Uwaga spoiler!

Dygresja o piosence propagandowej

.

.

.

.

“Na placu nie było się gdzie schować, a jedyna droga ucieczki prowadziła przez wąski, eksponowany most, można było ewentualnie pokusić się o długi skok na dno wyschniętego kanału.

– Tylko przestrzeń ze wszystkich stron – zaśpiewał Schneider pod nosem, przywołując melodię i słowa kempistowskiego hymnu pod tym samym tytułem.

Nie miałem do niego pretensji. Sam kilka razy złapałem się na nuceniu tego cholernego kawałka, zwłaszcza od czasu, gdy dostaliśmy się na nieobjęte zagłuszaniem tereny wokół miasta – wersja Lapinee była wszędzie, dostatecznie podobna do kempistowskiego oryginału, żeby wywołać wspomnienia z zeszłego roku. Słyszało się wtedy oryginał na kanałach propagandowych rebeliantów za każdym razem, gdy przestawało działać rządowe zagłuszanie. Hymn opowiadał umoralniającą historię straceńczego plutonu ochotników, którzy z miłości do Joshui Kempa i jego rewolucji utrzymywali pozycję przeciw przeważającym siłom. Śpiewano go do wpadającej w ucho melodii w rytmie salsy, która miała tendencję do trzymania się w głowie przez bardzo długi czas. Większość moich ludzi z grupy szturmowej na Północnym Obrzeżu mogłaby śpiewać go z pamięci i często to robiła, budząc wściekłość oficerów politycznych Kartelu, którzy jednak przeważnie zbyt bali się mundurów Klina, by coś z tym zrobić.

Prawdę mówiąc, melodia okazała się tak zaraźliwa, że nawet najbardziej szczerze prokorporacyjni obywatele nie byli w stanie oprzeć się bezmyślnemu nuceniu jej. To (plus sieć informatorów Kartelu mających dość dużą autonomię) wystarczyło, by w szybkim tempie przepełnić więzienia na całej Sanction IV co bardziej uzdolnionymi muzycznie, potencjalnymi zdrajcami. Biorąc pod uwagę obciążenie, jakie nałożyło to na system władzy, sprowadzono zespół drogich konsultantów, którzy szybko zaproponowali nowy, poprawny politycznie tekst piosenki do oryginalnej melodii. Zaprojektowano Lapinee, wokalistkę z konstruktu i wypuszczono na rynek jej nagranie z zastępczą piosenką, opowiadającą historię młodego chłopca, osieroconego w wyniku kempistowskiego rajdu, zaadoptowanego następnie przez pracownika korporacji i uświadamiającego sobie z czasem swój pełny potencjał w charakterze wysokiej klasy planetarnego dyrektora.

Jak na balladę, brakowało jej romantycznej aury i chlubnych nut oryginału, ale skoro część kempistowskich słów została z premedytacją powtórzona, ludzie zasadniczo stracili orientację, która piosenka jest która i po prostu podśpiewywali hybrydową wersję obu, sklejając je opartym na salsie nuceniem. Wszelkie idee rewolucyjne zostały po drodze elegancko zatarte. Zespół konsultantów dostał premię oraz część zysków z Lapinee, puszczanej aktualnie na wszystkich państwowych kanałach. Szykowało się wydanie albumowe.”

Dałbym gwiazdkę więcej, wcale nie uważam żeby historia się wlekła.