7 sierpnia 1982 roku podczas meczu drużyn Red Sox i White Sox na stadionie Fenway Park Jim Rice uratował życie młodemu chłopcu .
Była to czwarta runda, w której White Sox prowadzili 3:0, a drugi bazowy Red Sox Dave Stapleton faulował piłkę nad pierwszą bazą.
Czteroletni Jonathan Keane, siedzący dwa rzędy nad ziemianką obok ojca, Toma i 2-letniego brata, nie miał czasu zareagować. Piłka uderzyła go w twarz.
Tom początkowo myślał, że piłka uderzyła w ziemiankę, potem spojrzał w bok i zobaczył, jak jego syn pochyla się, pokryty krwią i krzyczy. Jonathan miał dużą ranę na czole, a wszyscy wokół gorączkowo wzywali pomocy.
Rice szybko wkroczył do akcji , chwytając chłopca i trzymając go w ramionach, pobiegł do ziemianki. Lekarz zespołu Arthur Pappas zadzwonił do Szpitala Dziecięcego, podczas gdy zespół medyczny zajmował się Jonathanem. Zawieźli go do szpitala. Później lekarze podkreslili, że szybkie działania Rice'a odegrały kluczową rolę w przeżyciu chłopca.
Przez to że terytorium Rosji na mapie prezentuje się jako zwarta struktura powoduje że fakt bycia przez Rosję imperium kolonialnym ma bardzo ciężko przebić się do świadomości ludzi. Kolonie kojarzą się większości z jakimś terenem daleko za morzem a nie czymś co może istnieć zaraz za granicą. Rosja to nie federacja, to kraj macierzysty z koloniami
Pod tym zdjęciem na Reddit zagorzałą dyskusja, że demonizacja ruskich sołdatów była wytworem w dużej mierze propagandy Goebbelsa.
Wrzucam więc tłumaczenie z angielskiej wersji wikipedii.
Armie aliantów zachodnich i Armia Czerwona dopuszczały się przemocy na tle seksualnym podczas przedostawania się ich żołnierzy do III Rzeszy oraz w okresie okupacji . [10] Masowe gwałty dokonane przez żołnierzy radzieckich rozpoczęły się po raz pierwszy podczas bitwy o Rumunię i podczas ofensywy budapeszteńskiej na Węgrzech . [9] Na terenie nazistowskich Niemiec zaczęła się ona 21 października 1944 r., kiedy oddziały Armii Czerwonej przekroczyły most na rzece Angerapp (wyznaczający granicę niemiecko-polską ) i dokonały masakry w Nemmersdorfie , zanim zostały odparte na kilka godzin później.
Większość ataków miała miejsce w sowieckiej strefie okupacyjnej; szacunki dotyczące liczby Niemek zgwałconych przez żołnierzy radzieckich sięgały nawet 2 milionów. [11] [12] [13] [14] Według historyka Williama Hitchcocka w wielu przypadkach kobiety były ofiarami powtarzających się gwałtów, niektóre nawet 60–70 razy. [15] Na podstawie rosnących wskaźników aborcji w kolejnych miesiącach i współczesnych raportów szpitalnych, [13] uważa się, że w Berlinie zgwałcono co najmniej 100 000 kobiet , a szacunkowo 10 000 kobiet zmarło w następstwie tego gwałtu. [16] Ogółem liczbę zgonów kobiet w związku z gwałtami w Niemczech szacuje się na 240 000. [2] [17] Antony Beevor opisuje to jako „największe zjawisko masowego gwałtu w historii” i stwierdza, że w samych Prusach Wschodnich , Pomorzu i Śląsku zgwałcono co najmniej 1,4 miliona kobiet . [18] Według sowieckiej korespondentki wojennej Natalii Gesse, żołnierze radzieccy gwałcili Niemki w wieku od ośmiu do osiemdziesięciu lat. Nie oszczędzono także sowieckich i polskich kobiet. [19] [20] [21] Kiedy generał Cygankow, szef wydziału politycznego I Frontu Ukraińskiego , doniósł Moskwie o masowych gwałtach na sowieckich kobietach deportowanych do Niemiec na prace przymusowe, zalecił, aby uniemożliwić im opisywanie swoich trudne chwile po powrocie do Rosji.
Kiedy jugosłowiański polityk partyzancki Milovan Djilas poskarżył się na gwałty w Jugosławii , Józef Stalin podobno stwierdził, że powinien „zrozumieć, jeśli żołnierz, który przeszedł tysiące kilometrów przez krew, ogień i śmierć, bawi się z kobietą lub bierze jakiś drobiazg”. [23] Innym razem, gdy powiedziano mu, że żołnierze Armii Czerwonej molestowali seksualnie niemieckich uchodźców, podobno powiedział: „Za dużo pouczamy naszych żołnierzy; pozwólmy im wykazać się inicjatywą”. [24] Niemniej jednak nie zachowały się żadne dokumenty potwierdzające, że gwałt był prawnie usankcjonowany. [24]
Konstantin Rokossowski wydał rozkaz nr 006, próbując skierować „uczucia nienawiści na walkę z wrogiem na polu bitwy”, co przyniosło niewielki skutek. [19] Było też kilka arbitralnych prób sprawowania władzy. Na przykład mówi się, że dowódca jednej z dywizji strzeleckich „osobiście zastrzelił porucznika, który ustawiał grupę swoich ludzi przed Niemką leżącą z rozpostartymi orłami na ziemi”. [19]
Jedna z niewielu dobrych rzeczy, które dali nam ruscy jako narodowi polskiemu: przyczyna do zakorzenienia wielopokoleniowej nieskrępowanej nienawiści w ich stronę. Niestety USA i kraje zachodnie nie dostały takiego prezentu od nich.
Moi dziadkowie i babcie pochodzą z (i tam spędzili lata wojenne) Ukrainy, Litwy, Lubelszczyzny i Mazowsza. I niezależna relacja każdego z nich z tamtych czasów była taka, że przejście armii czerwonej to była istna biblijna plaga. Powszechne było np. smarowanie się gnojówką przez kobiety, żeby sołdaty nie chcieli ich tykać ale czasami nawet to nie działało.
@alaMAkota Ruskie doskonale wiedzieli gdzie kończy się okupowana Polska a gdzie zaczyna Trzecia Rzesza. Po przekroczeniu granicy i wkroczeniu do miast takich jak Bytom, Gliwice czy Zabrze, rozpoczęło się absolutne piekło. Nie trzeba było za bardzo wysiedlać ludzi z tych terenów - sami uciekali gdzie tylko mogli. A tych co zostali umieszczono w obozach koncentracyjnych takich jak na Zgodzie w Świętochłowicach albo wysłano do Donbasu/wgłab Rosji żeby swoją cieżką pracą odpłacili za wojnę, którą rozpoczęli przywódcy siedzący w wygodnych gabinetach. Niektóre kobiety rodziły potem skośnookie dzieci.
Ci ludzie to ślązacy, potomkowie tych ludzi żyją na górnym śląsku do dziś. Ci, których usadowiono po Polskie stronie w międzywojniu mieli więcej szczęścia niż ich rodziny u Niemca. Dzisiaj nazywamy to Tragedią Górnośląską.
Portret Pawła Batickiego, marszałka Związku Radzieckiego i laureata tytułu „Bohatera Związku Radzieckiego”., uważanego za największe wyróżnienie w społeczeństwie sowieckim. W 1953 r. osobiście zastrzelił ministra spraw wewnętrznych Ławrientija Berii podczas międzypartyjnej walki o władzę.
W czasie II wojny światowej (w ZSRR znanaje pod nazwą tzw wielkiej wojny ojczyźnianej) zajmował decyzyjne stanowiska w armii. Był szefem sztabu, od czerwca 1943 forsował Dniepr pod Kaniowem, następnie zdobył Czerkasy będąc dowódcą 73 Korpusu Strzeleckiego, wchodzącego w skład 52 Armii 2 Frontu Ukraińskiego.
Odegrał ważną rolę w operacji korsuńsko-szewczenkowskiej w styczniu-lutym 1944, gdy jego korpus wziął udział w okrążeniu i likwidacji dużego zgrupowania wojsk niemieckich. W marcu 1944 73 Korpus jako pierwszy sforsował Prut i wkroczył do Rumunii, gdzie zasłynął z ograbiania wszystkiego co miało nawet najmniejsza wartość.
W nagrodę grabił poniemieckie majątki w ramach 1 Frontu Białoruskiego. Na jego czele przełamał niemiecką obronę na południe od Bobrujska, zdobył Baranowicze, Brześć i z iście słowiańska fantazją sforsował z marszu Bug. Następnie we wrześniu 1944 wziął udział w zdobyciu i plądrowaniu Pragi(z Czechosłowacji łącznie wyjechało 6500 wagonów łupów). Wraz 3 Frontem Białoruskim wziął udział w wyścigu o zdobycie Berlina idąc od strony Prus Wschodnich. Wojnę zakończył w stopniu generała majora.
Najistotniejszym wydarzeniem w życiu Batickiego i sprężyną jego późniejszej kariery na najważniejszych stanowiskach dowódczych w siłach zbrojnych ZSRR był udział, wraz z marsz. Gieorgijem Żukowem i gen. Kiriłłem Moskalenką, w aresztowaniu na polecenie Nikity Chruszczowa i innych spiskowców, Ławrientija Berii na posiedzeniu Prezydium Rady Ministrów ZSRR w dniu 26 czerwca 1953. Następnie Baticki był osobiście odpowiedzialny za pilnowanie więźnia oraz za przygotowania do jego tajnego procesu i rozstrzelania w bunkrze dowództwa Moskiewskiego Okręgu Wojskowego w grudniu 1953. Jako pierwszy strzelił Berii z pistoletu w twarz podczas egzekucji. Za wzorowe wypełnienie tych zadań otrzymał awans do stopnia generała pułkownika.
W 1965 otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego, a w 1968 został marszałkiem Związku Radzieckiego
