(...) zwykle opowiadamy swoje historie w przeświadczeniu, że słuchacz nie będzie podawał ich w…
(...) zwykle opowiadamy swoje historie w przeświadczeniu, że słuchacz nie będzie podawał ich w wątpliwość ani pytał o informacje, które mogłyby im przeczyć, a co za tym idzie – rzadko mamy motywację do ich zweryfikowania. Masz wspomnienia dotyczące Twojego ojca, które są dla Ciebie ważne i które pokazują, jakim był człowiekiem i jakie relacje Cię z nim łączyły. O czym zapomniałeś? Pamiętasz, jak byłeś nieposłuszny, a on dał Ci klapsa. Do dzisiaj jesteś na niego wściekły o to, że nie wytłumaczył Ci, dlaczego Cię ukarał. A może byłeś dzieckiem, któremu ojciec nie mógł niczego wytłumaczyć, ponieważ byłeś niecierpliwy, impulsywny i nie chciałeś go słuchać? Kiedy opowiadamy jakąś historię, zwykle pomijamy samych siebie – mój ojciec zrobił to i to, ponieważ był takim, a nie innym człowiekiem, a nie z powodu tego, jakim ja byłem dzieckiem. Oto samousprawiedliwienie, które powstaje w naszej pamięci. To dlatego, kiedy odkrywamy, że któreś z naszych wspomnień jest nieprawdziwe, czujemy się zszokowani i zdezorientowani, jakbyśmy stracili grunt pod nogami. W pewnym sensie rzeczywiście tak jest. Musimy jeszcze raz zastanowić się nad swoją rolą w tej historii.
Carol Tavris
Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)
#psychologia #psychostoik