Szybka śmierć

Ze śmiercią ci do twarzy, czy jednak cię oszpeci?

Czasem się zastanawiam jakie są jej następy?

Czy jest w niej jakiś urok, że piszą, aż poeci?

Czy chcą się z nią oswoić, by czynić tu postępy?

Każdy w końcu kiedyś zasili jej zastępy.

Jednemu trzeba roku, innemu dziesięcioleci.

Nie wiadomo komu z brzegu, takie jej podstępy.

Lecz proszę się nie martwić, do wszystkich wnet doleci.

Zabierze po kolei, nie potrzebne jej lotnisko.

Znów jakieś marne ciało pod spojrzeniem jej się zwija.

Chce później w jego czaszce wyhodować sobie wija.

Jeszcze myśl ostatnia: gdy trupa wrzucić w mrowisko;

Dla mrówek jest pokarmem, rośliny też rozwija.

By jeden się narodził, tak drugi tu przemija.

***

Jest to utwór do XIII konkursu #nasonety w kawiarni #zafirewallem . Będący #tworczoscwlasna .

Może zawierać śladowe ilości #poezja i orzeszków arachidowych.