Ostatnio wraz z kolegą @fonfi wspólnie oddaliśmy się pewnej aktywności, choć, że tak to ujmę, każdy z nas zrobił to na własną rękę (choć dłoń pomocną ku sobie wyciągnęliśmy). Dla kolegi był to pierwszy raz, ja w tych sprawach miałem już większe doświadczenie, bez sukcesów jednak nijakich. Rzecz, jak większość rzeczy w moim życiu (nie wiem jak to wygląda u kolegi, więc głosu nie zabieram) zakończyła się porażką. Trudno. Zresztą: można było się tej porażki spodziewać, o czym (oraz o przyczynach zarówno tego spodziewania się, jak i o przyczynach samej porażki) mówi wytwór poniższy:

***

O konkursach literackich

(i o komisjach w tychże konkursach, które to na literaturze nie znają się wcale)

Uświadom sobie, mój drogi Panie

zanim na konkurs zaczniesz pisanie,

zanim podejmiesz ku temu kroki,

że tam zapadły z góry wyroki.

Więc, jeśli piszesz – to raczej sobie.

Prędzej czy później i tak się dowiesz,

że wśród zwycięzców nie będzie Ciebie.

Dlaczego tak to jest? No, kurde – nie wiem.

Pustym opowieść wybrzmiała echem,

choć, moim zdaniem, to była w dechę!

Więc złość mnie bierze, że ja pierdzielę!

I złościł się będę całą niedzielę

na tych z komisji sprzedajnych psubratów.

Co z nimi zrobić? Oddać ich katu?

Czy uznać, że „to zwykłe dzbany”?

Kolego @fonfi! Jaki plan mamy?

Czy połamiemy im kręgosłupy?

Może wzniecimy jakieś rozruchy?

Chociaż w konkursach nic to nie zmieni.

A żona i dzieci? Czy pozdrowieni?

***

A tak naprawdę to wytwór powyższy (choć rzeczywiście oparty na faktach) powstał dlatego, że po przeczytaniu tego komentarza przyszedł mi do głowy ostatni wers. Później było już z górki. Wystarczyło tylko dopisać poprzedzające go dziewiętnaście pozostałych.

***

#nasonety

#zafirewallem