@rith w sensie, że uzależnienie od treningu i niemożność odpuszczenia? Czy co?

@splash545 nigdy nie miałeś tak, że wstałeś o 5, pobiegać przed pracą i myślałeś "kuuurde, i na co mi to wszystko?" XD

@rith przez chwilę tak, ale po pierwszych paru minutach biegu już dobrze wiedziałem na co mi to wszystko.

@rith najgorzej jak wstajesz o jakieś nieludzkiej porze, robisz rzeczy, których rozsądny człowiek nie robi, bo leży w łóżku, ale cały czas wiesz po co to wszystko i czujesz sie usatysfakcjonowany.

A w głębi serca czujesz, że coś poszło bardzo, bardzo nie tak.

@Statyczny_Stefek tak to nie miałem.

@splash545 a to nie, zwykle tak nie mam xD zwykle po treningu myślę "jajebie, zaraz zdechnę xD"

@rith ugh to dziwne, wyrzut endorfiny powinien wszystko wynagrodzić.

@Statyczny_Stefek raczej, że jedno z dwóch zawsze istnieje. Tak zgaduję.

@splash545 właśnie to mi nie pasuje, bo są ludzie (większość?), którzy żyją na wyjebce i ani dyscyplina im nie przeszkadza, ani niczego nie żałują.

@Statyczny_Stefek dyscyplina z czasem przestaje przeszkadzać, jednak przez pewien dłuższy czas (2lata?) przyzwyczajenie się do niej nie było przyjemnym procesem. Pomimo tego zdarzają mi się momenty, że dyscyplina 'boli'.

Kiedyś żyłem na wyjebce i nie byłem zdyscyplinowany i wydawać by się mogło, że nie żałuję, a jednak nie robiłem tego co chciałbym robić w życiu właśnie przez ten brak dyscypliny.

ani dyscyplina im nie przeszkadza, ani niczego nie żałują

W sensie, że są zdysplinowani i nie żałują jak odpuszczą? Jakiś taki zdrowy balans bo nie do końca rozumiem. No i z tym większość też zaszalałeś, bo uważam, że zdecydowana większość ludzi kompletnie nie jest zdyscyplinowana.