@CzosnkowySmok moim zdaniem można dojść do etapu, że po prostu uznajesz siebie za w porządku osobę, bo robisz to co uważasz za słuszne i to Ci wystarcza i nie potrzebujesz do tego potwierdzenia chociażby ze strony ojca, bo uznajesz, że też jest tylko człowiekiem ze swoimi problemami i może mieć nieobiektywną perspektywę albo może być mu po prostu ciężko coś takiego powiedzieć i zachowuje się nie tak jakbyś tego sobie życzył po prostu z tego typu powodów. Wiem, że różni ludzie mogą mieć z różnego rodzaju rzeczami większe lub mniejsze problemy to zależy od chociażby typu człowieka ale dla mnie nie jest to jakiś duży kłopot i nie uważam, że jest to zamiatanie emocji pod dywan. W pewnym momencie przepracowałem sobie to sam ze sobą.
No i oczywiście to nie jest na zasadzie, że sobie po prostu tak powiesz czy tam przeczytasz to co napisałem, bo jak napisałeś to siedzi głęboko. Ale można czy to samemu czy z pomocą psychoterapeuty i wkładając w to odpowiednią ilość czasu i wysiłku dojść do takich wniosków na tym głębszym poziomie i nie mieć z tym problemu.