paulus Macedoński – surowy strateg, który ujarzmił Macedonię
Lucjusz Emiliusz Paulus Macedoński (ok. 228 - 160 p.n.e.), wybitny rzymski dowódca i konsul, zapisał się w historii dzięki zwycięstwu nad Macedonią w bitwie pod Pydną w 168 p.n.e. To właśnie on położył kres trzeciej wojnie macedońskiej i raz na zawsze zdławił potęgę Macedonii. Jego zasługi były tak doniosłe, że otrzymał przydomek Macedonicus, na trwałe wpisując się w dzieje imperium.
Lucjusz Emiliusz Paulus był jednak znany nie tylko ze swoich militarnych triumfów, ale także z surowości, która stała się symbolem rzymskiego etosu wojskowego. W dziele Waleriusza Maksymusa (Facta et Dicta Memorabilia, 2.7.14) opisano, jak Paulus stosował surową dyscyplinę. Jednym z najbardziej drastycznych przykładów było zgniatanie ciał dezerterów przez słonie – kara ta, choć budziła przerażenie, miała jasno pokazywać, że w rzymskiej armii nie ma miejsca na niesubordynację.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
• 42 p.n.e. - urodził się cesarz Tyberiusz, syn Liwii i Klaudiusza Nerona. Po śmierci Gajusza i Lucjusza, synów Julii i Marka Agrypy, został adoptowany przez Augusta (wszedł do rodu Juliuszów) oraz zmuszony do adopcji Germanika, chociaż miał własnego syna. Toczył boje w Panonii (6-9 n.e.), a po klęsce Warusa (9 n.e.) bronił granicy na Renie. Jako władca był kontynuatorem polityki Oktawiana Augusta. Po śmierci princepsa przejął pełnię władzy. Ostatni okres życia Tyberiusza wypełniły procesy, wyroki śmierci, zesłania i uwięzienia przeciwników politycznych. Po wykryciu spisku Sejana, ofiarami padły nie tylko osoby z kręgu senatu, lecz także Agrypina Starsza z synami.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
W 249 roku p.n.e., pra prawnuk słynnego Appiusza Klaudiusza (jako cenzor zmienił łacińską pisownię i wybudował w Rzymie jeden z pierwszych akweduktów), konsul Appiusz Klaudiusz Pulcher w czasie I wojny punickiej zaatakował flotę Kartagińską pod Drepanum (dzisiejsze Trapani) na Sycylii.
Został jednak pobity tracąc 93 okręty ze 120. Uważano, że porażkę spowodował postępek Klaudiusza, który święte kurczaki używane do wróżenia wyniku bitwy, a które nie chciały jeść, co uważano za złą wróżbę, kazał wyrzucić do morza mówiąc "niech piją, skoro nie chcą jeść". Został odwołany do Rzymu i polecono mu wyznaczyć dyktatora.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymski sarkofag ukazujący cztery popiersia, zapewne, członków familii. Pokrywa imituje kryty dachówką budynek. Obiekt jest datowany na połowę II wieku n.e. Artefakt odkryto w Salonikach, a obecnie można go podziwiać w Muzeum Archeologicznym w Salonikach.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Cesarz Kaligula był pierwszym cesarzem, który porównywał się do boga i kazał się tak nazywać. Co więcej pozwalał sobie na dziwaczne decyzje, w tym mianował swojego konia senatorem. O ulubieńcu Kaliguli (Incitatusem - "Chyży") pisze Swetoniusz w "Żywotach cezarów". Według rzymskiego pisarza, zwierzę miało dla siebie 18 służących, którzy dbali o nie.
Rumak mieszkał w marmurowej stajni, chadzał w uprzęży ozdobionej drogimi kamieniami, jadał zaś ze żłobu z kości słoniowej. Karmiono go owsem wymieszanym z płatkami złota. Czy taka dieta mu odpowiadała, nie wiadomo.
Kaligula ponadto często ubierał się w damskie stroje i występował w nich publicznie.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Już w starożytności musiano sobie radzić z chorobami przenoszonymi drogą płciową. Jedną z nich była np. opryszczka, na którą Rzymianie wymyślili dwie, niezbyt popularne metody leczenia. Pierwsza większa epidemia opryszki pojawiła się za panowania cesarza Tyberiusza, na początku I wieku n.e.
Jak wspominano opryszczka objawiała się pojawiającymi się i znikającymi bolącymi pęcherzami na ustach. Władze rzymskie, aby zapobiec rozszerzaniu się opryszczki zakazały publicznego całowania się, zwłaszcza w czasie państwowych świąt. Z kolei Celsus, rzymski uczony z I wieku n.e., zaproponował przyżeganie ran gorącym żelazem. Obie metody nie przyjęły się z oczywistych względów. Inną chorobą przenoszoną drogą płciową była rzeżączka, która występowała zarówno u Rzymian i Greków jak i Arabów. Rzymianie zwalczali ją przy pomocy wyciągu z rośliny bubonium, który miał działanie przeciwgrzybiczne. Miejsce dotknięte chorobą polewano tym właśnie wyciągiem.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Antyczna umowa potwierdzająca udzielenie pożyczki, pochodząca z rzymskiego Egiptu, a datowana na 16 maja 123 roku n.e. Niejaki Sokration z Syene (dzisiejszy Asuan w południowym Egipcie) pożyczył 109 drachm Markowy Anniusowi Balbinusowi i jego siostrze Anni Olympias, na zapłatę za posiadłość w dolnym Syene.
Umowa spisana została na fragmencie naczynia ceramicznego (ostrakon). Obiekt znajduje się na ekspozycji w Kingston Lacy, w Dorset (południowa Anglia).
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Samobójstwo Katona Młodszego (95 – 46 p.n.e.), zagorzałego przeciwnika Juliusza Cezara i przedstawiciela stronnictwa optymatów (arystokracji rzymskiej), było próbą zachowania honoru w obliczu porażki w wojnie z Cezarem. W 46 roku p.n.e., po klęsce wojsk Pompejusza i senatorów republikańskich w wojnie domowej z Juliuszem Cezarem, Katon wycofał się do miasta Utyka (w obecnej Tunezji) w Afryce Północnej. Zdając sobie sprawę, że Cezar zbliża się, i nie chcąc poddać się ani prosić o łaskę, podjął decyzję o samobójstwie jako akcie sprzeciwu wobec tyranii.
Katon próbował najpierw przebić się mieczem w brzuch, ale rana nie była śmiertelna. Po upadku na ziemię został opatrzony przez służących, którzy próbowali go opatrzeć. Katon w trakcie zaszywania rana, odepchnął lekarza i zdesperowany otworzył swoją ranę jeszcze bardziej, w wyniku czego wkrótce zmarł. Jego śmierć była odbierana jako symboliczny akt oporu i oddania ideałom republiki, a dla wielu była wzorem męstwa i wierności zasadom, nawet za cenę życia. Postać Katona w następnych latach była idealizowana przez prorepublikańskich stoików wczesnego cesarstwa.
Ukazany obraz o tytule „Samobójstwo Katona” jest dziełem nieznanego autora. Na obrazie widzimy Katona Młodszego, który popełnia samobójstwo, wbijając sztylet w klatkę piersiową i rozrywając własnymi rękoma ranę. Przed samobójstwem miał powiedzieć: „Jestem teraz panem siebie!”.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Pliniusz Starszy (Caius Plinius Secundus, 23 - 79 n.e.) - pisarz i uczony:
"W skorupce orzecha"
• łacina: [In nuce]
• opis: nawiązanie do słów Cycerona, który twierdził że zapisany na małym kawałku pergaminu tekst "Iliady" Homera, mógł się zmieścić w skorupce orzecha.
• źródło: Pliniusz Starszy, Historia naturalna VII.21
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Na przełomie III i IV wieku, około 298-304 roku, na polecenie cesarza Galeriusza wzniesiono we wschodniej części Tessaloniki imponującą rotundę, najwyraźniej wzorowaną na rzymskim Panteonie.
Budowla miała plan koła o średnicy 24, 5 i wysokość niemal 30 metrów. Podobnie jak jej pierwowzór kryta była kopułą z opaionem, otworem w sklepieniu. Mimo, że został on później zamurowany o jego istnieniu świadczy otwór na deszczówkę w podłodze. Wnętrze Rotundy stanowiło tylko jedną obszerną salę okoloną sześcioma równomiernie rozmieszczonymi, obszernymi niszami krytymi sklepieniami kolebkowymi. Ponad nimi znajdowały się duże łukowato sklepione okna doświetlające wnętrze - była to poważna innowacja w stosunku do pozbawionego okien Panteonu. Drugą było wykonanie budowli, włącznie z kopułą, całkowicie z cegły.
Największą zagadką dotyczącą Rotundy jest jej pierwotna funkcja, będąca do dziś przedmiotem sporów badaczy. Niektórzy twierdzą, że zbudowano ją jako salę tronową Galeriusza. Miałoby o tym świadczyć jej połączenie monumentalną drogą z pobliskim kompleksem pałacowym. Problem w tym, że budowla została najwyraźniej wzniesiona kilka lat przed budową samego kompleksu i została do niego włączona później, poza tym odkryto tam salę tronową, tzw. Oktagon.
Drugą rozpatrywaną funkcją jest świątynia Jowisza - patrona cesarza. Tutaj największym problemem jest fakt, że w całym świecie rzymskim nie było drugiej takiej świątyni z wyjątkiem Panteonu, który sam w sobie jest wyjątkowy. Wszystkie świątynie na planie okręgu posiadały bowiem dookolną kolumnadę (jak choćby świątynia Westy na Forum Romanum). Argumentem większej wagi wydaje się jednak obecność okien w celli - jest to rozwiązanie niespotykane nigdzie indziej.
Ostatnią proponowaną interpretacją jest mauzoleum Galeriusza, jednak został on pochowany w monumentalnym grobowcu wzniesionym w pałacu, który kazał sobie wybudować w miejscu urodzenia nazwanym Felix Romuliana, na cześć matki cesarza (dzisiejszy Gamizgrad w Serbii). Galeriusz zmarł w drodze do Romuliany, jednak bliskość geograficzna nie jest wystarczającym argumentem żeby go tam pochować. Przenoszono przecież wielokrotnie zwłoki cesarzy, jeżeli więc chciałby być pochowany w Salonikach nie było ku temu przeszkód. Dodatkowo, grzebanie zmarłych w obrębie murów miejskich było prawnie i zwyczajowo zakazane, budowa mauzoleum intra muros jest więc mało prawdopodobna. Także i tej interpretacji nie sposób udowodnić. Najwyraźniej pierwotna funkcja Rotundy pozostanie w sferze domysłów. Dzisiaj służy ona za kościół, a jej wnętrze zdobią wyjątkowej urody wczesnobizantyjskie mozaiki.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
