wierszyk na koniec lata

[***]

jak cicho tymotka wygina na wietrze

kłos szorstki, gdy pełne motyli powietrze

nad łąką przepływa i cisza zdradliwa

krzyżaki ponagla, aby przędły jeszcze

zielone jabłonie w karbunkułach całe

kwaśne pocałunki na usta wytrwałe

złożą z czasem słodycz, kiedy pierwsze chłody

na sad się położą za lata upałem

i niebo, błękitem karcące Tycjana,

otwarte na ptaki, których kłótnie z rana

uchylają okna, kiedy ciemność nocna

psim truchtem po domu zostaje przegnana

w takiej trwać wieczności, pod wilgotną gazą

twojej dłoni leżeć o chmur kształtach marząc

w liści szum się wtopić, w cichy deszcz co kropi

na chodnik, pająki i gliniany wazon

od jeziora mgły już, bo się wieczór zbliża

i wszystko zamilkło, kiedy słońca lizak

zsuwa się za trawy, jakby był ciekawy

wód podziemnych, z których się ciemność rozpływa

chodźmy w ciemność razem, nieskończoną przestrzeń

w snu falach drgającą, gdzie jest wspólne miejsce

wszystkich dni minionych, gdzie muska zasłony

motyl uniesiony lipcowym powietrzem

#poezja #tworczoscwlasna #zafirewallem