KONKURSY organizowane przez IMPERIUM ROMANUM wciąż czekają na zgłoszenia. Poniżej dla przypomnienia terminy oraz odsyłacze po więcej szczegółów odnośnie nagród i szczegółów konkursów:
Archimedes był genialnym greckim naukowcem, który kierował pracami inżynieryjnymi przy obronie Syrakuz w trakcie drugiej wojny punickiej, w 214-212 roku p.n.e. Rzymianie szturmujący potężne mury miasta musieli mierzyć się z nietypowymi wynalazkami Archimedesa, w tym z lustrami!
Rzymskie wojska próbowały wielu ataków od morza. Archimedes doszedł do wniosku, że wykorzystując kilka luster ustawionych w taki sposób, aby odbijające się promienie słoneczne trafiały w jeden punkt na statku, będzie w stanie rozgrzać drewno do takiego stopnia, że pojawi się ogień. Wydarzenie to opisuje Lukian z Samosat – rzymski historyk z II wieku n.e. – w dziele „Rozmowy Zmarłych” twierdząc, że sposób okazał się skuteczny i wiele statków zostało zniszczonych.
Po dziś dzień trwają dywagacje, co stanowiło wspomniane lustra i umożliwiało odbicie promieni słonecznych. Pewna propozycja to np. tarcze z brązu lub miedzi, które skupiały promienie. W tym celu grecki naukowiec Ioannis Sakkas przeprowadził eksperyment w 1973 roku w okolicach Aten. Użyto 70 luster (z powłoką miedzianą), każde 1,5 na 1 metr, które ustawiono tak, aby wiązka światła kumulowała się w danym punkcie, znajdującej się w odległości 50 metrów, makiety rzymskiego okrętu wojennego. W ciągu kilku sekund doszło do pożaru, Warto nadmienić, że statek (podobnie jak antyczne) miał powłokę ze smoły/wosku, co mogło wspomagać podatność na ogień.
Co ciekawe, w 2010 w popularnym programie „Pogromcy mitów” wykorzystano 500 luster w celu podpalenia rzymskiego statku w odległości 120 m. Badaczom nie udało się jednak podpalić drewna i uznano, że światło mogło być użyte do oślepiania załogi statku.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 69 n.e. – po przegranej bitwie z wojskami Witeliusza pod Bedriakum, samobójstwo popełnił cesarz Marek Salwiusz Othon (w miejscowości Brikselum). Zrobił to, ponieważ chciał uratować Rzym przed rozlewem krwi w wojnie domowej. Witeliusz ruszył następnie na Rzym, gdzie ogłosił się nowym cesarzem.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Antyczna rzeźba ukazująca wojownika trzymającego za nogę umierające dziecko. Obiekt datowany na II-III wiek n.e. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Badacze mają różne interpretacje sceny. Uważa się, że mężczyzna to Achilles z ciałem Troilosa (syn Priama) lub Neoptolemos (syn Achillesa) z Astyanaksem (syn Hektora). Scena jest niezwykle dynamiczna i przedstawia moment zabicia chłopca.
Jak podaje opis muzealny, w XVI wieku przeprowadzono poprawki na rzeźbie i nadano twarzy mężczyzny rysy cesarza Kommodusa, który zapamiętany został jako okrutny władca.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Armia rzymska od początków swojego istnienia stanowiona była przez obywateli rzymskich, którzy posiadali majątek/ziemię pozwalający uzbroić się na bitwę. Zmiana nastąpiła pod koniec II wieku p.n.e., kiedy to Gajusz Mariusz po raz pierwszy wyciągnął rękę do ludzi bez ziemi (proletarii), oferując im służbę wojskową i formę egzystencji.
Wynikało to z problemów z poborem. Do armii zgłaszało się mało rekrutów, którzy nie widzieli większego sensu w walce, ryzykowania życiem oraz utraty wpływów z gospodarstwa. Mariusz w obliczu olbrzymiego zagrożenia ze strony Cymbrów i Teutonów (109 – 101 p.n.e.) zdecydował się na zaciąg ochotniczy, będąc w ten sposób zdolny do postawienia się masom barbarzyńskim. Ta praktyka była potem naśladowana przez kolejnych wodzów. Ludzie masowo zgłaszali się do legionów, wiedząc że nic poza głodem i biedą nie czeka ich w miastach. Co więcej, liczono na zyski z kampanii i ewentualny podział łupów, a nawet nadania ziemskie.
W historii ugruntowało się przekonanie, że Gajusz Mariusz przekształcił wojsko rzymskie z powszechnego na zawodowe. Nie jest to jednak prawda. Mariusz podobnie jak inni dowódcy rzymscy tego okresu (np. Scypion Młodszy) musiał mierzyć się z problemami rekrutacyjnymi. Nie porzucił jednak w zupełności poboru powszechnego i w dalszym ciągu do armii werbowano obywateli o odpowiednim cenzusie majątkowym.
Obywatele, którzy towarzyszyli wodzom w dłuższych kampaniach zaczęli traktować „wojaczkę” jako formę zawodu i zdobywali status weteranów. Co więcej, Republika potrzebowała regularnego wojska, które będzie w stanie stacjonować w odległych prowincjach (np. Hiszpanii). Takiego zdania jest R. E. Smith, który dodatkowo podejrzewał że wojsko rzymskie I wieku p.n.e. dzielić się zaczęło na legiony:
+ stałe – stacjonujące na granicach państwa; złożone w dużej mierze z ochotników (często z długim stażem), którzy widzieli w armii sposób na życie. Co istotne, uzbrojenie stopniowo się ujednolicało; różnice pomiędzy cenzusami przestały być dostrzegane.
+ chwilowe – organizowane na wypadek wojny i krótkich operacji wojennych; stanowione w dużej mierze z poboru i przez młodych ludzi.
Wraz ze zwycięstwem w wojnie domowej w roku 31 p.n.e., Oktawian August stanął przed decyzją, jak zapewnić sobie lojalność wszystkich legionów i uniknąć w przyszłości wystąpienia zbuntowanego ambitnego wodza, który zaskarbi sobie lojalność nowych wojsk. Przykłady Mariusza, Sulli, Cezara – wodzów którzy zdobyli zaufanie swoich legionów – dowodzi, że wciąż realnym było zagrożenie ze strony potencjalnych oponentów.
Z tego względu Oktawian August podjął decyzję o odejściu od mieszanej armii: złożonej z zawodowców oraz obywateli z poborów. Co roku żołnierze składali przysięgę (sacramentum militare) na wierność Rzymowi i konsulowi. Z racji na fakt, że August oficjalnie zasiadał w senacie między dwoma konsulami, posiadał insygnia konsularne (fasces) i posiadał tzw. imperium consulare maius, lojalność była składana właśnie jemu.
August zdecydował się ustanowić armię w pełni zawodową, do której zwerbować mógł się każdy kto posiadał obywatelstwo rzymskie. M. Cary oraz H. H. Scullard twierdzą, że bardzo prawdopodobnym jest to, że w przypadku braku obywateli rzymskich lub ich niewystarczającej ilości w danych regionie, godzono się na wcielenie do legionów lokalnej społeczności. Tego typu podejście stopniowo wzrosło w II wieku n.e. Jako przykład podano Brytanię, która w I wieku n.e. posiadała jedynie około 50 tysięcy obywateli rzymskich przy prawie dwumilionowej populacji na terenach kontrolowanych przez Rzymian.
August w celu zachęcenia obywateli do wstępowania do armii zdecydował się nawet zagwarantować jednorazowy bonus w wysokości 3000 denarów (w roku 5 n.e.). W celu pokrycia wydatków na wojsko powstał specjalny skarbiec wojskowy (aerarium militare); co więcej August nałożył 5% podatek od spadków oraz 1% od aukcji/sprzedaży. Najczęstszą praktyką było wciąż nadawanie ziemi weteranom po służbie, co było zwłaszcza popularne w koloniach. Legionista mógł liczyć na żołd w wysokości 225 denarów na rok.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
@imperiumromanum trochę duży ten jednorazowy dodatek. Skoro roczny żołd to 225 denarów, to miesięcznie wychodzi ok. 19 denarów. Dla ułatwienia przyjmijmy, że to była średnia pensja wojaka, a przekładając na obecne czasy to wynosi ok. 4000 zł. Więc jednorazowy dodatek 3000 denarów to byłoby jakieś 640 000 zł (160 miesięcznych pensji). Dla jednego żołnierza. Czy którekolwiek państwo na świecie byłoby na tyle bogate, żeby coś takiego sponsorować?
Tego dnia, 55 p.n.e. – Ptolemeusz XII Neos Dionizos, po obaleniu (dzięki rzymskiej interwencji) swej córki Bereniki IV, przejął ponownie władzę w Egipcie. Armia pod dowództwem prokonsula Syrii, Aulusa Gabiniusza (który dostał od Ptolemeusza 10.000 talentów łapówki) pokonała Archelaosa – męża Bereniki – który zginął w walce, i zdobyła Egipt. Ptolemeusz objął ponownie tron, a pierwszym jego krokiem w drugim okresie sprawowania władzy było zamordowanie rządzącej dotychczas córki Bereniki IV i jej zwolenników.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymski fresk ukazujący nimfę Io, która pozostaje pod nadzorem w świątyni Hery w Argos, chroniąc ją przez zalotami Zeusa. Io ukazana jest z rogami bydlęcymi. Obiekt odkryto w Pompejach i datowany jest na I wiek n.e. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Isca Augusta był to rzymski fort i ośrodek miejski, którego pozostałości znajdują się niedaleko lub w Caerleon, w południowej Walii. W tym miejscu obozował legion II Augusta, który brał udział w inwazji Klaudiusza w roku 43 n.e. Był to jeden z trzech stałych obozów rzymskich na terenie Brytanii, który zachował się do późnego Cesarstwa.
Obóz powstał w 74/75 roku n.e. w trakcie kampanii Sekstusa Juliusza Frontinusa, który prowadził walki w zachodniej Brytanii. Rzymska obecność na tych terenach pozostała do początków IV wieku n.e.
Na miejscu znajdują się pozostałości po amfiteatrze, termach, koszarach oraz mury fortu (mające 3,7 m wysokości). W Caerleon znajduje się National Roman Legion Museum, w którym na ekspozycji wystawione zostały artefakty odkryte na obszarze Isca Augusta (monety, broń itd.).
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 43 p.n.e. – w bitwie pod Forum Gallorum wojska senackie i Gajusza Oktawiana pokonały Marka Antoniusza. Kilka dni później wiadomość o zwycięstwie sił senackich dotarła do Rzymu. Senat zarządził w dniu 21 kwietnia święto dziękczynne i ogłosił trzech dowódców Triumviri rei publicae constituendae (komisją trzech dla ustanowienia spraw republiki). Według relacji Appiana bitwa ta była frontalnym zderzeniem się legionów.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymskie malowidło ukazujące młodego asystenta w trakcie oficjalnego rytuału
Rzymskie malowidło ukazujące młodego asystenta w trakcie oficjalnego rytuału (tzw. camillus), który trzyma w rękach naczynie. Zgodnie z rzymską tradycją camillus musiał być poniżej wieku dojrzewania, a oboje rodzice musieli być przy życiu. Chłopiec zazwyczaj pochodził z bogatego rodu.
Fresk odkryto w Herkulanum i datowany jest na I wiek n.e. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, obchodzono Cerealia (Cereales), święto ku czci bogini Cerery (Ceres), trwające od 12 do 19 kwietnia. Połączone było z igrzyskami (ludi Cereales). Owidiusz wspomina, że w czasie Ceraliów do ogonów lisów przywiązywano małe, palące się pochodnie. Zwierzęta były następnie wypuszczane na arenę Circus Maximus. Nieznane są powody takiego rytuału. Uważa się, że taki zabieg wpływał pozytywnie na wzrost plonów i chronił je przed wszelkimi chorobami. Owidiusz podaje wytłumaczenie tego rytuału w mitycznej historii. Chłopiec z prowincji przyłapał lisa na wykradaniu kurczaków. Zdecydował się go podpalić, nie przewidział jednak, że zwierzę ruszy na pole i spali wszystkie plony poświęcone bogini Ceres. W czasie Ludi Ceriales miały miejsce igrzyska (ludi circenses), zabawy, wyścigi rydwanów, a od 175 roku p.n.e. także występy teatralne (ludi scaenici).
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymski polityk Lucjusz Korneliusz Sulla Felix znany również jako Sulla żył w latach 138-78 r. p.n.e. W historii Rzymu zapisał się jako jedna z bardziej kontrowersyjnych postaci Republiki Rzymskiej. Jako sprawny wojskowy i polityk znany jest z pierwszej rzymskiej wojny domowej oraz przyjęcia urzędu dyktatora (82 p.n.e.) na czas dożywotni. Cechował się okrutnością w pozbywaniu się przeciwników politycznych. W ogromnej karierze Sulli dużą rolę odgrywała pewna bogini wojny, Bellona.
Wyznawca Bellony
Bellona była rzymską boginią wojny, pierwotnie pochodzenia sabińskiego. Do jej głównych atrybutów należy wojskowy hełm, miecz, pochodnia, czterokonny rydwan. Uważana jest za siostrę bądź małżonkę boga wojny Marsa. Zarówno jak Mars, Bellona jest mocno powiązana z wojną, zwłaszcza z jej aspektami żądzy krwi i zniszczenia.
Sulla jako pretor w Kapadocji podczas wojen z Mitrydatesem VI spotkał się z kultem anatolijskiej bogini Ma. Rzymianie, którzy zetknęli się z tym kultem, zaczęli utożsamiać Ma z Belloną. Powstały kult Ma-Bellony rozpowszechnili legioniści Sulli. Kult bogini był bardzo krwawy. 24 marca w dzień zwany Dies sanguinis (Dzień Krwi), kapłani Bellony – bellonari – rytualnie okaleczali się i pili krew. Święto Bellony było obchodzone również 3 czerwca. Jej kult był powszechny również w wojsku.
Do celu po trupach
Ponoć zwycięstwa i szczęście Sulli miały być sprawką bogini Bellony. W ostatnim roku wojny ze sprzymierzeńcami (bellum sociale) w 88 r. p.n.e. Lucjusz Korneliusz Sulla odseparował blokadę miasta Noli od Pompejów i odniósł zwycięstwo, zdobywając miasto Pompeje oraz Aeclanum. Przed bitwą Bellona ukazała mu się we śnie, polecając mu wyeliminowanie jego politycznych przeciwników, co Sulla uczynił.
W ostatecznej bitwie I wojny domowej (83-82 p.n.e) rozegranej pod Bramą Porta Collina Sulla odniósł decydujące zwycięstwo. Po wygranej kazał się mianować dyktatorem na czas nieokreślony. Jako dyktator krwawo rozliczył się ze swoimi wrogami i z każdym, kto mógł zagrozić jego rządom. Nastał wtedy czas terroru i represji, które dosięgnęły wielu obywateli. Po wygranej bitwie pod Porta Collina Sulla przewodniczył posiedzeniu senatu w świątyni Bellony znajdującej się na Polu Marsowym. Zaplanował czas spotkania w dzień i czas, kiedy wykonywano egzekucję na więźniach oskarżonych o zdradę. Wszystko odbyło się tak, aby senatorowie wszystko dokładnie słyszeli. W czasie swojej dość krótkiej 3-letniej dyktatury wprowadził szereg reform w senacie i konfiskował majątki przeciwników, oddając je swoim stronnikom. Sulla przekonany na podstawie dawnej przepowiedni, że pozostało mu niewiele życia, udał się na polityczną emeryturę w 79 r. p.n.e.
Świątynie Bellony
Sulla dla uczczenia swoich zwycięstw wybudował świątynie Bellony w pobliżu Porta Collina, gdzie odbyła się jego decydująca bitwa. Wybudowana według inskrypcji w 82 p.n.e i była związana z kultem Ma-Bellony. Możliwe jest, że przez Sullę zostało wybudowane również Sanktuarium Bellony na Kapitolu. Sanktuarium przypadkowo zburzono w 48 p.n.e. Po zniszczeniu świątyni, natknięto się na słoje z ludzkim mięsem, co świadczy o krwawych i szalonych praktykach kultu Ma-Bellony.
Sulla i Bellona- zgrana para
Analizując brutalną karierę Sulli, przez którą zyskał sławę okrutnika, Rzym na długo go zapamiętał. Polityk i pisarz rzymski, Katon Młodszy spytał raz swojego nauczyciela, dlaczego nikt nie zabił Sulli. Od nauczyciela dostał odpowiedź: “Bo się go bardziej boją, niż nienawidzą”. Lucjusz Korneliusz Sulla jak Bellona, na polach bitew odnosił zwycięstwa i siał terror.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Mocowanie rzymskie – wykonane z miedzi – będące częścią naczynia lub trójnoga, w kształcie popiersia młodego Nerona. Obiekt datowany na na lata 49-60 n.e.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 238 n.e. – współcesarz rzymski Gordian II zginął broniąc Kartaginy przed legionami pod wodzą Capellianusa. Rządzący z nim ojciec Gordian I popełnił po śmierci syna samobójstwo.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
