@panpegin
Najlepsze efekty daje fotografowanie specjalną astro kamerą o dużej czułości i z chłodzeniem sensora. Ale spokojnie może to być też klasyczny aparat, np. lustrzanka.
Finalna fotka składa się z wielu pojedynczych fotek, na których widać zdecydowanie mniej, mimo że każda naświetlana jest po kilka minut. Ze względu na długi czas naświetlania, musisz mieć star tracker - statyw z głowicą, która śledzi ruch gwiazd.
Sygnał z fotek jest sumowany (co nazywa się stackowaniem), potem dochodzi lekka obróbka w fotoszopie (kontrast, usuwanie szumu, nasycenie barw).
U mnie na fotkach występują czasem różnice w kolorach ze względu na to, że mam kamerę mono, gdzie każdy kolor fotografuje się osobno, a potem łączy to razem w RGB. Finalny wynik zależy też od jakości fotek, ich ilości, zanieczyszczenia światłem, pogody itp.
Oko ludzkie niestety nigdy tego tak nie zobaczy, nawet z kosmosu. Nasza siatkówka nie ma takich możliwości. Mgławicę Oriona widać gołym okiem, ale tylko jako białą kropkę (centrum mgławicy). Podobnie jest np. z galaktyką Andromedy.