Czesc, dzisiaj moze cos z #pikabu bez wielkich scen i dram - cos jakby "mikroblog" rosyjskiego…

Czesc, dzisiaj moze cos z #pikabu

bez wielkich scen i dram - cos jakby "mikroblog" rosyjskiego soldata (zebralem 2 czesci w jeden wpis, musialy byc dosc umiarkowanie popularne - cz 1 ponad 2000 "piorunow" (w ciagu jednego dnia) a druga niemal 1000 mimo iz dopiero 12h minelo od publikacji) wrzucam raczej jako ciekawostke niz sensacje:

Trochę o SWO część 2 Ukraina Cześć wszystkim Nazywam się Silverbagger i chcę opowiedzieć trochę o moich doświadczeniach na SWO. Chcę opowiedzieć swoją historię i trochę porozmawiać ... Przypominam, że wszystko, co tu przeczytasz - tylko moja SUBIEKTYWNA opinia. Historia z "mojej nory". W większości bez prufów. Więc lepiej potraktować to jako opowieść autora lub bajkę

Cz. 1.:

Cóż, zacznijmy... Pierwsze wezwanie otrzymałem 23.09.2022 (tak, było ich kilka ). To był piątek, a w poniedziałek musiałem stawić się w wojskowym biurze rekrutacyjnym. Miałem szczęście. Był czas, by się przygotować i dokończyć niedokończone sprawy... Wiele osób pamięta, że gdy ogłoszono mobilizację, z półek sklepów.... zniknęła amunicja, różne narzędzia wielofunkcyjne, latarki i tanie telefony komórkowe To, co zostało, było warte bajeczne pieniądze. Wiele osób (w tym ja) nie sądziło, że zostaną zmobilizowani, więc było to dla mnie jak "uderzenie pioruna". Ogólnie rzecz biorąc, sobotę i niedzielę spędziłem wyłącznie na pomaganiu krewnym i robieniu zakupów w sklepach. Mój ekwipunek był skromny: plecak, multitool, latarka, trochę bielizny, skarpetki, koszulki, wkładki, leki na wypadek choroby, buty i tapik (tani telefon komórkowy, który mógł tylko dzwonić. Przechowywał maksymalnie 10 wiadomości tekstowych). Zakup tego "sprzętu" kosztował mnie prawie 50 tysięcy. Teraz to śmieszne. Ale wtedy wszyscy sprzedawcy chcieli zbić fortunę. Buty za 16 tysięcy. Teraz nie kosztują 3k, ale wtedy były ostatnimi na wystawie.

W sobotę i niedzielę spałem łącznie 3 godziny, ponieważ kończyłem pilne prace domowe. W poniedziałek o 09:00 byłem już w wojskowym biurze poborowym. Na szczęście (jak się później okazało) nie odebrano mnie w poniedziałek (było za dużo ludzi) i wystawiono wezwanie na wtorek 27.09.2022, którego zdjęcie możecie zobaczyć w poprzednim poście

Trudno opisać uczucia, których doświadczałem. To strach, niepewność, zdenerwowanie, chęć pomocy chłopakom na froncie i pragnienie ochrony moich bliskich..... Znowu miałem szczęście, że dano mi dwa dni na spakowanie się. Wiele osób nie ma takiej możliwości, a ogromna ilość rzeczy, która nagle powstała, pozwoliła mi wepchnąć moje uczucia i emocje głęboko w d⁎⁎ę.

W połowie dnia 27.09 ja i moi chłopcy opuściliśmy już wojskowe biuro werbunkowe i udaliśmy się do "akumulatora" (lub pokoju transferowego, nie wiem, jak to wszystko nazwać), otrzymaliśmy mundury "Yudashkin", torby podróżne, maski przeciwgazowe i wyruszyliśmy do miejsca naszego przyszłego rozmieszczenia. Innymi słowy, do PVD naszego przyszłego batalionu. Pierwszej nocy było nas niewielu, 15-20 osób. Ale następnego dnia ludzie zaczęli przyjeżdżać. W ciągu zaledwie kilku dni nasz batalion został skompletowany, sprowadzono oficerów (także mobili) i rozpoczęliśmy szkolenie.

Teraz, oczywiście, to śmieszne, żeby o tym pamiętać. Totalna dezorganizacja. "Instruktorzy", którzy ostatni raz służyli podczas wojny w Afganistanie, niekompletne mundury. Ogromne pytania o taktykę. Jak to jest pracować w parach, trójkach czy piątkach?! Byliśmy szkoleni do atakowania na pełnej wysokości.... Słowo "helikopter" było trochę magiczne. Prawdopodobnie zadaniem było po prostu "udupienie" personelu. Kilka strzelnic, na których w przyspieszonym tempie próbowano nam wbić wiedzę z zakresu strzelectwa, medycyny, min i ładunków wybuchowych oraz "taktyki". Dobrze, że byliśmy karmieni 3 razy dziennie! Dziękujemy za to! Dziękujemy również instruktorowi, którego nazwaliśmy "Bam-Bam". Oczywiście nie jest to jego pseudonim, sami go wymyśliliśmy. Ale był chyba jedynym instruktorem, który starał się jak najbardziej szczegółowo opowiedzieć nam jak strzelać, jak obchodzić się z bronią. Bardzo cierpliwy i mądry człowiek! Tacy ludzie wzbudzają zaufanie i poczucie, że wszystkie nadchodzące p***y nie pójdą na marne... Powinienem dodać, że po raz pierwszy strzelałem z karabinu maszynowego. Nigdy nawet nie widziałem karabinu maszynowego podczas mojego poboru.... Tak, to też się zdarza

Pozostaliśmy w tej atmosferze przez 10 dni. Przez ten czas zdążyliśmy się przynajmniej poznać, podzielono nas na plutony i kompanie, przedstawiono dowódcom i pojechaliśmy do Ukrainy. To wszystko na razie..... Trudno sobie przypomnieć te wszystkie wydarzenia. Wydaje się, jakby to było w innym życiu..... Minęło zbyt wiele czasu i zbyt wiele wydarzeń Cóż, trzymaj kotka, co jeśli....

P.S. Przeczytałem komentarze do poprzedniego posta, więc muszę coś wyjaśnić.... W żaden sposób nie gonię za plusami i subskrypcjami. Raczej chcę się tym z kimś podzielić, a moi bliscy nie muszą znać tych wszystkich bzdur.... Dlaczego więc niektórzy blogerzy mogą wyrazić swoją opinię, a ja nie?

Cz. 2.:

Dzień przed wysłaniem nas do Ukrainy najpierw poinformowano nas, że jedziemy tam maksymalnie do Sylwestra, a potem zaczęli nam dawać dodatkowe rzeczy. W zasadzie wzięli torbę z VKPO i przecięli ją na pół. Ktoś dostał zestaw letni, ktoś półsezonowy, ale gdzieś włożono coś ekstra. W sumie dostaliśmy co najmniej dwa komplety mundurów (Yudashkin i VKPO), dwa komplety płaszczy (również Yudashkin i VKPO), gumowe buty i pieprzone bezużyteczne nauszniki, podkolanówki i inne bzdury, które prawdopodobnie służyły do torturowania poborowych. Oczywiście rozmiary były w kompletnym nieładzie. Tak więc ubrania były jak z cygańskiego taboru Jak pokazała praktyka, połowa z nich poszła do kosza przy pierwszej przeprowadzce. Ale to było później. Ale potem musieliśmy zabrać ze sobą całą tę garderobę. Z góry uprzedzono nas, że w nocy przyjadą ciężarówki, do których będziemy mogli wrzucić wszystkie nasze rzeczy. Później rzeczy te zostaną załadowane do wagonu towarowego pociągu, którym będziemy podróżować. Każdy z nas mógł zabrać do pociągu jeden plecak.

W porze lunchu przyszli do nas ludzie z gubernatora i uroczyście "przekazali" śpiwory, poduszki piankowe i kilka generatorów diesla (za które naprawdę dziękuję). Jednocześnie wcisnęli nam przemowę, że "są za wszystkim co dobre i przeciwko wszystkim bzdurom". Zabawne... Ani oni, ani ich krewni nie będą musieli oglądać wojny (chociaż kto wie, jak potoczą się sprawy... Historia dopiero się pisze). Prezenty są naprawdę królewskie Ale i tak nie zagłosuję na tych drani.

Na wieczór zaplanowano zjazd rodzinny. To prawdopodobnie najtrudniejsza część..... Pożegnanie z krewnymi... Nie żebyśmy mieli zakaz widywania się z nimi wcześniej, ale to była długa droga do nas.... Przyjechali do mnie kilka razy, ale to nie było prawdziwe Perspektywy były mgliste, nie wiadomo było, ile czasu spędzimy w szkole treningowej i ogólnie jakoś nie wierzyłem we wszystko, co się działo.... Teraz sytuacja się zmieniła. Stało się jasne, że to może być nasze ostatnie spotkanie..... Szczerze mówiąc, nie chciałem cię widzieć. Zbyt trudno jest widzieć smutek i łzy.

W nocy każda firma zbierała wszystkie "niepotrzebne" rzeczy, aby załadować je do ciężarówek. Nigdy nie widziałam takiej góry ubrań Everest w miniaturze! Musiałam tylko przespać się kilka godzin i pędzić na stację.....

Wczesnym rankiem przywieziono nas na dworzec kolejowy. Sam dworzec i przylegająca do niego ulica były odgrodzone przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i policję drogową. Nie wiem, jak bardzo rozkład jazdy pociągów został "przesunięty", ale załadowano nas dość szybko. Pamiętam tylko, że padał deszcz. Pusta ulica oświetlona latarniami. I długi biurowiec naprzeciwko dworca kolejowego. Na jednym z pięter (prawie na całej długości budynku) paliły się światła, a na oknach przyklejone były kartki A4 z życzeniami. Oznacza to, że każda kartka A4 miała jedną literę, abyśmy mogli ją zobaczyć i przeczytać z daleka. Nie pamiętam dokładnie, co zostało wydrukowane. Ale zdałem sobie sprawę, że jesteśmy daleko od pierwszego i daleko od ostatniego....

W pociągu dowiedzieliśmy się, że jedziemy na Krym. Oczywiście na początku byliśmy szczęśliwi, jakby to wcale nie była Ukraina. To jak Chiny na front. Ale po kilku dniach podróży powiedziano nam, że jedziemy do obwodu chersońskiego. Cóż, jesteśmy robotnikami przymusowymi....

Podczas podróży pociągiem nigdy nie zatrzymywaliśmy się na stacjach. Jeśli już, to zawsze na wolnej przestrzeni. Podczas krótkich postojów drzwi były czasami otwierane. Można było odetchnąć świeżym powietrzem i cieszyć się ciepłem. W regionie Krasnodaru, a tym bardziej na Krymie, wciąż było lato. A w naszej ojczyźnie jesień zaczęła się już dawno temu. Bardzo ciekawy kontrast... W ciągu moich ponad 30 lat niewiele podróżowałem po kraju i takie wahania warunków pogodowych były dla mnie porównywalne z cudem....

Po trzech dniach podróży dotarliśmy do Ukrainy. Stacja, na której wysiedliśmy, była stosunkowo opustoszała, choć dało się wyczuć, że w pobliżu tętni życie cywilne. Gdzieś w oddali widać było wieżowce. Na niebie krążyło kilka helikopterów, a nieopodal stał pociąg pancerny, do którego żołnierze w pośpiechu ładowali BC. Wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy, gdzie jesteśmy. Pytanie "Jak daleko jest front?" wisiało w powietrzu, ale nie było nikogo, kto mógłby na nie odpowiedzieć. W ciągu godziny wyładowaliśmy wszystko z naszego pociągu i odjechał on o własnych siłach. Pozostało tylko czekać na transport. To bardzo dziwne uczucie. Stać pośrodku pustkowia z grupą zielonych ludzików takich jak ty. Mnóstwo rzeczy, ale żadnej broni ani zbroi. To tak, jakbyśmy byli nadzy. Chociaż w przypadku nadejścia, zbroja raczej by nam nie pomogła....

Czekaliśmy na transport około dwóch godzin. Było strasznie gorąco. Niby był październik, a my wychodziliśmy z domu w płaszczach, a tu kręciliśmy się w podkoszulkach. W końcu przyjechały kamaze. Mogliśmy więc zadręczać "naszego" kierowcę pytaniami. Nazwy miejscowości nic nam nie mówiły, ale informacja, że linia frontu znajduje się ponad 100 km dalej jakoś nas uspokoiła. Ponadto kierowca powiedział nam, że był w NWO przez 8 miesięcy i był bardzo szczęśliwy, że ma papierosy z "wielkiego kraju". Zaproponowaliśmy mu paczkę papierosów, ale odmówił i wziął tylko jedną paczkę. Ostrzegł nas, że sytuacja z paleniem tutaj jest smutna. Albo levak, którego nie da się palić, albo +/- oryginał, ale za ogromne pieniądze.

Dotarcie do celu, który później stał się naszym punktem stałego rozmieszczenia (PPD) na następne 8 miesięcy, zajęło nam około trzech godzin. Trudno było dostrzec jakąkolwiek okolicę z tyłu Kamaza, a 30 osób ze swoim dobytkiem nie przyczyniło się do "wycieczkowej" atmosfery.

Przywieziono nas do jakiegoś opuszczonego kołchozu lub obozu dla dzieci. Siedem długich jednopiętrowych budynków, długich na 50 metrów, wyglądających jak obory lub chlewy, niektóre z drewnianymi podłogami, niektóre z betonowymi podłogami, niektóre nawet z piwnicą, i jeden dwupiętrowy mały budynek. W niektórych budynkach zawaliły się dachy, niektóre miały nawet całe okna, ale częściej okna były wyjmowane razem z futrynami. Pośrodku całego tego "piękna" można było dostrzec pozostałości fontanny lub małego basenu, ogólnie rzecz biorąc jakąś mieszankę betonu, cegieł i niewielkiej ilości płytek. Było też kilka betonowych ścieżek i coś przypominającego piaskownice z metalowymi "grzybkami" pośrodku. Oczywiście cały teren porośnięty był młodymi drzewami. Głównie akacjami. Były to warunki, w których musiało być zakwaterowanych ponad 600 osób

Podczas rozładunku i oczekiwania na decyzje kierownictwa znaleźliśmy wiele zardzewiałych łusek po nabojach 5x45. Jak się później okazało, miejsce to było wykorzystywane przez AFU podczas ATO.

Naszą kompanię umieszczono w dwupiętrowym budynku. A nasz pluton dostał najbardziej "atutowe" miejsce: największy pokój (bez sarkazmu), około 12x6 metrów. Wszystkie 31 osób i ich rzeczy musiały się w nim zmieścić. Od razu powiem, że było ciężko, ale daliśmy radę ;). Brak szyb w obu oknach sprawiał jednak pewne problemy, ale mieliśmy drzwi! Później stopniowo urządzaliśmy się i porządkowaliśmy nasze miejsce zamieszkania. Zapaliliśmy nawet światło, ale to już osobna historia... Pod wieczór przyszli do nas chłopaki z Akhmatu. Stali stosunkowo blisko nas. Jak rozumiem, nasi przywódcy poprosili ich o pilnowanie nas do czasu wydania nam broni.

 #rosja #ukraina #wojna

Ps: przepraszam, ze nie w spolecznosci (dlaczego mozna edytowac wpis a nie mozna zmienic jego "spolecznosci")?