1. Jak chcesz załatwić to farmakologicznie? Myślisz, że po jakichś lekach granice tak się z luzują, że łatwiej będzie ci myśleć lub mówić te rzeczy? 2. Same takie myśli chyba jednak ci przychodzą do głowy, skoro o nich nawet teraz piszesz. Po prostu jeszcze odczuwasz poczucie winy z ich powodu. Jeszcze. 3. To chyba bardziej kwestia praktyki, żeby stawiać swoje granice i mówić, co się ma ochotę powiedzieć. Czy farmakologia może tu pomóc? Nie wiem, jak teraz mówię szczerze to po czasie nie mam wyrzutów sumienia, ale jak coś zrobię po pijaku to moralniak czasem ma ochotę wskoczyć. Przez sam fakt bycia wówczas nietrzeźwym.

Masz jakieś środki na myśli konkretne? Psychodeliki w dawkach wciąż umożliwiających normalne funkcjonowanie raczej nie mają takiego efektu.

Za to w dużych dawkach nie uczą jak żyć, ale uczą za to jak umierać, więc strata kogoś może przestaje być tak bolesna ( ͡° ͜ʖ ͡°) nie wiem, bo sam jestem zawsze zaskoczony stratą ( ͡° ʖ̯ ͡°)

@wombatDaiquiri brzmi to jak silny konflikt między rozumem a nadodpowiedzialnością za cudze emocje. Widzisz sensowne, czasem trudne prawdy, ale „bariera” pojawia się tam, gdzie boisz się, że ktoś poczuje się źle. i ten koszt bierzesz na siebie. To nie defekt myślenia, tylko lęk przed byciem sprawcą czyjegoś bólu.

Pomaganie ponad siły i trudność z granicami wyglądają jak regulowanie własnej wartości przez bycie użytecznym. Farmakologia raczej obniży tylko lęk przed konfliktem niż „naprawi” problem.

oddziel prawdę od odpowiedzialności za cudze uczucia. Można mówić rzeczy trudne i nie robić krzywdy. Granice to nie brak empatii, tylko empatia wobec siebie.