Onestone

190 753 + 10 = 190 763

Po drodze owce, ale nie wyglądały na bojowo nastawione;)

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#rowerowyrownik

339 322,77 - 2,0 = 339 320,77

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#ksiezycowyspacer

#heheszki #alkohol

Astronautka NASA Nichole Ayers niedawno uchwyciła oszałamiające zdjęcie rzadkiego zjawiska atmosferycznego znanego jako sprite , będąc na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, gdy przelatywała nad Meksykiem i południowymi Stanami Zjednoczonymi.

Źródło

#nasa #ciekawostki #zjawiskaatmosferyczne

#heheszki #humorobrazkowy

Dziś wpis o niezwykle efektownym i sprytnym motylu, mistrzu kamuflażu – Sesia apiformis, czyli przezierniku osowcu.

To duży motyl z rodziny przeziernikowatych, osiągający rozpiętość skrzydeł 30–50 mm (samice są wyraźnie większe od samców). Dorosłe osobniki znakomicie naśladują szerszenia: mają żółto-czarne pasy na odwłoku, przezroczyste skrzydła i charakterystyczne „epolety” na tułowiu. Ich sylwetka i sposób poruszania się do złudzenia przypominają groźnego owada, co chroni je przed drapieżnikami – to przykład mimikry Batesa.

Przeziernik osowiec występuje w całej Europie, na Bliskim Wschodzie, a także został zawleczony do Ameryki Północnej. Najchętniej zasiedla parki, aleje topolowe, brzegi rzek, tereny wilgotne i zadrzewienia, gdzie rosną topole – jego główna roślina żywicielska. Preferuje otwarte stanowiska z dobrym dostępem światła przy podstawie pnia, bo właśnie tam samice składają jaja.

Samica składa od kilkuset do nawet 2000 jaj u podstawy pnia lub na korzeniach topoli, rzadziej wierzb i olch.

Larwy wylęgają się od czerwca, wgryzają się w korę i żerują przez 2–3 lata w dolnej części pnia i korzeniach, drążąc długie, szerokie korytarze. W ostatnim stadium mogą osiągać nawet 55 mm długości.

Przed przepoczwarczeniem larwa buduje mocny kokon z wiórów i jedwabiu tuż pod cienką warstwą kory, tuż przy przyszłym otworze wylotowym.

Dorosłe motyle pojawiają się od połowy maja do połowy sierpnia, najczęściej w ciepłe, słoneczne poranki. Po wyjściu z poczwarki przez kilka godzin odpoczywają na pniu, rozprostowując skrzydła.

Larwy przeziernika osowca mogą poważnie uszkadzać drzewa – ich żerowanie prowadzi do powstawania licznych otworów u podstawy pnia, a silnie zaatakowane drzewa mogą stopniowo zamierać. Charakterystyczne są widoczne otwory wylotowe i pozostałości po poczwarkach przy podstawie topól.

Ciekawostki:

Dorosłe motyle nie pobierają pokarmu – mają zredukowaną ssawkę.

Przeziernik osowiec jest aktywny w ciągu dnia i bardzo rzadko daje się zaobserwować w locie, bo świetnie się maskuje i przesiaduje na pniach drzew.

Gatunek ten nie jest zagrożony – występuje powszechnie tam, gdzie rosną topole.

#porannyrobal #motyle

Dziś wpis o jednym z najgroźniejszych szkodników upraw kukurydzy na świecie – Diabrotica virgifera , czyli stonce kukurydzianej.

Dorosłe chrząszcze są niewielkie, mierzą około 5–6 mm długości. Mają wydłużone, zielonożółte ciało z charakterystycznymi czarnymi paskami na pokrywach skrzydeł. Ich głowa i przedplecze są błyszcząco żółte, a odnóża żółtawe z ciemniejszymi brzegami. Larwy są smukłe, białe do jasnożółtych, z brązową głową i ciemną płytką na końcu odwłoka.

Gatunek pochodzi z Ameryki Środkowej, ale wraz z rozwojem upraw kukurydzy rozprzestrzenił się na cały obszar USA i południowej Kanady. Od lat 90. XX wieku jest inwazyjny w Europie – pierwsze ogniska pojawiły się w okolicach Belgradu, a dziś występuje w większości krajów uprawiających kukurydzę na kontynencie. Chrząszcze potrafią aktywnie przemieszczać się na odległość kilku kilometrów rocznie, a w sprzyjających warunkach nawet do 60–100 km w ciągu roku.

Gatunek jest jednopokoleniowy – zimuje w postaci jaj w glebie, najczęściej na głębokości 5–20 cm, w pobliżu korzeni kukurydzy.

#porannyrobal #chrzaszcze

Ostatnio były owady ładne, dziś pora na wpis czymś, co raczej nie kojarzy się z pięknem - Blaptica dubia, czyli karaczan argentyński, jeden z najchętniej hodowanych owadów karmowych na świecie!

To średniej wielkości karaczan osiągający 40–45 mm długości. Dorosłe osobniki są ciemnobrązowe do czarnych, z jaśniejszymi, pomarańczowymi plamkami na grzbiecie, które najlepiej widać w dobrym świetle. Gatunek jest wyraźnie dymorficzny płciowo: samce mają w pełni rozwinięte skrzydła, natomiast samice posiadają tylko krótkie, szczątkowe pokrywy skrzydłowe (ok. 1/4 długości ciała). Ani dorosłe, ani młode nie potrafią wspinać się po gładkich powierzchniach, co bardzo ułatwia ich hodowlę.

Naturalnie występuje w Ameryce Południowej – m.in. w Brazylii, Argentynie i Urugwaju. Preferuje ciepłe, wilgotne środowiska tropikalne, często przebywa w pobliżu rozkładającej się materii organicznej lub w ściółce leśnej.

Samica nosi jaja w kapsule (ooteka), z której po ok. 48–64 dniach wykluwają się młode, jeszcze wewnątrz ciała matki. W sprzyjających warunkach (25–30°C, wilgotność powyżej 60%) samica może urodzić 20–40 młodych miesięcznie. Dorosłe osobniki żyją do 2 lat, przy czym samice żyją nieco dłużej niż samce.

Dlaczego jest popularny w świecie terrarystów?

Bo jest idealnym owadem karmowym: bogaty w białko, witaminy i minerały, stanowi świetny pokarm dla gadów, płazów i ptaków egzotycznych.

Nie wspina się po gładkich powierzchniach, nie lata, nie hałasuje i nie wydziela nieprzyjemnego zapachu przy prawidłowej pielęgnacji.

Zaletą jest też duża liczba potomstwa i szybki cykl życiowy pozwalają na utrzymanie stabilnej kolonii nawet w warunkach domowych.

#karaczany #porannyrobal

189 698 + 5 = 189 703

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#rowerowyrownik

Wczoraj był piękny pluskwiak z Azji, a dziś jednen z piękniejszych chrząszczy Ameryki Północnej – Chrysina gloriosa.

To średniej wielkości chrząszcz (20–30 mm długości), który zachwyca intensywnie zielonym, metalicznym ubarwieniem i srebrzystymi paskami na pokrywach skrzydeł. Te lśniące pasy powstają dzięki unikalnej strukturze chityny – uporządkowanej w tzw. ciekłokrystaliczne warstwy, które odbijają światło w charakterystyczny sposób. Czasem spotyka się także bardzo rzadkie formy czerwone lub fioletowe.

Chrysina gloriosa występuje w południowych stanach USA (góry południowo-wschodniej Arizony, południowy Nowy Meksyk, południowo-zachodni Teksas) oraz w północnym Meksyku. Preferuje wyższe partie gór, gdzie dominuje jałowiec. Gatunek ten jest reliktem chłodniejszego i wilgotniejszego klimatu plejstocenu, a obecnie jego zasięg jest ograniczony do wyżej położonych lasów.

Dorosłe chrząszcze aktywne są od czerwca do sierpnia, zarówno w dzień, jak i w nocy. Żywią się igłami jałowca, a dzięki swojemu ubarwieniu doskonale się na nim maskują. Larwy rozwijają się w glebie lub w rozkładającym się drewnie, szczególnie w butwiejących pniach platanów.

Lśniące, zielono-srebrne ubarwienie nie jest wynikiem pigmentów, lecz mikrostruktury chityny, która odbija światło na różne sposoby.

Mimo efektownego wyglądu, gatunek ten nie jest zagrożony i bywa lokalnie bardzo liczny.

Chrząszcz ten, choć żywi się głównie liśćmi, może także pełnić rolę zapylacza, odwiedzając kwiaty jako miejsce schronienia lub żerowania.

#chrzaszcze #porannyrobal

#heheszki #humorobrazkowy

Zgromadzenie Ogólne Sędziów Trybunału Konstytucyjnego podjęło uchwałę o przeniesieniu w stan spoczynku sędzi TK Krystyny Pawłowicz z dniem 5 grudnia br. - wynika z pisma, do którego w środę dotarła Polska Agencja Prasowa.

https://www.pap.pl/aktualnosci/zrodlo-pap-jest-decyzja-o-przeniesieniu-sedzi-tk-krystyny-pawlowicz-w-stan-spoczynku

#polityka #wiadomoscipolska

339 247,0 - 1,1 = 339 245,9

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#ksiezycowyspacer

Dziś wpis o jednym z najbardziej efektownych owadów Azji Południowo-Wschodniej – Pyrops candelaria, znanym też jako „latarniowiec”.

Jest to duży pluskwiak z rodziny fulgorytów, osiągający długość nawet 7–8 cm z wyrostkiem głowowym. Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest wydłużony, czerwono-pomarańczowy „dziób” z białymi plamkami oraz niezwykle barwne skrzydła: przednie są zielone z żółtymi poprzecznymi pasami tworzącymi kształt litery X, tylne – żółtopomarańczowe z czarną obwódką na końcach. Głowa i tułów są również jaskrawo ubarwione, co czyni tego owada wyjątkowo atrakcyjnym dla kolekcjonerów.

Pyrops candelaria występuje w południowych Chinach, Wietnamie, Tajlandii, Laosie, Kambodży, Malezji, Hongkongu i na Tajwanie. Najczęściej spotkać go można na drzewach owocowych, zwłaszcza longanie i liczi.

Podobnie jak inne fulgoryty, Pyrops candelaria odżywia się ssąc soki roślinne – jego długi ryjek przebija korę drzew, umożliwiając pobieranie płynów z łyka. Dorosłe owady preferują drzewa longan i liczi, natomiast larwy rozwijają się głównie na innych gatunkach drzew, takich jak Triadica sebifera i Acacia confusa. Żerowanie tego gatunku może powodować szkody w sadach owocowych, zwłaszcza w rejonach, gdzie owad pojawia się masowo.

Gatunek ten bywa inwazyjny – od 2018 roku notowany jest jako szkodnik na Tajwanie, gdzie jego larwy i dorosłe mogą powodować straty w uprawach longanu i liczi.

Barwne ubarwienie oraz nietypowy „dziób” czynią go jednym z najbardziej rozpoznawalnych owadów Azji i popularnym obiektem kolekcjonerskim.

#owady #porannyrobal

Nowy mesh generuje statystyki miesięczne. Nie spodziewałem się, że aż tyle tego będzie. Jakbym miał strzelać, to w max 1 TB.

#mesh #router #internet

Dziś wpis o jętce pospolitej (Ephemera vulgata) – jednym z najbardziej rozpoznawalnych i charakterystycznych owadów naszych wód.

To średniej wielkości jętka: dorosły osobnik osiąga 14–22 mm długości ciała, a rozpiętość skrzydeł sięga nawet 4,5 cm. Ciało jest żółtobrązowe lub brunatne, na każdym segmencie odwłoka widoczne są szerokie, trójkątne, ciemne plamy. Skrzydła są przezroczyste, z wyraźnym, brązowym plamkowaniem i gęstym użyłkowaniem. Charakterystyczne są także trzy bardzo długie przysadki odwłokowe (czyli „ogonki”), które mogą być nawet dłuższe niż reszta ciała. Oczy są duże i dobrze widoczne, a narządy gębowe dorosłych są uwstecznione – imago nie pobiera pokarmu.

Jętka pospolita występuje niemal w całej Europie, a także w Azji i Afryce. Preferuje brzegi czystych, stojących lub wolno płynących zbiorników wodnych o piaszczystym lub mulistym dnie. Nad wodami można obserwować liczne roje tych owadów, czasem składające się z tysięcy osobników.

Larwy rozwijają się w osadach dennych przez 2–3 lata, żywiąc się martwą materią organiczną.

Dorosłe osobniki pojawiają się latem, najliczniej w czerwcu, a ich życie trwa zwykle do 4 dni – samce giną jeszcze szybciej. Nie pobierają pokarmu i żyją wyłącznie w celu rozrodu.

Jętki są znane z widowiskowych rójek – to wtedy samce wykonują „taniec godowy” nad wodą, a samice po zapłodnieniu składają jaja, zanurzając odwłok w powierzchnię wody.

Larwy jętki pospolitej mają silnie spłaszczone ciało i długie, owłosione przysadki odwłokowe, które pomagają im przyczepiać się do podłoża i kamuflować w mule.

Są ważnym ogniwem ekosystemu wodnego – stanowią pokarm dla wielu ryb i ptaków, a także przyczyniają się do rozkładu materii organicznej.

Obecność jętki pospolitej świadczy o dobrej jakości wody – gatunek ten wymaga czystych zbiorników do rozwoju.

#porannyrobal #jetki

Poproszę 3 kilo piorunów.

Edit: dzięki! Ukroiło się 33 i zaliczone xd

#hejtowyzwanie

No i, niestety, nie udało się pobić rekordu. Patryk Świętochowski zakończył swoją przygodę po 1328 km.

#bieganie #biegiultra #dookolapolski

339 644,19 - 1,5 = 339 642,69

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#ksiezycowyspacer

Dziś wpis o jednym z najważniejszych i najbardziej znanych gatunków termitów na świecie – Coptotermes formosanus, zwanym też termitem formozańskim.

Coptotermes formosanus to niewielki, blado zabarwiony owad społeczny, którego robotnice osiągają długość ok. 3–4 mm, a królowa i król – około 6–7 mm. Gatunek ten pierwotnie pochodzi z Azji Wschodniej (Chiny, Tajwan, Japonia), ale został zawleczony do wielu krajów, m.in. do Stanów Zjednoczonych, gdzie stał się bardzo inwazyjny i problematyczny.

Termity formozańskie tworzą ogromne kolonie, w których żyją miliony osobników podzielonych na kasty: królową i króla (odpowiedzialnych za rozród), robotnice (budują gniazda, karmią larwy, zdobywają pokarm) oraz żołnierzy (chronią kolonię przed drapieżnikami). Kolonie mogą funkcjonować przez wiele lat, a królowa dożywa nawet 50 lat.

Podstawą diety są wszelkie materiały zawierające celulozę: drewno, papier, karton, a nawet tkaniny. Dzięki obecności symbiotycznych pierwotniaków w przewodzie pokarmowym termity potrafią trawić celulozę, rozkładając nawet bardzo twarde drewno.

Coptotermes formosanus jest jednym z najgroźniejszych szkodników drewna na świecie – powoduje ogromne straty finansowe w budownictwie, niszcząc konstrukcje drewniane, meble, książki i archiwa.

Gatunek ten buduje rozległe systemy tuneli i gniazd, często ukrytych głęboko pod ziemią lub w ścianach budynków.

Termity formozańskie są bardzo odporne i szybko się rozmnażają, co sprawia, że walka z nimi jest trudna i kosztowna.

#termity #porannyrobal