@jedzczarnekoty ja zakładam że będąc rodzicem na pewno pełnisz jakieś błędy i być może to stanie się jakąś traumą, oczywiście nie intencjonalnie. Jednakże dzisiaj ludzie są bardziej świadomi tego jak nasze zachowania mogą wpłynąć na dzieci. Moi rodzice nie byli aż tak świadomi, a nauki jak wychowywać dzieci wzięli od swoich rodziców. Oczywiście zmodyfikowali je, na bardziej lajtowe, uważając by nie spowodować swoim dzieciom pewnych traum, które sami mieli ;)

@ZohanTSW nie chcę jakiś wartości z IDZD wymyślać, ale nie są świadomi, właśnie o to chodzi. Niby XXI wiek, powszechny dostęp do informacji ale jestem w szoku obserwując jak rodzice wychowują dzieci. Czy raczej nie wychowują. Ale - tutaj słowo klucz, zanim skończyłem kurs pedagogiczny tej świadomości nie miałem. Ostatnio był ciekawy artykuł w Rzeczpospolitej, jest za paywallem więc tylko fragment:

Przypomnijmy, że w drugiej połowie XX w. doszło do kopernikańskiego przewrotu w podejściu do dzieci. W reakcji na opresyjny model wychowania, oparty na systemie kar, modne stały się koncepcje zwane „bezstresowym wychowaniem”. Szlachetna idea wynikała z uznania – w Polsce tę myśl promował Janusz Korczak – że dziecko to taki sam człowiek jak dorosły, tylko że mały. Dlatego ma prawo być wysłuchanym, a także należy brać pod uwagę jego oczekiwania i emocje. Wykoślawienie tej idei w pewnej chwili postawiło wszystko na głowie. Na dodatek dziecko stało się ważnym elementem gospodarki – zabawki, rozrywka, moda dziecięca itd.Pomysł na „strefy wolne od dzieci” jest efektem rewolucji w podejściu do wychowania, co szybko wyrodziło w zaprzeczenie jakiegokolwiek wychowania w ogóle. Owe strefy są tylko skutkiem ubocznym tej zmiany. Ta przesada doprowadziła do tego, że wraz ze zmniejszaniem się liczby potomstwa poszczególnym dzieciom poświęcano coraz więcej uwagi i środków. Samo pojęcie wychowania wyrzucono do kosza jako element XIX-wiecznej opresji. Wielu jednak pomyliło bezstresowe wychowanie z pozwalaniem dzieciom na wszystko, niestawianie żadnych barier. W efekcie tysiące rodzin zostało sterroryzowanych przez niewychowane dzieci, które na każdą próbę ograniczenia ich woli reagowały krzykiem i płaczem. Zamiast szczęśliwego pokolenia świadomego swych emocji i dojrzałości dostaliśmy pokolenie rozwydrzonych bachorów, zatruwających życie wszystkim wokół, które wyrosły na nieumiejących myśleć o innych egoistach, a do tego zupełnie nieprzygotowanych do życia.

Jak najprościej mieć spokój z dzieckiem? Dać smartfon. I, pomimo ogromu informacji nt. szkodliwości takiego podejścia znam dwie, słownie dwie rodziny w których rodzice tego pilnują. Pozostałe? Spokój rodziców jest ważniejszy. Ale, czego wymagać od świata wpatrzonego w kilkucalowe ekrany.

Żeby nie było - nie jest to przykład na którym opieram swoją teorię. Ale bardziej na tym że rodzice nie są konsekwentni, i albo idą w stronę pruskiego modelu szkoły i bicia po łapach/krzyku, albo bezstresowego wychowania i powtarzania po n razy "synku nie rób tak". Albo, mówią coś kilkulatkowi, powtarzają, potem "no przecież Ci mówiłam" nie zakładając w ogóle że dziecko tego nie rozumie. I na każdym etapie rozwoju jego mózg działa inaczej, i zrozumienie tego to clue wychowania.

"tylko tyle?! Taki chłop i tak mało je?!"

@ZohanTSW Klasyka... Co prawda u mnie w domu opisywanych w tym wątku rzeczy na szczęście nie było, jednak takie porąbane podejście do żywienia czy to dzieci czy dorosłych widywałem nie raz i nie dwa, czy to gdzieś w rodzinie czy wśród znajomych. I właśnie - to przekonanie, że PRAWDZIWY CHŁOP musi jeść jakieś chore ilości tego żarcia, najlepiej żeby to było tłuste, gęste, oparte na mięchu, do tego trzeba jeść szybko, nie zwracając większej uwagi na to, czy to w ogóle dobre, bo jeśli dużo, to już z automatu dobre. No i jeśli jest dużo, nie wolno zmarnować.

@LTM87 no i też rozumiem że to mogło mieć kiedyś sens kiedy chłop tyrał od rana do zmierzchu i zapotrzebowanie miał z 3500 kalorii albo lepiej, ale dziś już tak nie trzeba, ale przekonanie zostało