Tego dnia, 217 n.e. – w drodze do miasta Karre zamordowano cesarza Karakallę. Śmierć zadano mu w czasie postoju i oddawania moczu. Uczyniono to z podpuszczenia prefekta pretorianów – Makrynusa. Żołnierze okrzyknęli go cesarzem, co wkrótce potwierdził senat.
Tego dnia, 451 n.e. – Hunowie splądrowali miasto Divodurum Mediomatrici, obecne francuskie Metz. W 450 roku n.e. Hunowie rozpoczęli najazd na Germanię i Galię. Splądrowania nie uniknęły także miasta takie jak Colonia Agrippinensis (dziś Kolonia), Magoontiacum (Moguncja), Colonia Augusta Treverorum (Trewir), Argentorate (Strasburg), Durocortorum Remorum (Reims) i inne.
Tego dnia, 46 p.n.e. – Juliusz Cezar odniósł zwycięstwo w bitwie pod Tapsus w Tunezji. Główne siły pompejańczyków pod wodzą Scypiona Metellusa Nazyki podążały za armią Cezara. Cezarianie przygotowali się do obrony – w tym celu zbudowali umocnienia polowe w poprzek pobliskiej laguny. Wojska Scypiona wzmocnione silami króla Numidów Juby otoczyły cezarian budując fortyfikacje wokół jego stanowisk. Ostatecznie Cezar odniósł definitywne zwycięstwo i po uporządkowaniu spraw w Afryce, w lipcu 46 p.n.e. powrócił do Rzymu.
Tego dnia, 188 n.e. – urodził się cesarz Karakalla. Przydomek Karakalla pochodził od nazwy galijskiego płaszcza z kapturem, jaki lubił nosić ten władca. Według Aureliusza Wiktora, historyka rzymskiego z IV wieku n.e., cesarz miał rozdawać ludności szaty sięgające kostek, stąd właśnie jego przydomek. Oficjalnie jednak go nie używano. W źródłach występuje jego cognomen, czyli Antoninus.
Tego dnia, zwyczaj związany z robieniem sobie żartów (Prima aprilis) sięga jeszcze czasów rzymskich. Wówczas to, a dokładniej dnia 25 marca miał miejsce festiwal Hilaria, który obchodzony był z okazji następowania równonocy wiosennej i czczenia frygijskiej bogini płodności, urodzaju, wiosny i miast obronnych. Dzień 25 marca był niezwykle pozytywnym dniem, z tego względu że wówczas miały miejsce radosne dni obchodów zmartwychwstania boga wegetacji Attisa – towarzysza Kybele. Kult Kybele i Attisa rozpowszechnił się w antycznym Rzymie w czasie panowania imperatora Klaudiusza. Tego dnia radowano się z powodu rodzącej się natury, na ulicach miały miejsce maskarady, zabawy, igrzyska oraz panował ogólnie bardzo wesoły nastrój. Ponadto tego dnia Rzymianie mieli także robić sobie żarty z przyjaciół i rodziny.
Tego dnia, 250 n.e. – urodził się cesarz Konstancjusz I Chlorus. Urodził się w biednej familii w Ilirii, karierę zrobił, jak wielu w tym czasie, służąc w wojsku. Roku 293 n.e. został adoptowany przez cesarza Maksymiana i otrzymał tytuł cezara. Opiekował się Galią i Brytanią, ze stolicy w Trewirze. Dnia 1 maja 305 roku n.e. otrzymał tytuł augusta. Zginął rok później w wyprawie przeciwko Piktom i Szkotom w Eboracum. Był monoteistą, uważającym Słońce Niezwyciężone (Sol Invictus) za jedynego Boga.
Tego dnia, 193 n.e. – po niespełna trzech miesiącach rządów, pretorianie (prawdopodobnie w porozumieniu z senatem) zamordowali Pertynaksa i urządzili przetarg na urząd cesarza. Tytuł uzyskał Didiusz Julianus płacąc członkom gwardii po 25 tysięcy sesterców.
Tego dnia, obchodzono festiwal Hilaria z okazji następowania równonocy wiosennej i czczenia frygijskiej bogini płodności, urodzaju, wiosny i miast obronnych. Dzień 25 marca był niezwykle pozytywnym dniem, z tego względu że wówczas miały miejsce radosne dni obchodów zmartwychwstania boga wegetacji Attisa – towarzysza Kybele. Kult Kybele i Attisa rozpowszechnił się w antycznym Rzymie w czasie panowania imperatora Klaudiusza. Tego dnia radowano się z powodu rodzącej się natury, na ulicach miały miejsce maskarady, zabawy, igrzyska oraz panował ogólnie bardzo wesoły nastrój. Ponadto tego dnia Rzymianie mieli także robić sobie żarty z przyjaciół i rodziny.
Tego dnia, miało miejsce święto Tubilustrium, które obchodzone było w ciągu roku dwukrotnie. Ceremonia tego dnia poświęcona była Marsowi i polegała ona na oczyszczeniu świętych trąb wojennych, co miało przynieść legionom rzymskim zwycięstwo w bitwach.
Tego dnia, 238 n.e. – Gordian I i jego syn Gordian II zostali współcesarzami rzymskim. Obwołany cesarzem przez zbuntowaną przeciwko Maksyminowi Trakowi arystokrację prowincji, gdy przybył na inspekcję do miasta Tysdrus. Dzięki działaniom senatora Publiusa Liciniusa Valerianusa (późniejszego cesarza) otrzymał poparcie senatu rzymskiego, jednak jego panowanie trwało zaledwie 20 dni, gdyż namiestnik Numidii- Cappelianus, pozostając wierny Maksyminowi na czele jednego legionu (legio III Augusta) zaatakował Kartaginę będącą tymczasową siedzibą cesarza i pokonał popierające Gordiana oddziały składające się z uzbrojonych mieszkańców miasta i milicji miejskiej. Cesarz popełnił samobójstwo po przegranej bitwie, podczas której zginął jego syn i współwładca – Gordian II.
Tego dnia, 235 n.e. – w obozie wojskowym pod Moguntiacum (obecne Mainz) żołnierze zamordowali cesarza Aleksandra Sewera oraz jego matkę – Julię Mammeę. Śmierć Aleksandra oznaczała koniec dynastii Sewerów (syryjskiej). Jego miejsce zajął Maksymin Trak.
Tego dnia, 43 p.n.e. – urodził się rzymski poeta, Owidiusz. Należał on do młodszego pokolenia twórców augustowskich. Zasłynął ze swoich Amores i tragedii Madea (15 rok p.n.e.). Potem w roku 2 n.e. ukazała się Ars amandi (Sztuka kochania) w trzech księgach, która miała charakter frywolnego podręcznika o flircie i miłości. W 8 roku n.e. został wygnany z Rzymu do Tomis nad Morze Czarne, gdzie spędził resztę swojego życia. Nie do końca jasne są przyczyny wygnania.
Tego dnia, rozpoczynało się święto Quinquatria lub Quinquatrus, początkowo poświęcone Marsowi. Z czasem, gdy Minerwa zaczęła patronować rzemieślnikom i cechy rzemieślnicze otrzymały na Awentynie swoje święte miejsce, Quinquatrus zmieniły swój charakter i stały się świętem rzemieślników oraz uczącej się młodzieży (składała ona swoim nauczycielom tzw. minerval, opłatę za naukę). Według Marka Terencjusza Warrona festiwal nazwano tak, gdyż miał on miejsce piątego (quinqu-) dnia pod Idach. W pierwszym dniu Quinquatrus składano ofiary Minerwie, a w czasie wojen w dniu tym przerywano walki. W następnych dniach odbywały się igrzyska gladiatorów, a w ostatnim dniu, w hali szewców (atrium sutorium), odbywało się poświęcenie trąb, tzw. tubilustrium (trąba była instrumentem bogini).
Tego dnia, 37 n.e. – Kaligula został uznany przez Senat za cesarza po śmierci Tyberiusza. Zmarły w testamencie zalecił, by Kaligula i Tyberiusz Gemellus (wnuk Tyberiusza) panowali razem. Jednak jego wola nie spełniła się. Za sprawą Makrona (prefekta pretorianów) Senat unieważnił jego wolę i ustanowił Kaligulę jedynym władcą.
Tego dnia, 45 p.n.e. – stoczono bitwę pod Mundą. Była to ostatnia bitwa w tej wojnie, toczonej przez Juliusza Cezara przeciwko konserwatywnym republikanom. Po tym zwycięstwie, i śmierci Tytusa Labienusa oraz Gnejusza Pompejusza Młodszego (starszy syn Pompejusza Wielkiego), Cezar mógł wrócić do Rzymu i rządzić jako dyktator. Późniejsze zabójstwo Cezara rozpoczęło proces kończący Republikę Rzymską panowaniem siostrzeńca Juliusza Cezara – Oktawiana Augusta jako pierwszego cesarza rzymskiego.
Tego dnia, 37 n.e. – w wieku 77 lat, w Misenum nad Zatoką Neapolitańską zmarł cesarz Tyberiusz. Został pochowany w Mauzoleum Augusta. Antyczni pisarze: Swetoniusz i Tacyt twierdzą, że następca Kaligula i nowy dowódca pretorianów Makron przyspieszyli jego śmierć, dusząc cesarza poduszką. Nie można jednak wykluczyć, że Tyberiusz zmarł śmiercią naturalną.
Tego dnia, 44 p.n.e. – Gajusz Juliusz Cezar w dniu id marcowych został zasztyletowany w Teatrze Pompejusza (pod pomnikiem Pompejusza) przez grupę spiskowców. Główną rolę odegrali: Gajusz Kasjusz Longinus, Marek Juniusz Brutus oraz Decymus Brutus. Spiskowcy, którzy nie mieli żadnego dalszego planu działania, zajęli Kapitol.
Tego dnia, 222 n.e. – w obozie pretorianów został zamordowany przez żołnierzy cesarz Heliogabal, Hierokles, grecki niewolnik, woźnica, faworyt, kochanek i mąż cesarza Heliogabala oraz Julia Soaemias, matka cesarza Heliogabala. Zabójcy mieli już dosyć szaleństw, okrucieństw i orgii swojego władcy. Na tronie zasiadł Aleksander Sewer.
Tego dnia, 241 p.n.e. – flota rzymska odniosła zwycięstwo nad Punijczykami w bitwie koło Wysp Egadzkich. Rzymianie doświadczeni po roku 249 p.n.e. wcześniejszymi porażkami rozpoczęli odbudowę floty. Sfinansowano naprędce budowę dwustu lekkich galer, które skierowano (pod dowództwem Gajusza Lutacjusza Katulusa) do oblężenia twierdz kartagińskich w Drepanum i Lilybeum. Kartagińczycy tymczasem, czując się pewnie na morzu po odniesionych zwycięstwach, rozbroili swoje okręty i zwolnili załogi. W rezultacie przeciwko Rzymianom skierowano pośpiesznie zebraną flotę z mało doświadczonymi żeglarzami pod wodzą Hannona. Okręty kartagińskie, przeładowane żywnością dla wojsk na Sycylii, były zdecydowanie mniej zwrotne od jednostek rzymskich. Bitwa zakończyła się klęską Kartagińczyków, którzy stracili pięćdziesiąt okrętów zatopionych i siedemdziesiąt zdobytych przez Rzymian. Klęska na morzu uniemożliwiła zaopatrzenie armii kartagińskiej na Sycylii, co wpłynęło na wynik wojny. W tym samym roku obie strony zawarły porozumienie pokojowe, na mocy którego Kartagina zrzekła się Sycylii.
