W roku 1974, czyli około 50 lat temu, Gary Kildall stworzył pierwszy uniwersalny system operacyjny dla komputerów biurkowych, CP/M - Control Programs for Microcomputers.
Cały system, komunikujący się z użytkownikiem wyłącznie przez wiersz poleceń, zajmował jakieś 200 KB, z czego około 3 KB - BDOS, Basic Disc Operating System, jądro systemu operacyjnego, które musiało być cały czas załadowane w pamięci. System wymagał procesora Intel 8080 lub zgodnego (np. Zilog Z80), zgodności z pewnym ogólnym schematem mapy pamięci, oraz BIOSu, dostarczonego przez producenta sprzętu (zawartego w ROMie lub - częściej w tamtych czasach - ładowanego z dyskietki), który zapewniał warstw abstrakcji, pozwalającego CP/M’owi funkcjonować na różnych komputerach - od Altaira 8800 (i innych systemach opartych na szynie S100), po Amstrada CPC czy Commodore 128.
CP/M stał się de facto standardowym biznesowym oraz hobbistycznym systemem operacyjnym drugiej połowy lat 70-tych. W latach 80-tych w biurach wyparł go MS-DOS (mocno na CP/M’ie wzorowany), a w domach firmowe systemy takich komputerów 8-bitowych, jak Atari, ZX Spectrum, Amstrad CPC, BBC Micro, czy Commodore - oferujących kolorową grafikę i najczęściej lepszy dźwięk od komputerów biurkowych poprzedniej dekady, a także wbudowany interpreter języka BASIC, który pozwolił całemu pokoleniu dzieciaków nauczyć się podstaw programowania.
Więcej informacji w artykule (po angielsku).
#informatyka #historia #ciekawostki
